II SA/Sz 1441/17

SENTENCJA Dnia 29 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] r. nr [...] w sprawie odmowy przyznania S. B. świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad babcią M. B.. Odpis decyzji został doręczony S. B. – w trybie art. 73 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – w dniu 1 września 2017 r. (I awizo – 18 sierpnia 2017 r., II – 28 sierpnia 2017 r.). Termin do złożenia skargi od ww. decyzji organu II instancji upłynął zatem z dniem 2 października 2017 r. Tymczasem, skarżący złożył – za pośrednictwem organu - do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na opisaną wyżej decyzję SKO w S. dopiero w dniu 17 listopada 2017 r., nie wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, przewidziany w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), upływał dla strony skarżącej z dniem 2 października 2017 r. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji wynika bowiem, że została ona doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 1 września 2017 r. Tymczasem, jak już wyżej wskazano, skarżący złożył skargę do Sądu dopiero w dniu 17 listopada 2017 r., a więc z uchybieniem wskazanego w ustawie terminu. Skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia Sąd, stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzuca. Wobec tego należało, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ww. ustawy, orzec jak w sentencji.