II SA/Rz 1145/14

SENTENCJA Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. F. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] lipca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku pielęgnacyjnego postanawia ustanowić dla wnioskodawcy adwokata. UZASADNIENIE Wydanym 5 listopada 2014 r. wyrokiem WSA w Rzeszowie oddalił skargę T. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] lipca 2014 r. Nr [...]. Po złożeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, skarżący kolejnym wnioskiem sporządzonym na obowiązującym osoby fizyczne w postępowaniu sądowoadministracyjnym formularzu PPF zwrócił się o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wskazał, że jest osobą chorą i biedą. Prowadzi samodzielne, 1-osobowe gospodarstwo domowe. Nie posiada żadnych wartościowych składników majątkowych, a pobierana renta (620 zł) nie wystarcza mu na zakup żywności i leków, zmuszając do korzystania z pomocy MOPS. Mając powyższe na uwadze stwierdzono, co następuje: Zgodnie z art. 239 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych m.in. _@POCZ@__@KOstrona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Przedmiot sprawy, dot. przyznania zasiłku pielęgnacyjnego, wskazuje na spełnienie tej przesłanki, co oznacza, że skarżący w toku całego postępowania sądowego w niniejszej sprawie jest z mocy ustawy w całości zwolniony od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. W tej sytuacji jego wniosek podlega merytorycznemu rozpoznaniu wyłącznie w części odnoszącej się do ustanowienia zastępcy prawnego – adwokata, a więc przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, co warunkowane jest wykazaniem braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 245 § 3 w/z z art. 246 § 1 pkt 2 w/w ustawy). Ocena sytuacji materialnej i możliwości płatniczych T. F. wskazuje, że przesłanka ta została przez niego spełniona. Mimo braku kwotowego wyszczególnienia obciążających go wydatków związanych z utrzymaniem i leczeniem, pozostającą do jego dyspozycji kwotę 620 zł. miesięcznie należy uznać za niewystarczającą do wygospodarowania środków na ustanowienie zastępcy prawnego z wyboru, zwłaszcza że jak wskazał, niezależnie od tego świadczenia, korzysta ze wsparcia pomocy społecznej. Z tego powodu za zbędne uznano też wzywanie skarżącego do uzupełnienia wniosku o dodatkowe oświadczenie /dokumenty dot. jego sytuacji materialnej i możliwości płatniczych, gdyż nie miałoby to wpływu na ocenę jego zasadności. Zalegające w aktach administracyjnych sprawy orzeczenie z dnia 19 marca 2014 r. o zaliczeniu skarżącego do osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym w wystarczającym stopniu potwierdza jego zły stan zdrowia, co bez wątpienia ma przełożenie na związane z leczeniem wydatki, uszczuplające i tak niewielkie środki na zaspokojenie innych niezbędnych wydatków. Wg oświadczenia, skarżący nie dysponuje przy tym żadnymi składnikami majątkowymi, przy pomocy których mógłby wywiązać się z ciążącego na nim - jako stronie postępowania - ustawowego obowiązku ponoszenia kosztów związanych ze swoim udziałem w sprawie. Uzasadnia to pozytywne ustosunkowanie się do jego wniosku o ustanowienie adwokata, co pozostaje w ścisłym związku z celem prawa pomocy, jakim jest zapewnienie osobie wnioskującej szeroko rozumianego prawa do sądu i możliwości skorzystania ze wszystkich przysługujących jej jako stronie postępowania uprawnień (etap postępowania, na jakim został złożony wniosek, wskazuje na zamiar wniesienia przez skarżącego skargi kasacyjnej od wyroku Sądu I instancji). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 powołanej ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.