I OSK 305/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Marian Wolanin Sędzia del. WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 lipca 2021 r. sygn. akt III SA/Kr 1373/20 w sprawie ze skargi J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 28 września 2020 r., nr SKO.PS/4110/460/2020 w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 8 lipca 2021 r. sygn. akt III SA/Kr 1373/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 28 września 2020 r., nr SKO.PS/4110/460/2020. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu 7 lipca 2020 r. J.K. (dalej zwana "skarżącą") złożyła wniosek o przyznanie zasiłku celowego na dofinansowanie zakupu pościeli i spodni. Organ ustalił, że dochód skarżącej w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku wyniósł 673 zł. W konsekwencji decyzją z dnia 17 lipca 2020 r. nr MGOPS-J6/11/5102/005611/2020 Burmistrz Miasta i Gminy W. orzekł o przyznaniu skarżącej zasiłku celowego w łącznej kwocie 70 zł jednorazowo z przeznaczeniem na: dofinansowanie do zakupu pościeli w kwocie 30 zł oraz spodni w kwocie 40 zł. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła skarżąca. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie (dalej zwane "Kolegium") decyzją z dnia 28 września 2020 r. nr SKO.PS/4110/460/2020 utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał treść art. 2, art. 7, art. 8 i art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1507 ze zm.) – dalej zwanej "u.p.s." oraz wskazał, że skarżąca ur. w 1963 r. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, z córką nie utrzymuje kontaktu, zaś jej rodzice nie żyją. Zamieszkuje w lokalu komunalnym, którego jest głównym najemcą wraz ze współlokatorem, który jednak prowadzi odrębne gospodarstwo domowe. Jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym i pozostaje w stałym leczeniu psychiatrycznym, onkologicznym, gastrologicznym i neurologicznym. Jest bierna zawodowo i utrzymuje się wyłącznie ze świadczeń socjalnych. Jej łączny dochód wynosi 673 zł miesięcznie i składa się z zasiłku stałego oraz okresowego. Organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca spełnia przesłanki udzielenia jej wnioskowanej pomocy. Odnosząc się do kwestii wysokości przyznanego zasiłku stwierdzono, że organ I instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Podkreślono, że z uwagi na ograniczone środki finansowe, ośrodki pomocy społecznej zmuszone są dysponować nimi w sposób wyważony, stąd też nie zawsze jest możliwe uwzględnienie wszystkich roszczeń wnioskodawców. Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wskazując, że przyznana jej kwota 70 zł jest zbyt mała, zatem nie spełnia realnie celu, na który została przyznana. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. W replice na odpowiedź na skargę pełnomocnik skarżącej podtrzymał zarzuty skargi oraz stwierdził, że przyznana kwota jest zbyt mała. Zarzucił również, że organy w sposób prawidłowy nie uzasadniły swoich rozstrzygnięć zwłaszcza w zakresie posiadanych zasobów finansowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji uznał, że skarga nie jest zasadna. Sąd I instancji wskazał, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowił art. 39 u.p.s., zgodnie z którym, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy (ust. 1). Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (ust. 2). Sąd stwierdził, że skarżąca spełniła kryterium udzielenia jej wnioskowanej pomocy, gdyż jej dochód w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku nie przekroczył kryterium dochodowego określonego w art. 8 u.p.s. i wyniósł 673 zł. Odnosząc się do kwestii wysokości przyznanego świadczenia Sąd wskazał, że przyznając świadczenie w formie zasiłku celowego, organ pomocy społecznej działa w ramach uznania administracyjnego, co oznacza, że nawet spełnienie ustawowych kryteriów uzyskania pomocy, nie przesądza o tym, że pomoc taka zostanie przyznana, a także, że zostanie przyznana w wysokości oczekiwanej przez wnioskodawcę. Tym samym uznał, że spełnienie kryteriów przez osobę ubiegającą się o zasiłek celowy nie oznacza zatem, że istnieje po jej stronie roszczenie o przyznanie świadczenia, w tym także świadczenia w żądanej wysokości. W każdym jednak przypadku wydanie decyzji o charakterze uznaniowym musi być poprzedzone prawidłowym i kompletnym ustaleniem stanu faktycznego w sprawie. W ocenie Sądu I instancji, wbrew zarzutom skargi, organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, w tym odnośnie potrzeb skarżącej. Organy obu instancji nie kwestionowały problemów zdrowotnych i materialnych skarżącej oraz związanych z tym potrzeb. Rozstrzygnięcie natomiast wydano w ramach uznania administracyjnego w oparciu o ustalony stan faktyczny i możliwości finansowe organu. Jak zauważył Sąd skarżąca w sposób trwały korzysta ze wsparcia z pomocy społecznej i zasiłki stanowią jedyny jej dochód. Skarżąca ma przyznany zasiłek okresowy, ponadto otrzymuje zasiłek celowy na zakup żywności. Korzystała też z zasiłku celowego na zakup leków. W tym kontekście zaznaczył, że celem pomocy społecznej jest wspieranie beneficjentów w przezwyciężaniu trudności związanych z pozyskaniu środków na niezbędne utrzymanie, a nie łożenie na ich utrzymanie, czy też zaspokajanie wszelkich zgłoszonych roszczeń. Tym bardziej, że przyznana pomoc była dofinansowaniem na zakup spodni i pościeli, a nie pełną należność na te potrzeby. Ponadto należy mieć na uwadze, że organy dysponują ograniczonymi środkami finansowymi. Są zatem upoważnione i nijako zmuszone do limitowania rozmiaru przyznawanych świadczeń. Posiadane fundusze należy bowiem rozdzielać pomiędzy liczbę osób wymagających wsparcia, a nie tylko w oparciu o żądania wnioskodawców. Celem działania organów bowiem takie działanie, aby pomocy starczyło dla jak największego grona potrzebujących. Tym samym wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej może dojść do sytuacji, że przyznana pomoc nie odpowiada w pełni potrzebom beneficjenta. W tym świetle za niezasadny uznano zarzut przyznania świadczenia w zbyt niskiej wysokości, która nie odpowiada celowi, na który została przyznana. W ocenie Sądu bezzasadny okazał się również zarzut skargi dotyczący braku kompleksowego uzasadnienia rozstrzygnięć wydanych przez organy. Organy w sposób przekonywujący wskazały z czego wynika przyznana skarżącej kwota. Trudno natomiast oczekiwać aby organy, przy wydaniu każdej decyzji przyznającej świadczenie, składały pełną relację z wysokości posiadanych środków, ilości wszystkich beneficjentów oraz rodzaju i wysokości udzielonej pomocy. Zdaniem Sądu oczekiwany przez pełnomocnika skarżącej zakres uzasadnienia wykracza poza ramy prawne zasady przekonywania oraz wymogi prawidłowego uzasadnienia decyzji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, zaskarżając go w całości i na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzuciła mu naruszenie: – przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik postępowania, a to art. 7, 8, 11, 77, 80 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit c k.p.a. poprzez oddalenie skargi z uwagi na uznanie, że organ drugiej instancji orzekł zgodnie z regułami określonymi przez prawo materialne i procesowe, i prawidłowo ustalił wysokość zasiłków przy dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego w sprawie, zebraniu i rozpatrzeniu w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, podczas gdy postępowanie nie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a organ wydał decyzje w oparciu o niewłaściwie ustalony stan faktyczny, a nadto nie rozpoznał wszystkich zarzutów i nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący motywów decyzji, co z kolei doprowadziło do nieprawidłowego wniosku, iż wysokość przyznanych zasiłków nie narusza zasad przyznawania prawa pomocy określonych w ustawie o pomocy społecznej. Z uwagi na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu do ponownego rozpoznania, a także o przyznanie kosztów pomocy prawnej z urzędu. Nadto, stosownie do art. 176 § 2 p.p.s.a. złożono oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono stosowną argumentację wskazując, że zasiłek przyznany skarżącej nie jest wystarczający do zaspokojenia potrzeb, dla których spełnienia został przyznany. Ponadto organ w sposób nieprawidłowy ustalił sytuację materialną i możliwości zarobkowe skarżącej. Nie została również wyjaśniona kwestia wysokości przyznawanych świadczeń. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie, na podstawie art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) – dalej zwanej "P.p.s.a.", zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie wniosła o jej przeprowadzenie. W tej sytuacji rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Analizując postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa procesowego tj. art. 7, 8, 11, 77, 80 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c k.p.a. stwierdzić należy, że jego konstrukcja nie odpowiada w pełni wymogom określonym w art. 176 P.p.s.a., mimo że został sporządzony przez profesjonalnego pełnomocnika. Nie uniemożliwia to jednak odniesienia się do tego zarzutu. Należy także zauważyć, iż w skardze kasacyjnej zasygnalizowano także naruszenie zasad przyznawania pomocy na warunkach określonych w ustawie o pomocy społecznej, jednakże w tym zakresie nie wskazano na naruszenia konkretnych przepisów, w szczególności przepisów u.p.s. Powyższe oznacza, iż w skardze kasacyjnej postawiony został wyłącznie zarzut naruszenia przepisów postępowania, a do takiej konkluzji prowadzi wzgląd na charakter przepisów uznawanych przez autora kasacji za naruszone. Co prawda w skardze kasacyjnej zadeklarowano oparcie jej na obu podstawach przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., jednak zarzut naruszenia prawa materialnego nie został ostatecznie sformułowany. Ocenę zarzutu kasacyjnego należy rozpocząć od wskazania, iż Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. np. wyroki NSA: z 6 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1669/12; z 14 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1799/12; z 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1977/12, z dnia 14 października 2022 r., sygn. akt III OSK 4611/21). W świetle stanowiska ugruntowanego w orzecznictwie koniecznym warunkiem uznania, że strona prawidłowo powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy ustaw zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć to wpływ na wynik sprawy. Wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd I instancji, z podaniem numeru paragrafu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyroki NSA z: 7 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 2019/12; z 28 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 552/12; z 14 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2232/10, z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1799/12). Naruszony przez sąd pierwszej instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa (zob. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2022 r., sygn. akt III OSK 4547/21). W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej sformułował zarzut naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c k.p.a. Wskazać zatem należy, że wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka na podstawie przepisów k.p.a., lecz na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. To w oparciu o przepisy tej ustawy sąd administracyjny ocenia legalność postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie k.p.a. Stąd prawidłowo sformułowany zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.) powinien przywoływać odpowiednie przepisy procedury sądowoadministracyjnej w powiązaniu z przepisami k.p.a. W konsekwencji nie można skutecznie zarzucić Sądowi I instancji naruszenia wskazywanych wyżej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, które nie były przez niego stosowane. Biorąc pod uwagę treść uzasadnienia tego zarzutu, należy przyjąć, że autor skargi kasacyjnej miał na myśli art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny dokonał merytorycznej oceny skuteczności zarzutu naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 77 k.p.a. należy wskazać, że składa się on z czterech paragrafów o różnej treści normatywnej. Natomiast skarżący kasacyjnie nie wskazał, który w jego ocenie został naruszony przez Sąd pierwszej instancji. To samo odnosi się do zarzutu naruszenia 8 k.p.a., który składa się z dwóch paragrafów. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się intencji skarżącego kasacyjnie i formułować za niego zarzutów pod adresem zaskarżonego wyroku. Z tego względu ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny zasadności tych zarzutów nie była możliwa. Przechodząc do oceny pozostałych zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy zauważyć, że zgodnie z art. 39 ust. 1 u.p.s. w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Może on być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (ust. 2). Rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania zasiłku celowego podejmowane jest przez organy administracji w ramach uznania administracyjnego. Wobec tego nawet spełnienie przez wnioskodawcę ustawowych kryteriów, nie oznacza automatycznego obowiązku przyznania osobie zainteresowanej zasiłku celowego i to w wysokości zgodnej z jej oczekiwaniami. Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres. Zbadania wymaga to, czy uznanie było w ogóle dopuszczalne, czy nie przekroczono granic uznania przy wydawaniu decyzji i czy prawidłowo uzasadniono wybór rozstrzygnięcia sprawy. Wybór rozstrzygnięcia powinien zaś być oparty o wyraźnie określone kryteria, którymi kierował się organ. W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny został ustalony m.in. na podstawie wywiadu środowiskowego. Zgodnie z art. 106 ust. 4 u.p.s., decyzję administracyjną o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia, z wyjątkiem decyzji o odmowie przyznania biletu kredytowanego oraz decyzji w sprawach cudzoziemców, o których mowa w art. 5a, wydaje się po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego. Natomiast w myśl art. 107 ust. 1 ww. ustawy, to właśnie rodzinny wywiad środowiskowy jest dowodem przeprowadzanym w celu ustalenia sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej osób i rodzin. Na jego podstawie pracownik socjalny dokonuje analizy i oceny sytuacji określonego podmiotu i formułuje wnioski dotyczące planowania pomocy, które są podstawą rozstrzygnięcia sprawy (zob. wyrok NSA z 23 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 3468/15). Prawidłowo ustalono na podstawie rodzinnego wywiadu środowiskowego oraz pozostałych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, że skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, dochód w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku o zasiłek celowy wyniósł 673,00 zł, a zatem nie przekraczał on kryterium dochodowego określonego w art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s. Wnioskodawczyni jest osobą pozostającą w trudnej sytuacji zdrowotnej i finansowej. Źródłami jej dochodu są świadczenia z pomocy społecznej w formach zasiłków stałych i okresowych. Wskazano ponadto, że skarżąca otrzymuje stałą pomoc finansową z ośrodka pomocy społecznej w formie zasiłków celowych przyznawanych w ramach możliwości finansowych tego ośrodka. Skarżącej przyznano zasiłek celowy na dofinansowanie do zakupu pościeli i spodni w kwocie 70 zł. Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej, że organy nie wyjaśniły, jakie okoliczności zaważyły na przyznaniu skarżącej zasiłku celowego w wyżej wskazanej wysokości wskazać należy, że zarzut ten jest niezasadny. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że celem pomocy społecznej nie jest stałe dostarczanie środków utrzymania i zaspakajanie wszystkich potrzeb jej beneficjentów, lecz pomoc ta ma stanowić wsparcie osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwić im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka, jak to wynika z art. 3 ust. 1 u.p.s. Pomoc ta nie może zatem polegać na stałym zapewnieniu środków utrzymania i ma jedynie subsydiarny charakter w stosunku do aktywności samego zainteresowanego (zob. wyrok NSA z 9 września 2015 r., sygn. akt I OSK 2224/15). Zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że wydana w sprawie decyzja została należycie umotywowana, a organ nie naruszył granic uznania administracyjnego przyznając skarżącej zasiłek celowy. Rozpatrując złożony wniosek organ ocenił bowiem z jednej strony sytuację materialną oraz potrzeby skarżącej kasacyjnie, a z drugiej własne możliwości finansowe i uznał, że nie istnieje możliwość przyznania tego zasiłku w wysokości oczekiwanej przez skarżącą. Trafnie również wskazał Sąd pierwszej instancji, że organy pomocy społecznej są upoważnione do limitowania rozmiaru przyznawanych świadczeń z uwagi na ograniczone środki finansowe. W ramach pomocy społecznej nie jest zatem możliwe zaspokojenie wszystkich potrzeb, tym bardziej, że skarżąca, jak wskazano wyżej, otrzymuje taką pomoc również w formie zasiłków stałych i okresowych. Rozpatrując wniosek o przyznanie pomocy społecznej, organ musi także wziąć pod uwagę swoje możliwości finansowe. Powszechnie wiadomym jest, że organy pomocowe, dysponując ograniczoną pulą środków finansowych, mają obowiązek zapewnienia realizacji zadań nie tylko fakultatywnych, ale i obligatoryjnych, w czasie trwania całego roku budżetowego. Wielkość środków, którymi dysponują organy pomocowe jasno wskazuje, że nie jest możliwe zaspokojenie wszystkich, nawet uzasadnionych, potrzeb osób uprawnionych do świadczeń (zob. wyroki NSA z: 19 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 1464/06; 25 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 624/07; 25 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 698/16). Przy czym wskazać trzeba, że przepisy u.p.s. nie przewidują obowiązku zawarcia w uzasadnieniu decyzji szczegółowych danych dotyczących możliwości finansowych organu pomocy społecznej oraz ilości środków finansowych, jakimi organ dysponuje, wysokości zasiłków udzielanych na jednego uprawnionego i ilości osób korzystających z tej formy pomocy (zob. wyrok NSA z 25 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 698/16). Tym samym nie można podzielić poglądu autorka skargi kasacyjnej o konieczności dokładnego wskazania, w każdym przypadku w uzasadnieniu decyzji w przedmiocie zasiłku celowego, możliwości finansowych organu pomocy społecznej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że organy obu instancji dokonały wystarczających ustaleń, co do stanu faktycznego sprawy i rozstrzygając prawidłowo oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, wyjaśniając jednocześnie skarżącej kasacyjne zasadność przesłanek, którymi się kierowały. Sporny zasiłek celowy został przyznany z uwzględnieniem słusznego interesu strony, jak i ograniczonych środków finansowych będących w dyspozycji organu pomocniczego, a w konsekwencji wydane rozstrzygnięcie nie przekroczyło ram uznania administracyjnego. Z uwagi na powyższe uznać należy, że nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów art. 7, art. 11 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Oznacza to, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 151 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Odnosząc się natomiast do wniosku pełnomocnika skarżącej kasacyjnie o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, wyjaśnić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpatruje takiego wniosku, gdyż orzeka o tym w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, w drodze odrębnego postanowienia, wydanego na posiedzeniu niejawnym referendarz sądowy (art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a.) albo sąd (art. 258 § 4 p.p.s.a).