III SA/Kr 1283/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. T. decyzję Dyrektora Instytutu z dnia 16 października 2009r. w przedmiocie odmowy przyjęcia na studia doktoranckie postanawia: skargę odrzucić UZASADNIENIE Decyzją z dnia 16 października 2009 r. Dyrektor Instytutu odmówił przyjęcia P.T. na Dzienne Studia Doktoranckie przy tym Instytucie w roku 2009/2010. W podstawie prawnej decyzji powołano przepisy art. 36 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 25 kwietnia 1997 r. o Polskiej Akademii Nauk (Dz. U. Nr 75, poz. 469 z późn. zm.), oraz ogólnie ustawę z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki ( Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.), Rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 19 grudnia 2006 r. w sprawie studiów doktoranckich prowadzonych przez placówki naukowe ( Dz. U. z 2007 r. Nr 1, poz. 2) i art. 107 kodeksu postępowania administracyjnego. W decyzji zaznaczono, iż podjęta została na wniosek Kierownika Studiów doktoranckich, po przeprowadzeniu postępowania rekrutacyjnego. W uzasadnieniu decyzji zaznaczono, iż ubiegający się o przyjęcie na studia nie uzyskał pozytywnej oceny z kolokwium kwalifikacyjnego z powodu braku znajomości materiału obowiązującego do opracowania. Przy wymaganej ocenie 3,5 uzyskał ocenę 1,4. W decyzji zawarto też pouczenie, iż "służy od niej skarga do sądu administracyjnego w przypadku wykazania, iż zostały naruszone warunki i tryb rekrutacji na studia doktoranckie." Od doręczonej dnia 20.10.2009 r. decyzji, P. T. złożył dnia 16.11.2009 r. (data nadania) za pośrednictwem Dyrektora Instytutu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Nie formułując wniosków, co do zaskarżonej decyzji, skarżący podniósł, iż postępowanie narusza zasadę dwuinstancyjności i nie uwzględnia jego dorobku naukowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny Postanowieniem z dnia 7 lipca 2010r. sygn. akt [...] odrzucił skargę P. T., jako niedopuszczalną. Skarga była niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z powodu nie poprzedzenia wniesienia skargi, wezwaniem Dyrektora Instytutu do usunięcia naruszenia prawa. Powyższe postanowienie uprawomocniło się bez zaskarżenia. Pismem z 12 sierpnia 2010 roku skarżący wezwał Dyrektora Instytutu do usunięcia naruszenia prawa w postaci niewydania decyzji na odwołanie z 2009 r. w sprawie odmowy przyjęcia na studia w 2009r.. Dnia 14 września 2010r. doręczono skarżącemu odpowiedź z dnia [...]2010 r. na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, znak: [...], z pouczeniem, że skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie. Pismem z dnia 15 października 2010r. P. T. wniósł skargę na decyzję zawartą w piśmie znak: [...]. Pismo nadano jako przesyłkę poleconą dnia 19 października 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.)- dalej ustawa p.p.s.a.- w związku z art. 1§ 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sprawując tę kontrolę, stosownie do art. 134 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną. Sąd przyjął, iż mimo oznaczenia przedmiotu zaskarżenia sygnaturą odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skarżący chce w istocie zwalczyć decyzję o nie przyjęciu go na studia, z 16 października 2009r.. Skarga ulega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Wydanie przez dyrektora placówki naukowej decyzji w sprawie przyjęcia lub odmowy przyjęcia na studia doktoranckie w trybie przepisu § 5 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 19 grudnia 2006 r. w sprawie studiów doktoranckich prowadzonych przez placówki naukowe ( Dz. U. z 2007 r., Nr 1, poz. 2) następuje w postępowaniu jednoinstancyjnym, a od decyzji nie służy odwołanie w toku instancji. Takie stanowisko zajął Sąd w powołanym wyżej postanowieniu z 7lipca2010r. W myśl przepisu art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub rzecznik Praw Obywatelskich. Ustawa w przepisie §2 tego artykułu definiuje wyczerpanie środków zaskarżenia jako sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie. Wprawdzie zatem przepis wymienia te środki zaskarżenia przykładowo (taki jak...), to jednak wspólną ich cechą jest to, iż muszą być przewidziane w ustawie. W świetle wyżej poczynionych ustaleń ani ustawa z dnia 23 kwietnia 1997 r. o Polskiej Akademii Nauk, ani ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, ani też wydane na jej podstawie Rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 19 grudnia 2006 r. w sprawie studiów doktoranckich prowadzonych przez placówki naukowe, nie przewidują żadnego środka zaskarżenia od decyzji dyrektora placówki naukowej odmawiającej przyjęcia na studia doktoranckie. W takiej sytuacji warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego na decyzję dyrektora Instytutu było spełnienie dyspozycji przepisu art. 52 § 4 ustawy p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem w przypadku aktów innych niż objęte dyspozycją § 3 (akty określone w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a.), jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Zawarta w zdaniu II- gim tego przepisu regulacja, oznacza ,że termin, o którym mowa w § 3 nie ma zastosowania. Zgodnie z Art. 53. § 1. Skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. § 2. W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W sprawie oznacza to, że 30-dniowy termin do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg 15 września 2010r.. Zatem ostatnim dniem terminu, w którym skarżący mógł skutecznie wnieść skargę, był 14 października 2010r..Datowane na ten dzień pismo zostało złożone jednak dopiero dnia 19 października 2010r.( data nadania przesyłki poleconej)., a więc po upływie terminu Z tych przyczyn skarga jako wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia ulegała odrzuceniu na podstawie art.58 par.1. pkt.2 w związku z art. 53 par. 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.