I SA/Ke 514/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma, Sędziowie Sędzia SO (del.) Janusz Bociąga,, Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 grudnia 2011r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy potrącenia zaległości podatkowej. oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...]. nr [...]Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...]., nr [...], którą organ odmówił spółce B. sp. z o.o. w W., zwanej dalej spółką, potrącenia zaległości podatkowej w podatku od gier, wynikającej z deklaracji POG-4 za miesiąc styczeń 2011r. w kwocie 16.000,00zł wraz z odsetkami, z wskazaną przez spółkę wierzytelnością wobec Skarbu Państwa. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że spółka wystąpiła z wnioskiem datowanym na dzień 11 lutego 2011r. o potrącenie zaległości podatkowej w podatku od gier wynikającej z deklaracji POG-4 za styczeń 2011r. w kwocie 16000zł. wraz z odsetkami z wymagalną wierzytelnością wobec Skarbu Państwa, wynikającą z tytułu nabycia w drodze umowy cesji z dnia 16 kwietnia 2010r. od firmy K.u.K. I. L. + H.G. I., wierzytelności wobec Skarbu Państwa. Jako podstawę prawną wierzytelności wobec Skarbu Państwa spółka wskazała wyroki wydane przez Sąd Okręgowy, Sąd Apelacyjny w . Sąd Okręgowy we W. w Wydziałach Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego we W.. Podniosła, iż wskazane wyroki pomimo, że stały się ostateczne, nie zostały wykonane i pierwotny wierzyciel nie otrzymał odszkodowania, dlatego mogą podlegać potrąceniu z zaległością podatkową. Do wniosku załączyła zawiadomienie z dnia 22 kwietnia 2010r. informujące o zbyciu przez firmę K.u.K. I. L. + H.G. I., części wierzytelności o łącznej wartości 10 mln dolarów na rzecz "V. S." Sp. z o.o. wraz z potwierdzeniem przesłania zawiadomienia do jednostek organizacyjnych służby celnej oraz kserokopie części wskazanych we wniosku wyroków stanowiących podstawę roszczeń w stosunku do Skarbu Państwa. Organ I instancji wezwał spółkę do uzupełnienia wniosku poprzez przedłożenie umowy cesji, na podstawie której spółka nabyła wierzytelność wobec Skarbu Państwa oraz przedłożenie wyroków sądowych wymienionych w pkt 1a-d, pkt 2a-d oraz w pkt 3a wniosku. Spółka na wezwanie nie odpowiedziała Organ przywołując treść art. 64 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005r., nr 8 poz.60, ze zm.) dalej zwaną o.p wyjaśnił, że potrącenie wierzytelności podatnika wobec Skarbu Państwa z zaległościami podatkowymi wymaga spełnienia przesłanek - wierzytelności te muszą być wzajemne, bezsporne i wymagalne oraz muszą pochodzić z tytułów wskazanych w art. 64 § 1 pkt 1-6 o.p., przy czym wymienione przesłanki muszą zaistnieć kumulatywnie. Organ dokonał analizy orzeczeń z których spółka wywodziła istnienie wierzytelności przedstawionych do potrącenia z istniejącymi zaległościami podatkowymi spółki na podstawie art. 64 § 1 pkt. 1 o.p. Stwierdził, że treść załączonych do wniosku wyroków (nie opatrzonych klauzulą wykonalności ), nie opiera się ani na art. 417 ani też art. 417 2 ustawy kodeks cywilny. Wskazane przez spółkę wyroki zapadły w sprawach dotyczących ustalenia istnienia obowiązku ubezpieczeniowego względnie o objęcie ubezpieczeniem. Z wyroków tych nie wynikają żadne roszczenia wobec Skarbu Państwa, ani zbywcy wierzytelności, ani też spółki. Żaden z tych wyroków nie jest wyrokiem zasądzającym na rzecz zbywcy wierzytelności odszkodowania opartego na cytowanych powyżej przepisach. Zatem wierzytelności stanowiące przedmiot cesji zawartej pomiędzy K.u.K. I. L. + H.G. I.,, a "V. S." Sp. z o.o., nie nadają się do potrącenia, gdyż nie są ani wzajemne, ani wymagalne, ani bezsporne, ani też nie wynikają z prawomocnego wyroku sądowego wydanego na podstawie art. 417 lub art. 4172 kodeksu cywilnego. Organ podatkowy podkreślił, że z materiałów zgromadzonych w toku postępowania nie wynika jednoznacznie, kto nabył wierzytelności w drodze cesji, czy był to podatnik - Spółka "B.", czy też Spółka "V. S.". W toku postępowania podatkowego ustalono, że Spółka "V. S. posiada całość udziałów w spółce, jednakże z treści zawiadomienia jednoznacznie wynika, że cesja nastąpiła na rzecz podmiotu działającego pod firmą Spółka "V. S.", zaś spółka pomimo wezwania, nie przedłożyła umowy cesji, na podstawie której nabyła wierzytelności wobec Skarbu Państwa. Nie złożyła też żadnych dodatkowych wyjaśnień w sprawie. Podniesione zarzuty naruszenia przez organ I instancji art. 208 § 1 o.p. poprzez błędne przyjęcie, że postępowanie o stwierdzeniu istnienia zobowiązania i jego potrącenia stało się bezprzedmiotowe, art. 2 Konstytucji RP przez zastosowanie art. 208 § 1 o.p, w sposób powodujący, iż została złamana zasada zaufania do państwa i stanowionego przezeń prawa, art. 32 Konstytucji RP i art. 208 § 1 w związku z art. 219 i art. 64 § 1 o.p. wskutek różnicowania sytuacji prawno-podatkowej podatników w przedmiocie podatników i płatników, w ocenie organu nie mają odniesienia do niniejszej sprawy. Decyzja w niniejszej sprawie została oparta o art. 207 o.p. natomiast wskazane zarzuty odnoszą się do instytucji umorzenia postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie miała zastosowania. Przepis art. art. 116 o.p. dotyczący odpowiedzialności członków zarządu za zaległości podatkowe spółki nie ma związku z rozstrzyganą sprawą. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia, art. 122, art. 187 i art. 191 o.p., poprzez zaniechanie obowiązku wszechstronnego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz jego rzetelnej oceny, poprzez nie zwrócenie się do sądu powszechnego o wykładnię oraz nie zwrócenie się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych do wykonania płatności dla potrącenia na rachunek organu celnego, organ wskazał, że stan faktyczny ustalono na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w trakcie prowadzonego postępowania, organ I instancji w prowadzonym postępowaniu kierował się zasadą wyrażoną w art. 180 § 1 o.p. Podniósł, że spółka zarzucając wadliwą ocenę wyroków sądowych, powołując zasadę, że ciężar udowodnienia spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne, zapomniała niejako, że to właśnie spółka osiągnęłaby korzyść, gdyby udowodniła, że jest wierzycielem Skarbu Państwa. Zdaniem organu nie był zasadny wniosek o wystąpienie do sądu powszechnego dla uzyskania oceny umowy cesji zawartej w dniu 16 kwietnia 2010r. Organ podatkowy nie może zwracać się z powództwem do sądu powszechnego o ustalenie przez ten sąd stanu faktycznego sprawy podatkowej, a zwłaszcza w kwestii, czy określone zdarzenie miało w rzeczywistości miejsce, czy też nie. Ponadto strona, pomimo wezwania nie przedstawiła przedmiotowej umowy cesji. Odnośnie zarzutu rażącego naruszenia prawa art. 64 § 1 o.p. organ uznając zarzut za niezasadny podkreślił, że takie kwalifikowane naruszenie prawa nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie. W sprawie nie popełniono błędu subsumcji. Ustalony stan faktyczny został prawidłowo przyporządkowany do normy prawnej. Z art. 64 § 1 o.p jednoznacznie wynika, że aby doszło do ewentualnego potrącenia zobowiązania podatkowego spółka musiałaby posiadać wierzytelność wobec Skarbu Państwa, która byłaby wierzytelnością wzajemną, bezsporną i wymagalną. Z akt sprawy nie wynika, aby spółka posiadała taką wierzytelność, więc organ podatkowy nie ma prawa dokonać potrącenia wierzytelności wnioskowanej przez spółkę. Za niesłuszny uznał organ zarzut, iż bezzasadnie żądał umowy cesji, która jest objęta tajemnicą handlową, wskazując, że funkcjonariusze celni oraz członkowie korpusu służby cywilnej zatrudnieni w jednostkach organizacyjnych Służby celnej zobowiązani są do przestrzegania tajemnicy celnej, a naruszenie tajemnicy celnej podlega odpowiedzialności karnej jak za naruszenie tajemnicy skarbowej. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 64 § 7 o.p., wskazał, że nie doszło do naruszenia 7-dniowego terminu określonego w tym przepisie, gdyż w przedmiotowej sprawie organy podatkowe nie dokonały potrącenia o którym mowa w art. 64 § 1, więc dokonywanie wpłaty przez jednostki budżetowe w ogóle nie mogło mieć miejsca. W zakresie zarzutu przewlekłości postępowania wskazał, że organ pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 139 o.p, jeśli nie dopełnił czynności określonych w art. 140 tej ustawy. W przedmiotowej sprawie organ I instancji postanowieniem z dnia 14 marca 2011r. wydanym w trybie art.140 § 1 o.p. przedłużył termin załatwienia sprawy i poinformował spółkę o nowym terminie jej załatwienia, wskazując przyczyny niezałatwienia w ustawowym terminie. Wobec czego uznał zarzut za bezzasadny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. spółka wnosząc uchylenie zaskarżonej decyzji ewentualnie o stwierdzenie jej nieważności. zarzuciła naruszenie: przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) poprzez jej zastosowanie, w tym w szczególności zastosowanie art. 139 ust. 1 tej ustawy a pominięcie art. 45a ust. 1 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2004 r., Nr 4, poz. 27 ze zm.), co skutkowało zwiększonym obowiązkiem podatkowym skarżącej w podatku od gier; 2. Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. w sprawie ustanowienia wymiany informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz przepisów usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. WE L 204 z 21 lipca 1998 r. ze zm.) - dalej: Dyrektywa 98/34/WE poprzez zaniechanie przez ustawodawcę krajowego obowiązku notyfikowania przepisów technicznych zawartych w ustawie o grach hazardowych; 3. art. 2, art. 21 i art. 64 ust. 1 a także innych przepisów Konstytucji RP z uwagi na brak ustanowienia w ustawie o grach hazardowych przepisów przejściowych dla podmiotów, które jak strona, posiadały decyzję uprawniającą do prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach, wydaną na podstawie przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych. 4. art. 509 i następnych k.c. poprzez ich zastosowanie oraz uznanie, że cesja wierzytelności przewidziana umową z 16 kwietnia 2010r. pomiędzy zbywcą K.u.K. I. L. + H.G. I.,a spółka jako nabywcą nie była skuteczna w zakresie posiadanej przez zbywcę wymagalnej wierzytelności wobec Skarbu Państwa; 5. niemieckiego kodeksu cywilnego (art. 398-413 BGB) wskutek jego niezastosowania do oceny następstw w/w umowy cesji; przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 64 o.p. poprzez odmowę dokonania potrącenia zaległości w podatku od gier z wymagalnymi wierzytelnościami w stosunku do Skarbu Państwa nabytymi w drodze umowy cesji z dnia 16 kwietnia 2010, błędną subsumcję a nadto nie wydanie decyzji w przedmiocie potrącenia w zakreślonym terminie 7 dni; 2. art. 121 § 1 o.p. przez nałożenie na stronę obowiązku przedłożenia wyroków Sądu Administracyjnego z uzasadnieniami, których treść powinna być organom podatkowym znana z urzędu, a nadto umowy cesji wierzytelności, mimo że zostało organowi doręczone zawiadomienie o cesji długu przez wierzyciela Skarbu Państwa; 3. art. 122 o.p. przejawiające się brakiem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przez niewystąpienie do sądu powszechnego z powództwem o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego – umowy cesji wierzytelności i nie wystarczające odniesienie się w uzasadnieniu decyzji do powołanych przez stronę i znajdujących się w aktach orzeczeń Sądów Pracy i Sądów Administracyjnych, 4. art. 124 o.p. przez niewystarczające, w niektórych sytuacjach błędne, wyjaśnienie przesłanek, którymi organy podatkowe kierowały się przy załatwieniu sprawy; 5. art. 125 § 1 o.p. poprzez dopuszczenie do przewlekłości postępowania, co doprowadziło do wszczęcia postępowania egzekucyjnego; brak weryfikowania zgromadzonych dowodów pod względem kompletności, 6. art. 233 § 2 o.p. przez nieuchylenie decyzji organu pierwszej instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, mimo zaistnienia przesłanek. W uzasadnieniu skargi spółka uzasadniając zarzuty związane z ustawą o grach hazardowych, Dyrektywą 98/34/WE, a także zasadami Konstytucji RP odniosła się do zaistniałych jej zdaniem nieprawidłowości związanych z brakiem notyfikacji ustawy o grach hazardowych i mających wpływ na ustalenie zaległości będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Spółka podniosła, że organy błędnie oceniły konsekwencje zgłoszenia przez nią potrącenia należności podatkowych w podatku od gier wraz z odsetkami z wcześniej nabytymi na podstawie umowy cesji wierzytelnościami posiadanymi przez spółkę. Zdaniem strony, przedstawionych w zaskarżonej decyzji wniosków nie poprzedziła wnikliwa analiza skuteczności cesji, a w szczególności rozstrzygnięcie, czy właściwym dla tej umowy jest prawo niemieckie miejsca zawarcia umowy, czy też prawo polskie. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 27 grudnia 2011r. pełnomocnik spółki poparł zarzuty oraz argumentację przedstawione w skardze. Przedstawił pogląd w zakresie stosowania ustawy o grach hazardowych, w ramach którego wskazywał na nieprawidłowości związane z brakiem notyfikacji przepisów technicznych znajdujących się w przedmiotowym akcie i wywodził skutek nieważność przepisów technicznych nie objętych przewidzianą procedurą notyfikacyjną. Wniósł także, w razie powzięcia wątpliwości Sądu co do charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych o wystąpienie przez Sąd z pytaniem prejudycjalnycm do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w zakresie czy wskazane przez pełnomocnika przepisy ustawy o grach hazardowych stanowią przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE. Wniósł nadto o zawieszenie postępowania do momentu udzielenia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej odpowiedzi na skierowane do niego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku pytania prejudycjalne w sprawach sygn. akt: III/SA Gd 261/10, III/SA Gd 262/10, III SA/Gd 352/10, gdyż odpowiedź ETS będzie stanowić istotną wskazówkę interpretacyjną przy wykładni pojęcia "przepisy techniczne" Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 30 grudnia 2011r. sąd oddalił wniosek skarżącej o zwieszenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., zważył co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Dlatego ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. W przedmiotowej sprawie spółka wystąpiła z wnioskiem do Naczelnika Urzędu Celnego w K. o potrącenie wzajemnych zobowiązań, to jest zaległości w podatku od gier wynikającej z deklaracji POG-4 za miesiąc styczeń 2011r. w kwocie 16.000,00 zł wraz z odsetkami, z wymagalną wierzytelnością wobec Skarbu Państwa wynikającą z tytułu nabycia w drodze umowy cesji z dnia 16 kwietnia 2010r. od firmy K.u.K. I. L. + H.G. I., Instytucja potrącenia jest szczególnym sposobem zapłaty podatku i stanowi jedną z form wygasania zobowiązań podatkowych. Z potrąceniem mamy do czynienia wówczas, gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami. Materialno – prawną podstawę potrącenia w prawie podatkowym stanowi przepis art. 64 § 1 o.p. Zgodnie z unormowaniem tego przepisu bieżące zobowiązania podatkowe oraz zaległości podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa podlegają, na wniosek podatnika, potrącaniu z wzajemnej, bezspornej i wymagalnej wierzytelności podatnika wobec Skarbu Państwa z tytułu: 1) prawomocnego wyroku sądowego wydanego na podstawie art. 417 lub art. 4172 Kodeksu cywilnego; 2) prawomocnej ugody sądowej zawartej w związku z zaistnieniem okoliczności przewidzianych w art. 417 lub art. 4172 Kodeksu cywilnego; 3) nabycia przez Skarb Państwa nieruchomości na cele uzasadniające jej wywłaszczenie lub wywłaszczenia nieruchomości na podstawie przepisów o gospodarce nieruchomościami; 4) odszkodowania za niesłuszne skazanie, tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie, uzyskanego na podstawie przepisów Kodeksu postępowania karnego; 5) odszkodowania uzyskanego na podstawie przepisów o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz bytu Państwa Polskiego; 6) odszkodowania orzeczonego w decyzji organu administracji rządowej. Redakcja przepisu nie pozostawia wątpliwości, że warunkiem wygaśnięcia zobowiązania podatkowego w drodze potrącenia jest posiadanie przez przedstawioną do potrącenia wierzytelność przymiotu wzajemności, bezsporności i wymagalności przy czym wierzytelność musi wynikać z tytułu wskazanego w art. 64 § 1 pkt 1-6 o.p. Rozstrzygnięcie zaistniałego sporu wymaga zatem rozważenia czy zachodzą wskazane przesłanki warunkujące zastosowanie instytucji potrącenia. Skarżąca składając wniosek o kompensatę sprecyzowała, że wnosi o dokonanie potrącenia zaległości w podatku od gier z wierzytelnościami o których mowa w art. 64 § 1 pkt. 1 o.p. Na potwierdzenie posiadania wierzytelności z tytułu określonego w tym przepisie załączyła kserokopię zawiadomienia z dnia 22 kwietnia 2010r., przesłanego przez spółkę K.u.K. I. L. + H.G. I.,polskim organom celnym, z którego wynika, że spółka K.u.K. I. L. + H.G. I.,w N. dokonała w dniu 16 kwietnia 2010r. zbycia, w drodze cesji, części wierzytelności przysługujących jej wobec Skarbu Państwa Rzeczpospolitej Polskiej na rzecz V. S. sp. z o.o. w W. wynikających z załączonych wyroków wydanych przez Sąd Okręgowy i Sąd Apelacyjny w Ł., Sąd Okręgowy we W. w Wydziałach Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oraz Naczelny Sąd Administracyjny we W.. Z powyższego dokumentu, co zasadnie zauważył organ, nie wynika, aby to skarżąca nabyła wierzytelności określone przedmiotowym zawiadomieniem, bowiem jego treść wskazuje jako stronę umowy cesji i nabywcę spółkę V. S. sp. z.o.o. w W.. Nie może stanowić o przejściu wierzytelności na skarżącą adnotacja na zawiadomieniu "Od chwili powzięcia wiadomości o dokonanym przelewie wierzytelności proszę zwracać się w tej sprawie wyłącznie do nabywcy wierzytelności tj. B. sp. z o.o." Podkreślić należy, że organy podjęły działania w celu ustalenia, który ze wskazanych podmiotów nabył wierzytelności, wzywając wnioskodawcę do przedłożenia umowy cesji, z tym, że skarżący pozostał bierny. Jakkolwiek przepisy art. 122 i art. 187 § 1 o.p. nakładają na organ obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, to nie oznacza, że organ jest obciążony nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania dowodów, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy szczególnie w sytuacji, gdy wyłącznie strona dysponuje danymi pozwalającymi na ustalenie okoliczności istotnej dla rozstrzygnięcia. Podkreślenia wymaga, że potrącenie zobowiązań podatkowych w sytuacji, gdy jest stosowane na wniosek podatnika, powoduje przesunięcie na podatnika, jako wywodzącego z wnioskowanej czynności skutki dla siebie, ciężaru wykazania istnienia wierzytelności spełniającej warunki art. 64 § 1 o.p. pozwalających na dokonanie kompensaty. Zatem już tylko z tej przyczyny organy podatkowe były uprawnione do odmownego rozparzenia wniosku skarżącej, wskazując brak wykazania przez stronę istnienia wierzytelności w stosunku do Skarbu Państwa. O ile zaległość podatkowa skarżącej wynika ze złożonej deklaracji POG-4 za miesiąc styczeń 2011r. to w sprawie, skarżąca skutecznie nie przedstawiła wzajemnej – przysługującej jej wobec Skarbu Państwa wierzytelności. Rozważanie skuteczności umowy cesji możliwe byłoby dopiero w momencie przedłożenia przez spółkę umowy cesji na podstawie której nabyła ona przedmiotowe wierzytelności. Z powyższych powodów niezasadne są zarzuty skarżącej w zakresie dokonania przez organ błędnej wykładni art. 509 k.c. i przepisów następnych, odnoszących się do instytucji cesji, poprzez uznanie nieskuteczności umowy cesji wierzytelności oraz art. 122 o.p. w zakresie niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, poprzez zaniechanie wystąpienia do sądu powszechnego z powództwem o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego-cesji wierzytelności. Organ w rozpatrywanej sprawie nie dokonywał analizy skuteczności umowy cesji, na którą powoływała się skarżąca, z uwagi na brak przedmiotu badania. Z tej przyczyny nie można stawiać mu skutecznie zarzutu, iż w trakcie analizy nieprawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego. Również niezasadne było wnoszenie do sądu powszechnego powództwa o ustalenie istnienia bądź nie istnienia stosunku prawnego pomiędzy skarżącą, a spółką K.u.K. I. L. + H.G. .,na podstawie umowy cesji. Organ podatkowy, jak słusznie podniesiono w decyzji, nie może zwracać się z powództwem do sądu powszechnego o ustalenie przez ten sąd stanu faktycznego. Nie było też podstaw do analizy jakie przepisy prawa materialnego mają zastosowanie do tej czynności prawnej i ewentualne rozważania jej w oparciu o przepisy niemieckiego kodeksu cywilnego. Koniecznym warunkiem potrącenia jest wykazanie, że źródłem powstania wierzytelności jest jeden z tytułów określonych w art. 64 § 1 o.p. Przedstawione do potrącenia przez skarżącą wierzytelności wynikają z prawomocnych wyroków ustalających okresy obejmowania pracowników Spółki K.u.K. I. L. + H.G. , ubezpieczeniem społecznym: emerytalnym, rentowym, chorobowym i wypadkowym, a także z wyroku sądu administracyjnego uchylającego decyzje organów podatkowych w przedmiocie wymiaru opłaty skarbowej. Za prawidłowe należało zatem uznać ustalenia organu, że nie mogą być uznane za źródło powstania wierzytelności podlegających potrąceniu, skoro podstawą rozstrzygnięć nie są przepisy normujące odpowiedzialność Skarbu Państwa za szkody wyrządzone przez funkcjonariusza państwowego na podstawie art. 417 lub 417² k.c., Przepis art. 64 § 1 pkt 1-6 o.p zawiera zamknięty katalog wierzytelności, które mogą na jego wniosek podlegać potrąceniu z bieżącymi zobowiązaniami podatkowymi podatnika lub jego zaległościami podatkowymi, co oznacza, że potrącenie z innymi wierzytelnościami podatnika nie jest możliwe. Ponadto, z wyroków tych nie wynikają żadne wierzytelności przysługujące wobec Skarbu Państwa tak zbywcy jak i skarżącej spółce. Organy wbrew zarzutom skargi dokonały analizy przedłożonych wyroków sądowych wskazując przyczyny dla których wierzytelności stanowiące przedmiot cesji zawartej pomiędzy K.u.K. I. L. + H.G. , a "V.S." Sp. z o.o., nie nadają się do potrącenia. Reasumując, organy prawidłowo przyjęły, że w postępowaniu nie wykazano, iż wnioskującej o potrącenie spółce przysługują w stosunku do Skarbu Państwa wierzytelności spełniające wymogi z art. 64 § 1 o.p. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia prawa materialnego tj wskazanych przepisów ustawy o grach hazardowych, Dyrektywy 98/34/WE, Konstytucji RP, w zakresie w jakim odnoszą się one pod podważania legalności przepisów ustawy o grach hazardowych oraz prawidłowości powstałych w oparciu o te przepisy obciążeń podatkowych skarżącej, należy podnieść, że zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzygając sprawę nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, jest związany granicami sprawy. Zaskarżenie decyzji do wojewódzkiego sądu administracyjnego oznacza, że przedmiotem postępowania sądowego staje się ta sama sprawa, która została rozstrzygnięta przez organy i Sąd nie może uczynić przedmiotem oceny legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, która została rozstrzygnięta. Skoro sprawą będącą przedmiotem rozpoznania przez organy była zasadność wniosku w przedmiocie potrącenia zaległości podatkowej, ta sprawa wyznacza granice postępowania sądowego. W postępowaniu sądowym nie mogły być zatem poddane ocenie zarzuty dotyczące mocy wiążącej przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych, w szczególności jej art. 139 ust 1, związania nimi skarżącej, jak również kwestia zakresu jej obowiązku podatkowego w podatku od gier. Na marginesie wskazać należy, że jeżeli skarżąca kwestionuje legalność i prawidłowość zaległości podatkowej którą chce skompensować z wierzytelnościami, to kwestionując ich przymiot bezsporności neguje tym samym kolejny konieczny warunek pozwalający na zastosowanie instytucji potrącenia. W tym miejscu odnieść należy się do oddalenia przez Sąd wniosku skarżącej o zawieszenie postępowania oraz nieuwzględnienia wniosku o wystąpienie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prejudycjalnym, które to wnioski związane były postępowaniami dotyczącymi legalności przepisów ustawy o grach hazardowych. Jak wyżej wskazano, Sąd jest związany granicami sprawy. W niniejszej sprawie nie były stosowane kwestionowane przez skarżącą przepisy, zatem nie było podstaw do występowania z pytaniem prejudycjalnym. Z tych samych powodów Sąd nie zawiesił postępowania do momentu udzielenia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej odpowiedzi na skierowane do niego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku pytań prejudycjalnych w sprawach sygn. akt: III/SA Gd 261/10, III/SA Gd 262/10, III SA/Gd 352/10, gdyż przedmiot pytania dotyczył wykładni przepisów ustawy o grach hazardowych, nie mających zastosowania w niniejszej sprawie. Odnosząc się do pozostałych zarzutów, wskazać należy że nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 121 § 1 o.p. poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych. W sprawie Sąd nie dopatrzył się, aby w razie wątpliwości orzekano na niekorzyść strony. Co więcej, analiza treści zaskarżonej decyzji potwierdza, iż w stanie sprawy niewątpliwym było, że strona nie dysponuje - wypełniającymi kryteria z art. 64 § 1 o.p. - wierzytelnościami wobec Skarbu Państwa, które mogłyby kompensować posiadane przez nią zaległości podatkowe. W zakresie zarzutu nieprawidłowego żądania od strony przedłożenia umowy cesji oraz części wyroków, na które powoływała się ona we wniosku, Sąd zauważa, iż strona, jako wnioskodawca, winna była przedłożyć wszystkie wyroki będące źródłem wierzytelności przedstawionych do potrącenia jak również umowę cesji, z której wywodzi swoje prawa do wierzytelności. Skoro tego nie uczyniła, organ podatkowy, dążąc do załatwienia sprawy, posiadał uprawnienie do żądania dostarczenia przez stronę potrzebnych do wyjaśnienia sprawy dowodów. W nawiązaniu do zarzutu naruszenia art. 124 o.p. trzeba stwierdzić, że - wbrew stanowisku skarżącej - motywy działania organów podatkowych zostały w sposób wyczerpujący przedstawione w decyzjach obu instancji. Uzasadnienia decyzji spełniających wymogi określone w art. 210 § 4 o.p., obok wskazania dlaczego w sprawie nie przyjęto istnienia wzajemnej wierzytelności względem Skarbu Państwa, zawierały szczegółowe odniesienie do poszczególnych przesłanek z art. 64 § 1 o.p. warunkujących możliwość dokonania potrącenia, wyjaśniają przyczyny z powodu których wniosek skarżącej został rozpatrzony odmownie. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 125 § 1 o.p., w sprawie organ prawidłowo zastosował instytucję zawiadomienia skarżącej o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy stosownie do art. 140 o.p., natomiast wydanie decyzji z 1 dniowym uchybieniem zakreślonego w zawiadomieniu terminu, nie mogło być uznane za naruszenie przepisów postępowania mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie mogło by doprowadzić do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego w oparciu o art. 145 § 1 ust. 1 pkt c. p.p.s.a. Podobnie, nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 233 § 2 o.p. Wbrew stanowisku skarżącej, zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia i nie wymagał uzupełnienia w trybie ponownego rozpatrzenia sprawy. W kwestii zarzutu naruszenia art. 64 o.p., poprzez niewydanie decyzji w terminie 7 dni wskazać należy, że jest on niezasadny ponieważ przywołany przepis nie nakłada na organy obowiązku rozpatrzenia sprawy w takim terminie. Mając na uwadze ustalony powyżej stan faktyczny i prawny sprawy nie można zarzucić organowi odwoławczemu, aby wydając zaskarżoną decyzję, naruszył przepisy postępowania lub prawa materialnego szczególnie w sposób rażący. Dlatego Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku o oddaleniu skargi.