II SO/Ke 10/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sylwester Miziołek po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku B. H. o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata bądź radcy prawnego w celu wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] p o s t a n a w i a: odrzucić wniosek. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia [...] orzekającą o odmowie przyznania M. H. prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego dla osoby rezygnującej z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad osobą o odpowiedniej niepełnosprawności lub stopniu nie-pełnosprawności, wnioskowanego na B. H. W dniu 17 grudnia 2013r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazało Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach wniosek B. H. z dnia 2 grudnia 2013r., w którym zwróciła się do tut. Sądu, za pośrednictwem tegoż organu, o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata bądź radcy prawnego w celu wniesienia skargi na ww. decyzję Kolegium z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270)., zwanej dalej ustawą P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem lub w toku postępowania. Strona może wprawdzie żądać przyznania jej prawa pomocy przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego, jednakże konieczne jest, aby jego wszczęcie było w ogóle możliwe (por. postanowienie NSA w z dnia 22 marca 2013r., sygn. akt II OZ 192/13, dostępne w internetowej bazie orzeczniczej NSA). "Uprawnienie do ubiegania się o prawo pomocy przysługuje każdej ze stron postępowania sądowoadministracyjnego, tj. skarżącemu oraz organowi, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi (art. 32 ustawy P.p.s.a.), a także uczestnikowi postępowania (art. 33 w zw. z art. 12 ustawy P.p.s.a.)" – Komentarz do art. 243 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Małgorzata Niezgódka-Medek, LEX Stan prawny na dzień 30 kwietnia 2013r.). Z kolei stosownie do treści art. 50 § 1 ustawy P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Jak wynika z art. 64 § 3 ustawy P.p.s.a do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast w myśl 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych (niż wymienione w pkt 1-5) przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że istotę legitymacji skargowej stanowi uprawnienie do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem, czyli z obiektywnym porządkiem prawnym. W tym miejscu należy zacytować postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2012r. o sygn. akt I OSK 2633/12, LEX nr 1325020, zgodnie z którym "legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić - co do zasady - podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Kryterium "interesu prawnego" ma charakter materialnoprawny. Innymi słowy interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się, tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku. Akt, czynność lub bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego". Analizując treść wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach decyzji z dnia [...] nie sposób uznać, aby B. H. przysługiwał interes prawny we wniesieniu w tym zakresie skargi – a w konsekwencji również wniosku o przyznanie prawa pomocy – do tut. Sądu. Przedmiotowym rozstrzygnięciem utrzymano bowiem w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia [...], orzekającą o odmowie przyznania M. H. prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego dla osoby rezygnującej z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad osobą o odpowiedniej niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności. Tym samym jedyną stroną postępowania zakończonego wydaniem decyzji Kolegium z dnia 15 listopada 2013r. był M. H., który pismem z dnia 2 lipca 2013r. wniósł o przyznanie mu ww. świadczenia. W związku z powyższym brak jest podstaw do uznania istnienia po stronie B. H. interesu prawnego, niezbędnego do skutecznego wniesienia skargi na decyzję Kolegium do tut. Sądu (art. 50 § 1 ustawy P.p.s.a.). Dla przyjęcia powyższego stanowiska nie ma znaczenia, że sporne świadczenie żądane jest przez M. H. z tytułu opieki sprawowanej przez nad B. H. W świetle przepisów prawa materialnego – ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006r. nr 139. poz. 992 ze zm.) – to wnioskodawca jest jedynym beneficjentem pomocy finansowej przyznawanej w ramach specjalnego zasiłku opiekuńczego, w związku z czym tylko ta osoba może kwestionować wydane w tym zakresie rozstrzygnięcie w drodze skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy wniosek B. H. o przyznanie prawa pomocy należało odrzucić jako niedopuszczalny – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 § 1 ustawy P.p.s.a.