I SA/Ke 407/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.),, Sędzia WSA Ewa Rojek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 grudnia 2008r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek z tytułu składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych i Fundusz Pracy oddala skargę. UZASADNIENIE ISA/Ke 407/08 Uzasadnienie. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział z dnia [...] Nr [...] wydaną dla A. B. odmawiającą częściowego umorzenia należności tj. odsetek za zwłokę od nieopłaconych składek na ubezpieczenie własne. W motywach wskazał, że zobowiązana prowadziła jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie handlu obwoźnego w okresie od miesiąca kwietnia 2000r. do czerwca 2000r., na podstawie wpisu nr [...]. Z dniem 21 maja 2004r. została wykreślona z ewidencji działalności gospodarczej. Z uwagi na niedopełnienie obowiązku opłacenia składek z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej na koncie rozliczeniowym, prowadzonym przez ZUS Oddział , figuruje zadłużenie. Pismem z dnia 11 sierpnia 2006r. A. B. wniosła o umorzenie odsetek za zwłokę od nieopłaconych składek ubezpieczeniowych. Decyzją z dnia[...] Nr [...], Zakład odmówił częściowego umorzenia tj. odsetek za zwłokę w wysokości 447,00 zł. naliczonych na dzień 11 sierpnia 2006r. od składek na ubezpieczenie własne na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych w kwocie 332,41 zł oraz odsetek za zwłokę w wysokości 37,00 zł na naliczonych na dzień 11 sierpnia 2006r., od składek w kwocie 27,47 zł na Fundusz Pracy. Organ wyjaśnił, że z uwagi na wpłatę własną dokonaną październiku 2007r. kwota należności głównej na FUS uległa zmianie i obecnie wynosi 277,54 zł. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Prezesa ZUS z dnia[...] Nr [...]. Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2008r. sygn. akt V SA/Wa 1257/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji o odmowie umorzenia należności z tytułu składek uznając, iż Prezes Zakładu nie mógł rozszerzyć zakresu sprawy rozstrzygniętej w pierwszej instancji. Sąd wywiódł bowiem, że skoro decyzja organu pierwszej instancji dotyczyła odmowy umorzenia odsetek za zwłokę, to w postępowaniu odwoławczym nie można było rozstrzygać o pozostałych należnościach. W związku z powyższym prośba o umorzenie pozostałych należności ( poza odsetkami za zwłokę) zawarta we wniosku z dnia 23 listopada 2006r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, stała się przedmiotem odrębnego postępowania, o czym Zakład zawiadomił zainteresowaną pismem z dnia 14 maja 2008 r. Organ wskazał, że w przypadku zobowiązanej brak jest przesłanki całkowitej nieściągalności, o której mowa w art. 28 ust. 2 i 3 ustawy, bowiem prowadzi działalność gospodarczą. Postępowanie w sprawie umorzenia prowadzone było z uwzględnieniem przepisów art. 28 ust. 3a ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74) oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania, należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne (Dz. U. Nr 141 poz. 1365), które mają zastosowanie w przypadku braku całkowitej nieściągalności. Podkreślił, wynikający z zapisu art. 28 ustawy fakultatywny charakter instytucji umorzenia. Rozstrzygnięcie w zakresie umorzenia należności następuje w drodze uznania, co oznacza, że decyzja o umorzeniu należy do organu orzekającego na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i wynikających z niego okoliczności indywidualnego przypadku. Organ podniósł, że z uwagi na złożoność problemów życiowo - bytowych płatników składek ZUS, każda z osób wnosząca o umorzenie należności z tytułu składek ma prawo brać czynny udział w tym postępowaniu, ma również prawo wglądu w akta sprawy. O tych uprawnieniach była zobowiązana zawiadomiona pismami z dnia 18 sierpnia 2006r., 30 listopada 2006r. oraz w obecnym postępowaniu pismem z dnia 29 lipca 2008r. Z uwagi na upływ czasu od daty złożenia wniosku o umorzenie do daty otrzymania prawomocnego wyroku WSA w Warszawie, Zakład podjął czynności mające na celu aktualizację sytuacji materialno-bytowej zobowiązanej poprzez m.in. próbę przeprowadzenia kontroli i oględzin jej obecnych warunków bytowych. Zobowiązana odmówiła przeprowadzenia ponownej kontroli. Dokonując ustaleń co do sytuacji materialnej i rodzinnej zobowiązanej organ wskazał, że od 11 lipca 2008r. prowadzi działalność gospodarczą. Od czerwca 2005r. do sierpnia 2006r. była zatrudniona na podstawie umowy zlecenia w MAC Edukacja S.A., od września 2006r. do 4 marca 2007r. była zatrudniona w tej samej firmie na zasadzie umowy o pracę, po czym do 14 sierpnia 2007r. przebywała na długotrwałym zwolnieniu lekarskim, zaś od 15 sierpnia 2007r. do 10 lutego 2008r. pobierała świadczenie rehabilitacyjne. W okresie od marca do czerwca 2008r. była zgłoszona w PUP jako osoba bezrobotna-pobierająca zasiłek. Według ustaleń kontroli i danych z września 2006r., zobowiązana zamieszkuje i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem Z. B. oraz synem A. Według aktualnych danych Kompleksowego Systemu Informatycznego ZUS o płatnikach składek i ubezpieczonych syn A. (lat 20) zatrudniony jest jako pracownik młodociany w Piekarni R. D. Mąż Z. B. (lat 50), uzyskuje dochody w wysokości ok. 4.000 zł brutto miesięcznie z tytułu zatrudnienia w M. Sp. z o.o. W związku z twierdzeniemzobowiązanej, że mąż niewiele łoży na wspólne wyżywienie i opłaty związane z utrzymaniem, organ podniósł, że zobowiązana nie przedłożyła żadnych dokumentów świadczących, iż posiadają rozdzielność majątkową małżeńską. Zatem do dochodu rodziny zalicza się również wynagrodzenie osiągane przez męża. Z przedłożonych zeznań podatkowych oraz danych Drugiego Urzędu Skarbowego w wynika, iż łączny dochód zobowiązanej i męża wyniósł: w 2004 r. 52.997,12 zł, co daje kwotę ok. 4.400,00 zł miesięcznie, w 2005 r. łączny dochód wyniósł 59.623,92 zł, co daje kwotę ok. 5.000,00 zł miesięcznie, w 2006 r. łączny dochód wyniósł 56.776,66 zł, co daje kwotę 4.700,00 zł miesięcznie, w 2007r. łączny dochód wyniósł 54.158,96 zł, co daje kwotę ok. 4.500,00 zł miesięcznie. Powyższe wskazuje więc, iż status materialny rodziny jest znacznie wyższy od przeciętnej sytuacji mieszkańców województwa świętokrzyskiego. Rodzina zamieszkuje w spółdzielczym mieszkaniu własnościowym o powierzchni 62,90 m2, bez założonej księgi wieczystej. Według przeprowadzającego kontrolę mieszkanie jest czyste i zadbane, skromnie urządzone i wyposażone w sprzęty codziennego użytku. Zgodnie z zaświadczeniem ze spółdzielni mieszkaniowej na dzień 26 sierpnia 2006 r. zobowiązana zalegała z opłatami czynszowymi na kwotę 868,47 zł, obecnie brak jest informacji czy zadłużenie zostało uregulowane czy też powiększyło się, zobowiązana nie wyraziła bowiem zgody na składanie wyjaśnień i dokumentów .Miesięczne wydatki, według rachunków z 2006 r. oraz ustaleń kontrolera z 2006 r. wynoszą: czynsz - 393,06 zł, telefon + internet - ok. 120-150 zł, gaz - ok. 50 zł za 2 miesięcznie, telewizja kablowa - 36,00 zł, energia elektryczna - ok. 180 zł, spłata kredytu -101,22 zł. Ponadto według oświadczenia w 2006r. posiadała zadłużenie u rodziny w wysokości 1.000 zł, spłacała również kredyt zaciągnięty (na męża) w B.K. "Ż." na zakup telewizora. Obecnie brak jest informacji czy zadłużenia zostały uregulowane. Zobowiązana ponosi dodatkowe wydatki z tytułu leczenia. Leczy się z powodu cukrzycy i nadciśnienia tętniczego, cierpi z powodu zwyrodnienia kręgosłupa. Według oświadczenia miesięczny koszt leczenia, przy zakupie wszystkich lekarstw i zabiegów, to kwota ok. 160-200 zł. Nie posiada gruntów położonych na terenie powiatu kieleckiego, nie środków transportu, co potwierdzone zostało w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. Organ nie znalazł przesłanek do umorzenia odsetek za zwłokę. Podniósł, ze umorzenie jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stosowaną w szczególnych okolicznościach i zgodnie z linią orzecznictwa sądowego zastrzeżoną dla sytuacji drastycznych. W przypadku zobowiązanej takich okoliczności nie stwierdzono. Nie dotknęły jej straty materialne spowodowane klęską żywiołową lub innym nadzwyczajnym zdarzeniem. Wprawdzie boryka się z problemami zdrowotnymi, jednak nie czynią jej niezdolną do pracy i nie uniemożliwiają uzyskiwania dochodu, od 16 lipca 2008r. prowadzi bowiem działalność gospodarczą. Nadto mąż osiąga znaczne dochody z tytułu zatrudnienia. Miesięczna kwota jaką dysponują małżonkowie tj. ok. 3.000,00 zł z tytułu wynagrodzenia męża plus dochody zobowiązanej z prowadzonej działalności. Wysokość dochodów w rodzinie wskazuje, iż spłata przedmiotowych należności może nastąpić bez uszczerbku dla zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych rodziny. Brak jest podstaw do uznania, iż sytuacja zobowiązanej jest wyjątkowa, uniemożliwiająca opłacenie należności względem Zakładu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wywiodła A. B.. Wniosła o zmianę decyzji przez uznanie żądania odsetek za bezprawne, zarzuciła, że są one naliczane niezgodnie z ustawą a nadto uległy przedawnieniu. Ponadto wniosła o zobowiązanie organu do wyjaśnienia wpłaconych przez nią a brakujących na jej koncie kwot: 120,36zł wpłaconej w ciągu 7 - dni od otrzymanie upomnienia oraz kwoty 208,90zł potraconej z wynagrodzenia za pracę w postępowaniu egzekucyjnym. Uzasadniając zarzuty podniosła, że mimo, że wpłaciła w dniu 10 lipca 2006r. kwotę 120,36zł, następnie 50 zł w dniu 11 sierpnia 2006r., zakład nalicza zawyżone odsetki za okres poprzednich 6 lat i mimo złożenia przez nią wniosku o umorzenie odsetek nie wstrzymał egzekucji. Podniosła, że uiściła łącznie kwotę 513,13zł a mimo to otrzymała z zakładu informację, iż jej zaległość z tytułu składki wynosi nadal 277,54 zł. W ocenie skarżącej naliczane odsetki są większe niż odsetki ustawowe. Różnica pomiędzy odsetkami naliczonymi przez ZUS a wyliczonymi według kalkulatora odsetkami ustawowymi stanowi kwotę 123,70zł. Zarzuciła, że ZUS jako wierzyciel zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 listopada 2001r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jest zobowiązany do systematycznej kontroli terminowości zapłaty zobowiązań pieniężnych. Z obowiązku tego się nie wywiązywał przez sześć lat. Zarzuciła ponadto, powołując się na uchwalę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2005r., że odsetki jako świadczenie okresowe przedawniają się z upływem trzech lat. W jej ocenie roszczenie jako przedawnione wygasło 11 sierpnia 2003r. W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w jest właściwy do rozpoznania sprawy stosownie do Rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym sadom wojewódzkim niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz.U. Nr 163, poz. 1016) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Granice rozpoznania wyznaczają granice sprawy administracyjnej będącej przedmiotem rozstrzygnięcia organu, w tym przypadku decyzji odmawiającej umorzenia odsetek. Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie była decyzja w sprawie umorzenia należności z tytułu odsetek za zwłokę od nieopłaconych składek na ubezpieczenie własne. Przepis art. 24 ust 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (t. jedn. Dz. U. z 2007r. Nr 11, poz. 74 ze zm.), zwanej dalej u.s.u.s. zawiera definicje należności z tytułu składek i zalicza do tych należności także odsetki za zwłokę od składek. Stosownie do unormowania art. 28 ust 1 u.s.u.s. należności z tytułu składek mogą być umarzane w całości lub w części z uwzględnieniem ust 2-4 tego artykułu. Ust 2 określa jednoznacznie, że należności mogą być umorzone tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności chyba, że zachodzi sytuacja określona w art. 28 ust 3a, który przewiduje możliwość uwzględnienia innych przesłanek umorzenia, wyłącznie w odniesieniu do ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na ubezpieczenie społeczne. Zgodnie z treścią art. 4 ust. 2 lit. "d" u.s.u.s. płatnikiem składek na ubezpieczenie społeczne jest ubezpieczony, zobowiązany do opłacania składek na własne ubezpieczenie społeczne. Wytyczne jakimi organ winien kierować się podejmując decyzję w zakresie umorzenia określa rozporządzenie Ministra Gospodarki Pracy i Polityki społecznej z dnia 31 lipca 2003r w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne. (Dz. U. Nr 141, poz. 1365). Przepis § 3 rozporządzenia stanowi, że zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest wstanie opłacić tych należności, że opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Przesłanką umożliwiającą umorzenie jest w myśl tych przepisów także przewlekła choroba zobowiązanego, konieczność sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiająca zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. Organ przy rozpatrywaniu sprawy i wydaniu rozstrzygnięcia korzysta ze swobody uznania administracyjnego, organ ma prawo wyboru rozstrzygnięcia, może zatem w przypadku stwierdzenia przesłanki uwzględnić wniosek lub odmówić jego uwzględnienia. Rozstrzygnięcie nie może mieć jednak charakteru dowolnego, lecz musi być wynikiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. powoływanej jako k.p.a.) wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego ( art.77 § 1 k. p. a) zaś decyzja winna spełniać wymogi określone w art. 107 § 1 k. p. a. Z kolei sądowej kontroli legalności decyzji podlega prawidłowość przeprowadzonego postępowania oraz badanie formalne decyzji, nie zaś zasadność jej wydania. O uprawnieniach i obowiązkach stron postępowania wynikających z przepisów prawa materialnego rozstrzygają bowiem organy administracji, co w tym przypadku oznacza, że rozstrzygnięcie co do umorzenia przedmiotowych należności należy do kompetencji organu. W ocenie Sądu, w badanej sprawie, organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, zaś uzasadnienie nie narusza przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Odniósł się do przesłanek umorzenia zaległości określonych w art. 28 ust 2 i ust 3 i ust 3a oraz przepisach rozporządzenia z 2003r i wykazał, że osiągany dochód przy uwzględnieniu wydatków związanych z utrzymaniem rodziny, mieszkania, kosztów leczenia pozwala na spłatę zaległości i nie pozbawia zobowiązanej i jej rodziny możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Wyciągnięte wnioski nie wychodzą poza granice zakreślone w art. 80 k.p.a. Należy podkreślić, że zaskarżona decyzja została wydana w wyniku ponownego rozpoznania sprawy zainicjowanej wnioskiem o umorzenie odsetek z dnia 11 sierpnia 2006r. i odwołaniem od decyzji ZUS odmawiającej umorzenia z dnia 10 sierpnia 2006r. Z uwagi na upływ czasu, organ podjął czynności zmierzające do ustalenia aktualnej sytuacji majątkowej i rodzinnej skarżącej. Jakkolwiek przepis § 3 rozporządzenia nakłada na zobowiązanego obowiązek wykazania tych okoliczności, skarżąca w odpowiedzi na wezwanie z 14 maja 2008r. odmówiła udzielenia informacji, uniemożliwiła też podjęcie czynności kontroli swojej sytuacji materialnej i bytowej. Należy pokreślić, że organ przy ponownym rozpoznaniu podjął szereg czynności celem ustalenia aktualnej sytuacji materialnej skarżącej, zwrócił się do Urzędu Skarbowego o informacje o przychodach skarżącej i jej męża w roku 2006 i 2007 i ustalił wykazane przez nich dochody w okresie od 2004r. - 2007r. Ustalił, że skarżąca od września 2006r. do 4 marca 2007r. była zatrudniona w firmie MAC Edukacja SA na podstawie umowy o pracę, od 14 sierpnia 2007r. korzystała ze zwolnienia lekarskiego, od 18 sierpnia 2007r. do 10 lutego 2008r. pobierała świadczenie rehabilitacyjne, zaś w okresie od marca 2008r - czerwca 2008r była zgłoszona do Urzędu Pracy jako bezrobotna, pobierająca zasiłek. Od 11 lipca 2008r prowadzi działalność gospodarczą. Na podstawie danych Kompleksowego Systemu Informatycznego ZUS o płatnikach składek i ubezpieczonych ustalił, że syn jest zatrudniony jako pracownik młodociany w piekarni. W pozostałym zakresie organ oparł się na danych zgromadzonych w postępowaniu przed organem I instancji. Dokonał ustaleń co do wydatków związanych z utrzymaniem mieszkania uwzględniając czynsz , opłaty za energię elektryczną, telefon, spłatę kredytu, koszty leczenia na podstawie oświadczenia skarżącej w wysokości od 60 - 200zł. Dokonana ocena, że status materialny rodziny skarżącej jest wyższy od przeciętnej w województwie nie jest oceną dowolną. Kwota jaką dysponuje uzasadnia twierdzenie, że spłata należności może nastąpić bez uszczerbku dla zaspokojenia podstawowych potrzeb rodziny. Jakkolwiek organ rozpoznając ponownie sprawę winien uwzględnić stan faktyczny z daty orzekania, to wobec całkowitej bierności zobowiązanej, nie można czynić organowi zarzutu, że za podstawę ustaleń co do ponoszonych wydatków rodziny skarżącej przyjął dane niezaktualizowane, z 2006r. Nie można nakładać na organ nieograniczonego poszukiwania dowodów zwłaszcza, gdy o przyznanie ulgi ubiega się zobowiązana. To zobowiązana ma wykazać okoliczności uzasadniające przesłanki umorzenia wynikające z § 3 rozporządzenia, bowiem jest w posiadaniu informacji dotyczących własnej sytuacji majątkowej, zdrowotnej, rodzinnej. Podnieść należy, że skarżąca dokonanych ustaleń nie kwestionuje. Wobec powyższego Sąd uznał, że sytuacja skarżącej została oceniona przez organ w sposób prawidłowy, przy uwzględnieniu zasad prawa procesowego i materialnego. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia należności z tytułu odsetek, jako świadczeń okresowych należy stwierdzić, że nie jest zasadny. Przewidziany w kodeksie cywilnym 3 letni okres przedawnienia nie ma zastosowania do należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, do tych należności nie mają zastosowania przepisy kodeksu cywilnego. Przedawnienie należności z tytułu składek, w tym odsetek reguluje przepis art. 24 ust 4 u.s.u.s, który przewiduje dla nich 10 letni okres przedawnienia, wprowadzony art. 1 pkt 9 lit a ustawy z dnia 18 grudnia 2002r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U.02.241.2074) z dniem 1 stycznia 2003r. Do tej daty przepis art. 24 ust 4 u.s.u.s. przewidywał pięcioletni termin przedawnienia a w przypadku przerwania biegu przedawnienia, o którym mowa w ust 5, termin 10 letni. Ustawa z dnia 18 grudnia 2002 r. nie zawiera przepisów przejściowych Jeśli brak jest przepisów przejściowych to zastosowanie znajduje ogólna zasada o stosowaniu ustawy nowej. Mówiąc wprost, o stosowaniu danej ustawy decyduje data zdarzenia, do którego odnosimy dany przepis. Inne zdarzenie powoduje rozpoczęcie biegu przedawnienia i inne wygaśnięcie zobowiązania na skutek upływu czasu. Każde z tych zdarzeń powinno być oceniane według ustawy obowiązującej w dacie jego zaistnienia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2007 r. II FSK 1377/05, publ. LEX nr 291789). Będąca przedmiotem postępowania należność dotyczy odsetek od składek na ubezpieczenia za czerwiec 2000r. i w dacie wejścia w życie nowych przepisów (ustanawiających 10 - cio letni termin przedawnienia) należność skarżącej była nadal wymagalna. Zasada lex retro non agit zakazuje regulacji przez prawo zdarzeń prawnych i ich skutków zrealizowanych w czasie, gdy konkretny przepis jeszcze nie obowiązywał. Zasada ta jednak nie dotyczy sytuacji, w której jakiś stosunek prawny trwa w momencie wejścia w życie przepisów nowych, odmiennie regulujących jego reżim prawny. Złożenie wniosku o umorzenie należności nie stanowi okoliczności uzasadniającej zaniechanie prowadzenia egzekucji. Okoliczności uzasadniające czasowe zaniechanie prowadzenia postępowania wskazuje przepis art. 56 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji(tekst jed. z 2005r. Dz. U Nr 229 poz. 1954 ze zm.), który nie wymienia złożenia wniosku o umorzenie należności. Dopiero uwzględnienie wniosku i umorzenie należności stanowi stosownie do przepisu art. 59 § 1 pkt.2 ustawy podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Należy zgodzić się ze skarżącą, że na wierzycielu ciąży obowiązek kontroli realizacji należności. Brak realizacji tego obowiązku nie zwalnia zobowiązanego z terminowego regulowania zobowiązań z tytułu składek. Nieterminowa zaplata skutkuje naliczaniem odsetek za zwłokę na zasadach i w wysokości określonej w ustawie Ordynacja podatkowa ( art. 23 ust u.s.u.s). Przepis art. 55 Ordynacji podatkowej przewiduje, że w przypadku, gdy dokonana wpłata nie pokrywa w całości zaległości wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet zaległości oraz kwoty odsetek w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości do kwoty odsetek. W związku ze wskazanym unormowaniem, organy miały obowiązek rozliczając wskazane przez skarżącą wpłaty tak dobrowolne jak i uzyskane w wyniku postępowania egzekucyjnego zaliczyć je według zasad wynikających ze wskazanego unormowania zarówno na należność główną jak i odsetki ustalone w wysokości wynikającej z przepisów Ordynacji podatkowej (art. 56 ).Tym samym zarzut nieprawidłowego rozliczenia wpłat jak i naliczenia odsetek w nieprawidłowej wysokości nie jest zasadny. Z powyższych względów skarga jako bezzasadna, stosownie do art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.