II SA/Go 820/14

SENTENCJA Dnia 30 grudnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2014 roku na posiedzeniu niejawnym zażalenia Z.K. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 listopada 2014 roku o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi Z.K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki garażu p o s t a n a w i a : odrzucić zażalenie. UZASADNIENIE Z.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki garażu. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 listopada 2014 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł, stosownie do treści § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Do zarządzenia dołączone było pismo przewodnie zawierające pouczenie o przysługującym na nie zażaleniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego, które należało wnieść w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia. Przesyłka zawierająca m.in. odpis powyższego zarządzenia wraz z pouczeniem została doręczona dnia 3 grudnia 2014 r., odebrała je małżonka skarżącego J.K. jako dorosły domownik. Dnia 11 grudnia 2014 r. skarżący nadał przesyłką pocztową zażalenie w związku z wezwaniem go do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 500 zł wskazując, iż obiekt, którego dotyczy decyzja to drewniana szopka, która jego własnością nie jest i nigdy nie była. Właścicielem jest Gmina, skarżący jest tylko lokatorem gminnego zasobu mieszkaniowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie należało odrzucić. Stosownie do treści art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.) zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wydane w jednym z przedmiotów wymienionych w tym przepisie. Z kolei w myśl art. 227 § 1 p.p.s.a. zażalenie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy. Koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków (art. 211 p.p.s.a.), zaś opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna (art. 212 § 1 p.p.s.a.). Z powyższego wynika zatem, że na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi przysługuje zażalenie, które należy jednakże wnieść na zasadach przewidzianych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jedną z tych zasad jest to, aby zażalenie zostało wniesione w przewidzianym w art. 194 § 2 p.p.s.a. siedmiodniowym terminie liczonym od dnia doręczenia postanowienia lub zarządzenia. Odpis kwestionowanego przez skarżącego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego został prawidłowo doręczony dnia 3 grudnia 2014 r. (k. 16), odebrała je małżonka skarżącego jako dorosły domownik w trybie art. 72 § 1 p.p.s.a. W myśl tego przepisu jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było – administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Termin do wniesienia zażalenia na omawiane zarządzenie rozpoczął zatem swój bieg od dnia następnego po dniu jego doręczenia, tj. od 4 grudnia 2014 r. i upłynął z dniem 10 grudnia 2014 roku. Tymczasem zażalenie na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego zostało nadane przesyłką poleconą w dniu 11 grudnia 2014 r. (data stempla pocztowego na kopercie), tj. jeden dzień po upływie ustawowego siedmiodniowego terminu. Z uwagi na ten fakt zażalenie nie mogło zostać rozpoznane pod względem merytorycznym i na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 oraz art. 198 p.p.s.a. zostało odrzucone.