I OZ 927/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1336/08 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia zwrotu równowartości kosztów nauki i utrzymania żołnierza pełniącego służbę kandydacką, zwolnionego ze służby p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 23 października 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1336/08 odmówił M. M. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2008 r. Nr [...], wydanej w przedmiocie ustalenia zwrotu równowartości kosztów nauki i utrzymania żołnierza pełniącego służbę kandydacką, zwolnionego ze służby. W uzasadnieniu wskazano, iż powołane przez skarżącego okoliczności nie prowadzą do konsekwencji określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Wprawdzie kwota 14 762,93 zł, którą organ ustalił do zwrotu, jest niemała. Biorąc zaś pod uwagę argumentację M. M., zwrot takiej kwoty spowoduje znaczne uszczuplenie w jego budżecie, zwłaszcza, że jak pisze we wniosku będzie zmuszony zaciągnąć na ten cel zobowiązania kredytowe. Niemniej jednak twierdzenia skarżącego powinny zostać - w ocenie Sądu I instancji - poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej, czego w przedmiotowej sprawie skarżący nie uczynił. W związku z powyższym, zdaniem Sądu, złożony wniosek nie daje podstaw do ustalenia, iż wykonanie decyzji Ministra Obrony Narodowej rodzi niebezpieczeństwo powstania sytuacji, w której będzie brak możliwości przywrócenia pierwotnego stanu rzeczy, czy też wynagrodzenia powstałej szkody przez późniejszy zwrot kwoty stanowiącej równowartość kosztów nauki. Innymi słowy, skarżący nie uprawdopodobnił, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło spowodować wystąpienie jednej z przesłanek dopuszczalności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M. M. złożył zażalenie na powyższe postanowienie zarzucając uchybienie art. 61 § 3 P.p.s.a., polegające na błędnym przyjęciu, iż brak wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej skutkującej koniecznością zapłacenia niebagatelnej dla skarżącego kwoty blisko 15 tyś. zł nie powoduje w razie przymusowego wykonania zaskarżonej decyzji niepowetowanej dla skarżącego szkody. Strona ponownie powołała się na okoliczności podniesione we wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej, wskazując, że jest młodym człowiekiem, który dopiero zakończył służbę zawodową i próbuje odnaleźć się na rynku pracy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie bowiem do art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Ponadto, obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a. ciąży właśnie na wnioskodawcy. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest właśnie wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i poparcie ich wszelkimi możliwymi dokumentami. Jednocześnie należy zaznaczyć, że wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania sądu. Zatem nawet jeżeli strona przedstawi okoliczności, które w jej ocenie przemawiają za zastosowaniem ochrony tymczasowej, sąd nie jest zobowiązany do wydania żądanego orzeczenia. Nie można zatem podzielić stanowiska skarżącego, iż Sąd I instancji odmawiając zastosowania w niniejszej sprawie ochrony tymczasowej dopuścił się naruszenia art. 61 § 3 P.p.s.a. Tym bardziej, że - co zaznaczono już w zaskarżonym postanowieniu - strona nie przedstawiła żadnych dokumentów na poparcie swojej argumentacji odnośnie sytuacji materialnej. Co więcej, jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie w każdym wypadku musi się łączyć z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub z trudnymi do odwrócenia skutkami, gdyż w razie uwzględnienia skargi przez sąd i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art.197 P.p.s.a. orzekł jak wyżej.