II SA/Po 542/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 grudnia 2014 r. skargi kasacyjnej C. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 czerwca 2014 r. o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi C. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie ochrony zwierząt postanawia odrzucić skargę kasacyjną. /-/ Wiesława Batorowicz UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2014 r. odrzucona została skarga C. K. na bliżej opisaną w rubrum niniejszego postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu (pkt 1) oraz zostało odrzucone zażalenie skarżącej na zarządzenie z dnia 19 maja 2014 r. w przedmiocie uiszczenia wpisu sądowego (pkt 2). Przy doręczeniu postanowienia pouczono skarżącą m.in., że od postanowienia o odrzuceniu skargi przysługuje skarga kasacyjna (do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w terminie 30 dni od daty doręczenia orzeczenia, za pośrednictwem tutejszego Sądu oraz że skarga kasacyjna, pod rygorem jej odrzucenia, powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego), zaś na postanowienie o odrzuceniu zażalenia przysługuje zażalenie w terminie 7 dni od doręczenia. Odpis powyższego postanowienia został doręczony skarżącej w dniu 17 lipca 2014 r. W piśmie z dnia 22 lipca 2014 r. (data wniesienia do Sądu: 23 lipca 2014 r.), sporządzonym osobiście przez skarżącą (która przy tym odwołała się do okoliczności sprawy o sygn. akt II SA/Po 541/13) zainteresowana zaskarżyła – wbrew zastrzeżeniu "nie wnosząc zażalenia co do istoty sprawy" – obydwa rozstrzygnięcia zawarte w postanowieniu z dnia 30 czerwca 2014 r. wskazanym w części wstępnej pisma (nieprawidłowo określiła datę orzeczenia jako "30.04.2014r."), podważała bowiem nie tylko zasadność odrzucenia zażalenie na zarządzenie z dnia 19 maja 2014 r. w przedmiocie uiszczenia wpisu sądowego (pkt 2 postanowienia z dnia 30 czerwca 2014 r.), ale i kwestionowała prawidłowość ustaleń takich okoliczności jak spełnienie wymogów formalnych skargi i otrzymania wezwania do uzupełnienia braków formalnych tego pisma i nierozpoznanie skargi w jej kształcie wynikającym z pisma z dnia 6 czerwca 2014 r. (punkty V-VI pisma z dnia 22 lipca 2014 r.). Sąd zakwalifikował powyższe pismo jako zawierające skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 30 czerwca 2014 r. (pkt 1) o odrzuceniu skargi oraz zażalenie na postanowienie z dnia 30 czerwca 2014 r. (pkt 2, powiązane z wnioskiem w przedmiocie prawa pomocy. A to z tej przyczyny, że wbrew formułowanym w piśmie z dnia 13 listopada 2014 r. tezom, że pismo to nie stanowi skargi kasacyjnej zainteresowana właśnie istotę rozstrzygnięcia o odrzuceniu skargi kwestionuje, a zgodnie w przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, środek zaskarżenia, jaki przysługiwał stronom i uczestnikom postępowania od postanowienia o odrzuceniu skargi, to skarga kasacyjna - art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.) - zwanej dalej: P.p.s.a. Wobec tego stwierdzić należy, że skarga kasacyjna C. K. z dnia 22 lipca 2014 r. pomimo stosownego pouczenia sporządzona została osobiście przez skarżącą, nie odpowiada zatem wymogom określonym w art. 175 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Dodać należy, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, w tym także o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego, złożony w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej, nie ma wpływu na bieg tego terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2005 r. sygn. akt II OZ 393/05, dostępny w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl [należy wpisać oznaczenie orzeczenia w polu sygnatura - pasek koloru błękitnego]). W szczególności nie powoduje jego przerwania, zawieszenia ani przedłużenia. Późniejsze ustanowienie pełnomocnika z urzędu może natomiast uzasadniać złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W tym stanie rzeczy skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 30 czerwca 2014 r., sporządzoną osobiście przez C. K., a nie przez profesjonalnego pełnomocnika, należało – niezależnie od wystąpienia innych uchybień – w zakresie dołączenia odpowiedniej liczby wymaganych odpisów pisma (art. 47 § 1 i art. 49 § 1 P.p.s.a.) – uznać za niedopuszczalną i odrzucić na podstawie art. 178 w zw. z art. 175 § 1 P.p.s.a. /-/ Wiesława Batorowicz