VII SAB/Wa 211/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. O. na bezczynność Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 20 października 2011 r. B. O. wniósł skargę na bezczynność Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego polegającą na nieudzielaniu mu odpowiedzi na pisemne zapytania kierowane do organu w dniach 9 maja 2011 r. oraz 19 sierpnia 2011 r. W odpowiedzi na skargę, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), zw. dalej p.p.s.a z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego w przedmiotowej sprawie lub o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej na podstawie art. 151 p.p.s.a. Organ wyjaśnił, że pismem z dnia 9 maja 2011 r. skarżący zwrócił się do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z prośbą o udzielenie informacji czy i ewentualnie w oparciu o jaką podstawę prawną Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego zajmuje się prowadzeniem danych dotyczących jego i jego rodziny. Pismem z dnia 20 maja 2011 r. nr B-8357/2011 organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2010 r. Nr 29, poz. 154 ze zm.) udzielanie informacji o osobie jest zakazane, o ile informacje te zostały uzyskane w wyniku prowadzonych czynności operacyjno-rozpoznawczych. Organ poinformował, że powyższe pismo przesyłano dwukrotnie za pośrednictwem Poczty Polskiej na adres korespondencyjny podany przez skarżącego, jednakże korespondencja dwukrotnie wróciła do nadawcy jako nie podjęta w terminie. W dniu 19 sierpnia 2011 r. B. O. ponownie zwrócił się do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z prośbą o wyjaśnienie, dlaczego on i jego matka poddawani są permanentnej inwigilacji. W odpowiedzi na powyższe pismo organ w korespondencji e-mail poinformował zainteresowanego, że swoje stanowisko w tej sprawie zajął już w piśmie nr [...] Ponadto kolejnym pismem wskazał, że brak jest związku pomiędzy opisanymi przez niego zdarzeniami, a działaniami Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza sprawdzenie przez sąd, jej dopuszczalności, gdyż zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie niedopuszczalności skargę odrzuca się bez merytorycznej oceny jej zasadności. W myśl art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a, skarga podlega również odrzuceniu, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Przez dopuszczalność skargi sensu stricto należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe tzn. określenie, od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i podmiotowe tzn. określenie jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Jednym z warunków formalnych skutecznego złożenia skargi w tym rozumieniu jest więc złożenie skargi na akt lub czynność ( bezczynność) objęte zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego. Z przepisów art. 1 i 2 p.p.s.a wynika, że sądy administracyjne są powołane wyłącznie do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych, tj. spraw z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz innych przewidzianych ustawami szczególnymi. Stosownie do treści art. 3 § 2 p.p.s.a sądy administracyjne zostały powołane do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, która obejmować ma orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. W myśl § 3 cyt. przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Należy podkreślić, iż kontrolna działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów jedynie w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 p.p.s.a. Oznacza to, że dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo aktu lub dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej. Zatem warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność jest przede wszystkim wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony, zaś kontrola sądu sprowadza się do sprawdzenia czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze aktu administracyjnego lub czynności z zakresu administracji publicznej ( por. wyrok WSA z dnia 5 maja 2006 r. VI SAB/Wa 1/06, Lex nr 276779, wyrok WSA z dnia 9 grudnia 2005 r. VI SAB/Wa 24/05, Lex nr 190899, wyrok NSA z dnia 5 lutego 1999 r., I SAB 90/98 LEX nr 48016). Nadto, warto dodać, iż skarga na bezczynność organu ma zasadniczo dyscyplinować organ administracji publicznej do wydania indywidualnego aktu administracyjnego kończącego sprawę, otwierając drogę sądowoadministracyjną przez możliwość wniesienia skargi na ten indywidualny akt. Wobec powyższego, istotą sprawy jest ustalenie, czy na organie Szefie Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego ciążył obowiązek wydania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej, postanowienia na które służy zażalenia, kończącego postępowanie, albo rozstrzygającego sprawę co do istoty, lub też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W ocenie Sądu skarżony organ – Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nie jest w niniejszej sprawie zobowiązany do wydania władczego rozstrzygnięcia administracyjnego w zakresie wniosku złożonego przez skarżącego. Ponadto, skarga dotyczy takich działań organu, które nie podlegają kontroli sądów administracyjnych. W niniejszej sprawie skarżący w złożonej skardze zarzucił Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego brak udzielania odpowiedzi na pisemne zapytania kierowane do organu w dniach [...] maja 2011 r. oraz [...] sierpnia 2011 r. Z akt sprawy wynika, że żądanie strony w przedmiotowej sprawie dotyczy udzielenia przez organ informacji, których ten, w świetle art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu ( Dz. U. z 2010 r. Nr 29, poz. 154 ze zm.) nie może udzielać, albowiem są to informacje uzyskane w drodze czynności operacyjno-rozpoznawczych. Zatem słusznie organ wskazał, że bezczynność organu nawet gdyby zachodziła nie może stać się przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Reasumując stwierdzić należy, że Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nie miał obowiązku wydać przewidzianego w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a postanowienia albo aktu lub dokonać czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W świetle powyższego uznano, że skarga na bezczynność Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nie wyczerpuje żadnego z kryteriów określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 a p.p.s.a , a zatem jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wskutek powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji postanowienia.