II OSK 2031/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Rzążewska Sędziowie sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz sędzia NSA Bożena Walentynowicz ( spr.) Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej N. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 września 2006 r. sygn. akt IV SA/Gl 691/06 w sprawie ze skargi N. S. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 7 września 2007 r., sygn. akt IV SA/Gl 691/06, oddalił skargę N. S. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie choroby zawodowej. Zaskarżoną decyzją Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...], którą nie stwierdzono u skarżącego istnienia choroby zawodowej w postaci [...] typu [...] spowodowanego hałasem, wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył N. S., reprezentowany przez adwokata, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na rozstrzygnięcie, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej "ppsa", polegające na nieuwzględnieniu faktu, że prócz warunków pracy skarżący nie był narażony na działanie jakichkolwiek innych czynników szkodliwych, w szczególności nie chorował na schorzenia narządu [...], a zatem Sąd błędnie przyjął, że dolegający skarżącemu uraz [...] jest zbyt niski, nadto wywołany innymi czynnikami, niż hałas, podczas gdy te inne czynniki chorobotwórcze nie istniały i nie miały wpływu na powstanie [...]. W skardze kasacyjnej podniesiono, że naruszenie prawa procesowego, polega na błędnym uznaniu przez Sąd, że dolegający skarżącemu [...] nie uzasadnia uznania schorzenia za zawodowe, gdyż nie zostało ono w taki sposób zakwalifikowane przez placówki medyczne, podczas gdy czynnik szkodliwy, który mógł spowodować schorzenie występował tylko w środowisku pracy skarżącego, nadto ubytek [...] był znacznie większy niż ustalony w toku postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 174 pkt. 1 i 2 ppsa skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach - naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 175 § 1 ppsa zasadą jest, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wprowadzenie powyższym przepisem tzw. przymusu adwokackiego (radcowskiego), a zatem nałożenie obowiązku sporządzenia sformalizowanego środka zaskarżenia w postaci skargi kasacyjnej przez określonych ustawowo profesjonalistów powoduje, że powinna być ona odpowiednio, w profesjonalny sposób sformułowana. W zależności od braków skargi kasacyjnej, jeżeli nie odpowiada ona ustawowym wymaganiom, podlega oddaleniu, a nawet odrzuceniu w razie uznania jej niedopuszczalności ze względów formalnych. Zgodnie z art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Stosownie zaś do art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu nieważność. W niniejszej sprawie, ani w podstawach skargi kasacyjnej, ani też w jej uzasadnieniu, nie wskazano w ogóle żadnego konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, który miałby być według strony naruszony przez Sąd I instancji. Treść zarzutu naruszenia prawa procesowego podniesionego w skardze kasacyjnej sprowadza się w istocie wyłącznie do stwierdzenia, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa bowiem powinien był uznać, że choroba skarżącego jest chorobą zawodową, gdyż czynnik ją wywołujący występował tylko w środowisku pracy skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny działając jako sąd kasacyjny, nie będąc uprawnionym do samodzielnego konkretyzowania zarzutów kasacji, uznał, że ze względu na powierzenie formułowania skarg kasacyjnych określonym profesjonalistom, nie ma podstaw do doszukiwania się we własnym zakresie intencji wnoszącego skargę kasacyjną oraz ewentualnie naruszenie jakich przepisów prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mógłby zarzucać. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 180 w związku z art. 176 ppsa.