VII SA/Wa 1406/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] maja 2014 r. znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżącej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 1457 zł (tysiąc czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Główny Inspektor Sanitarny decyzją znak [...] wydaną [...] maja 2014 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] listopada 2012r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r., wydaną po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, organ I instancji działając na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości 40.000,00 zł za nieprzestrzeganie przepisów w zakresie prezentacji i reklamy suplementów diety pn. "[...]", "[...]", prowadzonej za pośrednictwem strony internetowej www.aflofarm.com.pl (naruszenie przepisów art. 46 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 46 ust. 2 ww. ustawy). Organ podkreślił, że wskazane powyżej wymogi prawne stosuje się również do reklamy oraz do prezentacji środków spożywczych, w tym w szczególności w odniesieniu do ich kształtu, wyglądu lub opakowania, zastosowanych materiałów opakowaniowych, sposobu prezentacji oraz otoczeni, w jakim są prezentowane. Organ odwoławczy stwierdził, że analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy i zarzuty podniesione w odwołaniu nie znalazł podstaw do uchylenia lub zmiany decyzji organu I instancji. Podkreślił, że skarżący zgodził się ze stwierdzeniem organu I instancji, iż dopuścił się naruszenia przepisów prawa ww. ustawy jednakże w krótkim czasie od zawiadomienia go o przedmiotowym naruszeniu usunął niezgodne z prawem treści z prowadzonej przez siebie witryny internetowej. Jednocześnie wskazał wykaz ilości osób odwiedzających podstrony z zastrzeżona treścią, wskazując, że jest to tylko kilkaset odświeżeń. Główny Inspektor Sanitarny (zwany dalej "GIS") podobnie jak organ I instancji przychylił się do przedstawionej przez skarżącego argumentacji i w wymierzeniu wysokości kary uwzględnił okoliczności łagodzące w postaci szybkiego zablokowania niezgodnych z prawem treści reklamowych, jednocześnie nie zgodził się z twierdzeniem, że zastrzeżona informacja dotarła jedynie do niewielkiej ilości osób. GIS zgodził się z przedstawioną informacją odnośnie odsłon zastrzeżonej podstrony, ale zauważył, że ze strony producenta bardzo często korzystają przedsiębiorcy pośredniczący w obrocie danych produktem oraz różnego rodzaju fora internetowe, internetowe bazy danych, poradnie i inne portale. To co jest właśnie siłą sieci internetowej i czyni z niej doskonałe narzędzie marketingowe, że raz włożona do sieci informacja staje się wieczną powoduje, że kilkaset razy obejrzana strona producenta oznacza przekaz tej informacji (niezgodnej z prawem) do dziesiątków tysięcy konsumentów, za pomocą na przykład sklepów internetowych. GIS stoi też na stanowisku, że profesjonalny przedsiębiorca, działający na rynku od lat obligowany jest do dochowania należytej staranności w swojej działalności, profesjonalizmu w szczególności w zakresie informowania konsumentów. Zgodnie z zasadą "nieznajomość prawa szkodzi" nie można uznać za okoliczność łagodzącą, że nie wiedział że treść jego strony internetowej jest niezgodna z prawem. Przedmiotowa informacja została umieszczona na oficjalnej stronie internetowej skarżącego i dlatego ponosi on za nią pełna odpowiedzialność. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie nie sposób obiektywnie ustalić: faktyczne skutki, rozmiar oraz zakres naruszenia, a także skalę korzyści z nim związanych, ponieważ nie jest możliwe wyliczenie konsumentów do których w sposób bezpośredni albo pośredni dotarła niezgodna z prawem informacja. Można jedynie stwierdzić, że w obecnej epoce cyfryzacji za pewne uznaje się oficjalne informacje przedstawiane przez producentów na swoich stronach internetowych, a przedmiotowe postępowanie dotyczy nieprawidłowości właśnie w tym sposobie komunikacji przedsiębiorcy z konsumentem. Odnosząc się jeszcze raz do zarzutu naruszenia art. 104 ustawy, organ uznał, że organ I instancji ustalając wysokość kary pieniężnej postępował zgodnie z art. 104 ust.2 oraz art. 17 pkt 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. bezpieczeństwa żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności iż Państwa Członkowskie ustanawiają również zasady dotyczące środków i kar mających zastosowanie w przypadku naruszenia prawa żywnościowego i paszowego. Ustanowione środki i kary powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Skuteczność oraz stopień odstraszania organ I instancji ocenił w aspekcie dotychczasowej działalności skarżącego. Skarżący jest podmiotem z wieloletnią praktyką w branży farmaceutycznej i produkcji suplementów diety, a niewłaściwa prezentacja i reklama suplementu diety pn. "[...]" była już przedmiotem postępowań organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej, zakończonych wydaniem decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, tj.: - decyzja nr [...]z dnia [...] października 2007 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 4000,00 zł z powodu nieprawidłowej reklamy telewizyjnej, radiowej i prasowej suplementu diety pn. "[...]" oraz reklamy radiowej suplementu diety pn. "[...]" z uwagi na naruszenie przepisu art. 46 ust. 1 pkt 2, art. 46 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, a także z uwagi na fakt, iż nazwa i szata graficzna suplementu diety pn. "[...]" jest tożsama z nazwą i szatą produktu leczniczego (naruszenie art. 47 ustawy); - decyzja nr [...]z dnia [...] czerwca 2008 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5000,00zł z powodu nieprawidłowej reklamy radiowej suplementu diety "[...]" z uwagi na przypisywanie ww. produktowi właściwości zapobiegania chorobom, co stanowi naruszenie przepisu art. 46 ust. 1 pkt 2, art. 46 ust. 2 ustawy; - decyzja nr [...]z dnia [...] sierpnia 2009 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 30000,00 zł z powodu nieprawidłowej reklamy radiowej i prasowej suplementu diety pn. "[...]" również ze względu na nieprzestrzeganie ww. przepisów. Mając na względzie powyższe, organ uznał, że kara w wysokości 30.000,00 zł nie wywołała u skarżącego wzmożonej dbałości o przestrzeganie przepisów ustawy, a także fakt, że zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia - kto nie przestrzega wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, w tym w zakresie prezentacji, reklamy i promocji określonych w art. 27 ust. 4, art. 33 ust. 3 i 4 oraz art. 45-49, a także wymagań w tym zakresie określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 3, art. 22 ust. 1 pkt 3, art. 26 ust. 1 pkt 4, art. 27 ust. 6 pkt 2, art. 39 pkt 3, art. 44 pkt 2, art. 50 ust. 1 i art. 51 omawianej ustawy, podlega karze pieniężnej w wysokości trzydziestokrotnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski". Organ I instancji po przeanalizowaniu materiału dowodowego uznał, iż w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki przewidziane w art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy do nałożenia kary w trybie art. 104 ustawy i wymierzył karę pieniężną w kwocie 40.000,00 zł. Przy wymierzaniu kary pieniężnej GIS miał na uwadze, że powinna ona spełniać zamierzony skutek prewencyjno- wychowawczy, być skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca. Dotychczasowe kary w niższej wysokości za podobne naruszenia przepisów prawnych skutku takiego nie osiągnęły. Dlatego obecna kara powinna być istotnie wyższa od ostatniej w wysokości 30.000,00 zł. GIS uznał jednak, że kara dwukrotnie wyższa nie była by proporcjonalna w świetle przedstawionych w decyzji okoliczności łagodzących i podzielił w zakresie jej wysokości pogląd organu I instancji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła spółka [...]Sp.z o.o. z siedzibą w [...] będąca następcą prawnym Spółki [...]Sp. z o.o. z siedziba w [...]. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji pełnomocnik skarżącej zarzucił organowi: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 104 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia (dalej ubżż) poprzez brak wszechstronnego rozważenia przez organ orzekający przesłanek wymiaru kary pieniężnej wymienionych w powyższym przepisie, a w konsekwencji akceptację jej rozmiaru w oderwaniu od tych przesłanek, poprzez: a) ustalenie wymiaru kary w oparciu o uprzednio wydane wobec skarżącego decyzje administracyjne dotyczące suplementu diety "[...]", przy braku indywidualnego rozważenia przesłanek naruszenia przepisów ubżż w zaistniałym stanie faktycznym, w oparciu o przyjęcie braku skuteczności stosowanych uprzednio kar pieniężnych podczas gdy wszystkie poprzednio stwierdzone naruszenia zostały usunięte, a prowadzone kampanie reklamowe ww. produktów prowadzone są w sposób zgodny z prawem; b) nieprawidłowe przyjęcie, iż wyłącznie kara w wymierzonej wysokości stanowi skuteczny, proporcjonalny i odstraszający środek reakcji karnej, podczas gdy skarżący wykazał, iż stosowane wcześniej wobec skarżącego kary pieniężne wywołały zamierzony skutek w postaci dostosowania prowadzonych kampanii reklamowych do kanonów prawa, a także iż naruszenie przepisów w przedmiotowym stanie faktycznym było wyłącznie wynikiem przeoczenia, nie zaś celowego naruszenia prawa, c) pominięcie okoliczności istotnych dla ustalenia wymiaru kary poprzez brak odniesienia się do zarzutów podniesionych przez skarżącego, co skutkowało wymierzeniem kary w wysokości rażąco wygórowanej, podczas gdy: i) rozmiar naruszenia przepisów prawa jest niewielki z uwagi na okoliczności, iż treść informacyjna dotycząca produktu "[...]" została przedstawiona wyłącznie na stronie internetowej producenta suplementu diety tj. www.aflofarm.com.pl, nie zaś przekazana w formie reklamy telewizyjnej czy radiowej, co w ocenie skarżącego wpływa w sposób bezsprzeczny na ilość odbiorców powyższej informacji, co też wykazał poprzez przedstawienie informacji o ilości wejść na stronę www produktu; ii) okres naruszenia przepisów ustawy przez skarżącego był stosunkowo krótki, o czym świadczy chociażby fakt, iż niezwłocznie po powiadomieniu go o naruszeniu prawa usunął on nieprawidłowe treści informacyjne ze swojej strony internetowej, iii) skutek naruszenia powyższych przepisów przez skarżącego jest niewielki, o czym przeważa fakt, iż prowadzone na szeroką skalę kampanie reklamowe suplementu diety [...], w których posłużono się prawidłowymi i zaakceptowanymi przez inspekcję sanitarną sformułowaniami wpłynęły na ukształtowanie świadomości konsumentów, iż [...] suplement diety nie jest lekiem i nie służy usuwaniu objawów tej choroby, zaś informacja zamieszczona na stronie internetowej ma stosunkowo niewielki zakres odbiorców, iv) stopień społecznej szkodliwości czynu skarżącego jest znikomy, o czym przesądza pozytywna reakcja na zawiadomienie o naruszeniu i rychłe zaprzestanie podawania sprzecznego z prawem komunikatu na stronie producenta, a także fakt, iż skarżący niezwłocznie dostosował wszelkie prowadzone działania reklamowe produktu [...] suplement diety do wymogów postawionych przez inspekcję sanitarną co uniemożliwiło zapoznanie się konsumentów ze sprzeczna z prawem informacją, v) stopień zawinienia skarżącego jest niewielki, o czym świadczy fakt, iż naruszenie przepisów nastąpiło wyłącznie na skutek nieumyślnego działania skarżącego, polegającego wyłącznie na przeoczeniu jednego , a nadto w ocenie skarżącego jednego z najmniej istotnych elementów prowadzonej kampanii reklamowej suplementu diety [...], nie zaś świadomego i celowego postępowania sprzecznego z obowiązującym prawem, d) brak konkretyzacji przesłanek wymiaru kary w uzasadnieniu wydanej decyzji w odniesieniu do okoliczności niniejszej sprawy i brak wykazania wpływu tych przesłanek na wysokość wymiaru kary, a mimo to jej ustalenia na rażąco wygórowanym poziomie, 2) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik postępowania, to jest: a) art. 7, 8, 9, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez aprobatę oceny dowodów dokonanej przez organ I instancji, brak przeprowadzenia dowodów na poparcie tez stawianych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dokonanie własnych ustaleń sprzecznie z przedstawionym przez skarżącego materiałem dowodowym oraz sporządzenie uzasadnienia sprzecznego z przepisami prawa poprzez: i) przyjęcie przez Głównego Inspektora Sanitarnego, że reklama internetowa ma szeroki zasięg, i jest wykorzystywana głównie przez przedsiębiorców pośredniczących w obrocie danych produktem, w ramach wymiany informacji na forach internetowych, bazach danych, poradniach i innych portalach, w sytuacji gdy organ nie wskazał z jakich przyczyn wywodzi tak daleko idące przekonania, a jednocześnie skarżący udowodnił, że strona reklamowa suplementu diety [...] odnotowała stosunkowo niewielką liczbę odwiedzin; ii) brak szczegółowego rozważenia i odniesienia się do materiału dowodowego dostarczonego przez skarżącego, a w szczególności poprzez brak wskazania czy i z jakich przyczyn dowodom tym organ rozstrzygający nie dał wiary, iii) brak przeprowadzenia dowodów w postaci decyzji nakładających kary przez organy inspekcji sanitarnej na inne podmioty w związku z nieprawidłową reklamą lub oznakowaniem suplementów diety i wysokości tych kar, podczas gdy dowody te mogłyby w istocie przekonać o trafności argumentacji jakoby wymierzona skarżącemu kara nie była rażąco wygórowana, iv) przyjęcie, że okoliczności istnienia pełnej odpowiedzialności skarżącego za komunikaty zamieszczane na oficjalnej stronie internetowej i braku wiedzy o niezgodnej z prawem informacji świadczą o umyślnym naruszeniu przepisów przez skarżącego i nie mogą zostać uznane za okoliczność łagodzącą, w sytuacji gdy jak sam Główny Inspektor Sanitarny zauważył skarżący był już uprzednio karany za nieprawidłowości w reklamie suplementu diety [...] i trudno jest racjonalnie stwierdzić, że świadomie i celowo pozostawił na stronie internetowej zapis, który był już wcześniej kwestionowany, narażając na ponowną karę, a także w sytuacji gdy wszystkie inne działania marketingowe i reklamowe dotyczące produktu [...] suplement diety, jak również jego prezentacja, zostały dostosowane do wymogów inspekcji sanitarnej i są w pełni zgodne z prawem, v) przyjęcie, że działanie skarżącego było celowe i świadomie – a zatem założenie celowej niekonsekwencji działania skarżącego jest niezgodne z zasadami doświadczenia życiowego; b) art. 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez pominięcie podnoszonej w odwołaniu argumentacji skarżącego i nie odniesienie się do niej w uzasadnieniu decyzji, co świadczy o nierozpoznaniu zarzutów skarżącego w postępowaniu odwoławczym, c) art. 153 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez niezastosowanie się przez Głównego Inspektora Sanitarnego do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2013r., wydanego w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1136/13. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektora Sanitarny wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm. ) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1270 z późn. zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego wydana dnia [...] maja 2014r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] listopada 2012r. wydana na podstawie art. 103 ust. 1 pkt. 1 ustawy z 25 sierpnia 2006r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia - wymierzającą karę za nieprzestrzeganie przepisów w zakresie prezentacji i reklamy suplementów diety prowadzonej za pośrednictwem strony internetowej. W pierwszej kolejności należy podnieść, że kontrolowana decyzja została wydana po uchyleniu wcześniej wydanej decyzji organu tj, decyzji z dnia [...] marca 2013r. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2013r. w sprawie o sygnaturze VII SA/Wa 1136/13. W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, iż rozpatrując odwołanie od decyzji organu I instancji – organ odwoławczy ma obowiązek ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, a nie jedynie kontroli zasadności argumentów odwołania podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Wskazując, iż odwołanie w niniejszej sprawie dotyczyło wyłącznie wymiaru (wysokości) wymierzonej kary, a w szczególności przyjęcia błędnych przesłanek tego wymiaru Sąd podkreślił, że organ rozpatrując odwołanie spółki miał obowiązek ponownie rozpatrzyć sprawę z uwzględnieniem dyrektyw wskazanych w art. 104 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Sąd podniósł, że uwzględnienie przesłanek z art. 104 ust. 2 musi znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Organ powinien odnieść się do każdej przesłanki, konkretyzując ją w okolicznościach danej sprawy oraz wskazując, w jaki konkretnie sposób wpłynęła ona na wymiar kary. W każdym przypadku ustalenia wysokości kary pieniężnej organ jest zatem zobowiązany odnieść się do okoliczności danej sprawy, z którymi wysokość kary powinna być bezpośredni powiązana. W kontekście tych uwarunkowań należy wskazać, że poza okolicznościami wskazanymi w decyzji organu I instancji obowiązkiem organu było ustalenie i rozważenie jeszcze innych, istotnych dla rozstrzygnięcia przesłanek. W szczególności organ ustalając wysokość kary winien uwzględnić okres naruszenia przepisów w/w ustawy oraz rozmiar naruszenia. Należało uwzględnić również faktyczne skutki, które naruszenie wywołało na rynku oraz wśród konsumentów. Badając stopień szkodliwości czynu wziąć pod uwagę również reakcję sprawcy na działania wojewódzkiego inspektora (pozytywną lub negatywną), zakres współpracy z organem wreszcie zakres korzyści, które sprawca osiągnął z zachowania niezgodnego z prawem. Ostatnia z dyrektyw wymiaru kary wskazanych w art. 104 ust. 2 u.b.ż.ż wskazuje na konieczność powiązania wysokości nakładanej kary pieniężnej z wielkością produkcji zakładu, a zatem ze skalą prowadzonej działalności, a pośrednio także z jego przychodami i możliwościami finansowymi. W końcu Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ odwoławczy powinien dokonać ustaleń faktycznych istotnych z punktu widzenia zasad wymiaru kary określonych w art. 104 i w oparciu o pełne ustalenia ocenić zasadność wymierzonej przez organ I instancji kary odnosząc się również do podnoszonych przez skarżącą Spółkę zarzutów. Okoliczność uchylenia decyzji wydanej dnia [...] marca 2013r. przez Sąd jest istotna dla oceny decyzji obecnie kontrolowanej przez Sąd albowiem zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ponieważ ocena ta i wskazania stosownie do art. 141 § 4 p.p.s.a., formułowane są w uzasadnieniu wyroku, zatem moc wiążącą ma nie tylko samo rozstrzygnięcie ale i uzasadnienie. Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna może dotyczyć zarówno samej wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią natomiast z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i maja na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie administracyjne. Przepis art. 153 p.p.s.a ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Przy czym, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu ww. przepisu oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełni oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organami administracji publicznej. Nadto dodać trzeba, iż bezwzględny obowiązek zastosowania się przez organ administracji do poglądu prawnego i wynikających z niego wytycznych co do dalszego biegu postępowania może być wyłączony tylko w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa, a także po wzruszeniu tego orzeczenia w przewidzianym do tego trybie ( v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 maja 2009r. sygn. akt II OSK 691/08, lex nr 574442). Żadne z tych okoliczności w niniejszej sprawie nie miały jednak miejsca. W tym miejscu koniecznym jest przypomnienie, iż w uzasadnieniu wyroku zapadłego w dniu 15 października 2013r. Sąd zarzucił organowi naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa. Zalecił organowi dokonanie ustaleń faktycznych istotnych z punktu widzenia zasad wymiaru kary określonych w art. 104 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. W ocenie Sądu organ nie wykonał wytycznych Sądu naruszając w ten sposób przepis art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tj. nie odniósł się do dyrektywy wskazanej przez Sąd dotyczącej wymiaru kary wskazującej na konieczność powiązania nakładanej kary pieniężnej z wielkością produkcji a zatem ze skalą prowadzonej działalności, a więc z przychodami i możliwościami finansowymi ukaranej Spółki. Nie wskazał czy a jeśli tak to jakie czynności podjął dla dokonania ustaleń w powyższym zakresie. W ocenie Sądu nie wskazał także czy i w jakim zakresie uwzględnił okoliczności "łagodzące" o których wspomina w uzasadnieniu decyzji i w jakiej mierze miało ono wpływ na orzeczona wysokość kary. Z powyższych względów uznając , iż wydana decyzja została wydana z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny na postawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.