II GZ 456/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A S.A. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 553/18 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A S.A. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty udziału w pokryciu dopłaty do kosztów świadczenia usługi powszechnej postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 10 października 2018 r. o sygn. akt VI SA/Wa 553/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), odmówił A S.A. w W. (dalej: Spółka) wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: Prezes UKE) z dnia [...] stycznia 2018 r. w przedmiocie ustalenia kwoty udziału w pokryciu dopłaty do kosztów świadczenia usługi powszechnej w 2010 r. w wysokości 2039188,00 zł. Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że w skardze na ww. decyzję Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania, który został przez Sąd rozstrzygnięty odmownie postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2018 r., utrzymanym następnie w mocy orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2018 r. o sygn. akt II GZ 262/18 (dostępne w Internecie w CBOSA). Pismem z dnia 4 października 2018 r. Spółka złożyła kolejny wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezesa UKE zaskarżonej w tej sprawie. Sąd uznał, że wniosek opiera się na tej samej argumentacji co wniosek poprzedni, a jedyną nową okolicznością jest fakt zawieszenia postępowania, co automatycznie nie przesądza o konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto Sąd zaznaczył, że ogólnikowe twierdzenia nie mogą stanowić podstawy do pozytywnego rozpatrzenia wniosku. W zażaleniu złożonym do Naczelnego Sądu Administracyjnego, reprezentowana przez adwokata, Spółka domagała się uchylenia powyższego postanowienia Sądu i wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie uchylenia tego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz – w każdym przypadku – zasądzenia kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, zarzucając naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez: a) błędne przyjęcie, że składając wniosek w przedmiocie wstrzymania natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji skarżąca zobowiązana była wniosek ten poprzeć dokumentami obrazującymi w sposób szczegółowy i wyczerpujący sytuację finansową Spółki, a w konsekwencji błędne uznanie, że dla oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonalności aktu bądź czynności konieczne jest dysponowanie przez sąd aktualnymi danymi o stanie majątkowym wnioskodawcy, a brak dokumentów w tym zakresie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę, podczas gdy w świetle jednolitej wykładni art. 61 § 3 p.p.s.a. na wnioskodawcy ciąży obowiązek jedynie uprawdopodobnienia przesłanek wskazanych w tym przepisie, a nie ich udowodnienia za pomocą środków dowodowych (jak chce tego Sąd I instancji), tym bardziej, że sąd administracyjny nie przeprowadza postępowania dowodowego (a wyjątek przewidziany w art. 106 § 3 p.p.s.a. dotyczy uzupełniających, a więc niestanowiących kluczowego materiału dla wykazania danej okoliczności dowodów z dokumentu, i dotyczy on wyłącznie rozprawy, a nie postępowania w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu), a przy tym żaden inny przepis powszechnie obowiązującego prawa nie wiąże merytorycznego rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonalności aktu bądź czynności z przedłożeniem stosownych dokumentów, wskazujących jednoznacznie na sytuację finansową wnioskodawcy, co doprowadziło do braku merytorycznego rozpoznania przez WSA wniosku skarżącej oraz odmowy wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji, mimo że w sprawie Spółka uprawdopodobniła wystąpienie przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej znacznej szkody, bowiem brak wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji wywrze niewątpliwy wpływ na sytuację finansową skarżącej, uniemożliwiając jej korzystanie ze środków finansowych, które zostały już przez skarżącą uwzględnione w budżecie z przeznaczeniem na realizację konkretnych inwestycji i zadań, b) nieuzasadnione pominięcie przez Sąd I instancji nowych, istotnych okoliczności w sprawie, które uzasadniają wniosek tj. okoliczności zawieszenia niniejszego postępowania na mocy postanowienia tut. Sądu z dnia 18 września 2018 r. o sygn. akt VI SA/Wa 553/18, co doprowadziło do odmowy wstrzymania decyzji, pomimo że już sam fakt zawieszenia postępowania wpływający bezpośrednio na sytuację Spółki powoduje poważne zagrożenie powiększania szkody w miarę upływu czasu, z czym niewątpliwie wiąże się okoliczność zawieszenia postępowania. Prezes UKE nie ustosunkował się do wniosku skarżącej Spółki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Spółka nie wykazała zmiany okoliczności w rozumieniu art. 61 § 4 p.p.s.a., zatem ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zawierający co do istoty taką samą argumentację jak wniosek pierwotny, musiał zostać przez Sąd rozstrzygnięty odmownie. W zaistniałej w niniejszej sprawie sytuacji procesowej, Sąd powinien odmówić zmiany prawomocnego już postanowienia z dnia 17 kwietnia 2018 r., nie zaś traktować ponowny wniosek Spółki jak wniosek nowy (kolejny), jednak ten "techniczny" błąd Sądu nie wywarł wpływu na wynik sprawy. Wyrażona bowiem w uzasadnieniu kontrolowanego postanowienia ocena ponownego wniosku jest trafna, a wniosek ten co do zasady został zbadany pod kątem zmiany okoliczności w świetle przepisu art. 61 § 4 p.p.s.a., o czym świadczą prawidłowe rozważania Sądu (patrz: karta 158 akt sądowych). Wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie uzasadnia, co nie uszło uwadze Sądu, sam fakt zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w tej sprawie. Zgodnej z prawem oceny Sądu w tym zakresie nie podważa zarzut sformułowany pod lit. b) zażalenia Spółki, natomiast co do zarzutu sformułowanego pod lit. a) zażalenia, podkreślić należy, że stanowił on już przedmiot oceny sądu kasacyjnego w sprawie wniosku tej samej Spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji dotyczącej dopłaty za 2009 r. (vide: postanowienie NSA z dnia 12 października 2018 r. o sygn. akt II GZ 358/18, dostępne w Internecie w CBOSA), toteż brak jakichkolwiek podstaw do jego uwzględnienia. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.