II SA/Go 553/14

SENTENCJA Dnia 30 grudnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki wiatrołapu p o s t a n a w i a : wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE L.K. wniosła skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014 roku, nr [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem WINB utrzymał w mocy decyzję PINB z dnia [...] marca 2014 r. znak [...] nakazującą L.K. rozbiórkę wiatrołapu zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] przy ul. [...]. Wnosząc skargę L.K. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek podała, że jej wykonanie pociągnie za sobą uszkodzenie konstrukcji budynku oraz jego nowej elewacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należało uwzględnić. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s.186). W niniejszej sprawie do zaskarżonej decyzji można zastosować instytucję wstrzymania jej wykonania bowiem, jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w postanowieniu z 26 lipca 2005 r. (sygn. akt II SA/Gd 396/05, opubl. LEX nr 220325) "przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie". Za przystąpienie do wykonania zaskarżonej decyzji należałoby uznać moment, w którym organy wymogłyby na skarżących realizację nałożonego na nich obowiązku przy pomocy prawnie dopuszczalnych środków przymusu. W postanowieniu z dnia 3 marca 2006 r. (sygn. akt II SA/Bk 352/06, opubl. LEX nr 192964) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku sformułował tezę, w myśl której "trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków." Nie przesądzając na obecnym etapie postępowania o słuszności twierdzeń zawartych w skardze należy uznać, iż wykonanie obowiązku nałożonego zaskarżoną decyzją pociągnie za sobą skutki trudne do odwrócenia. Powszechna wiedza i doświadczenie życiowe wskazują bowiem, iż rozbiórka części obiektu budowlanego, nawet samodzielnej pod względem funkcjonalno-konstrukcyjnym, powoduje istotną i zauważalną ingerencję w sposób korzystania z tego obiektu, a ewentualne usunięcie skutków takiej ingerencji pociągnie za sobą znaczne trudności. Z przedstawionych względów należało uznać wniosek skarżącej za uzasadniony. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności ma charakter tymczasowy, bowiem w myśl art. 61 § 6 p.p.s.a. upada ono w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Oznacza to, że niniejsze postanowienie utraci swój byt prawny z chwilą wydania orzeczenia kończącego postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Wraz z odpisem niniejszego postanowienia stronom doręczono również zawiadomienie o terminie rozprawy. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.