II SAB/Ke 44/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Referent stażysta Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie wydania zaświadczenia oddala skargę. UZASADNIENIE Wnioskiem z 6 maja 2017 r. (złożonym do organu 9 maja 2017 r.) M.M. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w S. "o wydanie zaświadczeń o treści ustalonej przez organ na podstawie danych, rejestrów, ewidencji i akt prowadzonych przez organ, oraz dostępnej organowi dokumentacji dowodowej, w zakresie wykonywania obowiązków służbowych przez moja osobę od 1 stycznia 2007 r. i korzystania z konstytutywnych zwolnień od zajęć służbowych do dnia zwolnienia ze służby czynnej w Policji, z uwzględnieniem przysługujących w tym czasie z mocy norm prawa należności uposażenia i ich wysokości, w razie wykonywania czynności służbowych na nierówno rzędnym stanowisku służbowym w odniesieniu do stanowiska z mianowania, oraz w razie korzystania z tego stanowiska ze zwolnień od zajęć służbowych". Wnioskodawca wskazał, że żądane zaświadczenie jest mu potrzebne do przedłożenia organowi emerytalnemu celem ustalenia poprawnej wysokości wypłacanych mu świadczeń za stan spoczynku, oraz jako środek dowodowy, mogący stanowić podstawę do wszczęcia odrębnych i nowych postępowań, zależnie od treści wydanego zaświadczenia o prawdzie. W dalszej części wniosku M.M. wymienił i opisał, jakie dokumenty organ powinien uwzględnić jako dowody przy rozpatrzeniu wniosku. W odpowiedzi na powyższy wniosek Komendant Powiatowy Policji w S [...], wydał zaświadczenie znak: [...], w którym na podstawie posiadanej dokumentacji administracyjnej i ewidencji zaświadczył, że były funkcjonariusz KPP w S. - M.M. : I. w okresie od dnia 1.01.2007 r. do dnia zwolnienia ze służby w Policji wykonywał obowiązki służbowe na stanowiskach: 1) od dnia 01.07.2000 r. do dnia 15.06.2008 r. był mianowany na stanowisko referenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Sekcji Prewencji KPP w S. W tym czasie 3-krotnie rozkazami personalnymi powierzano mu pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku zastępcy dyżurnego Zespołu Dyżurnych Sekcji Prewencji KPP w S. w okresach: 01.01.2007 r.-31.03.2007 r., 01.04.2007 r. - 30.06.2007 r. oraz 01.11.2007 r. - 30.04.2008 r. 2) z dniem 16.06.2008 r. został mianowany na stanowisko referenta Ogniwa Ochronnego Sekcji Prewencji KPP w S. W tym czasie rozkazem personalnym powierzono mu pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku zastępcy dyżurnego Zespołu Dyżurnych Sekcji Prewencji KPP w S. w okresie 16.06.2008 r.-15.10.2008 r. 3) w okresach od 01.07.2007 r. do 31.10.2007 r. i od 01.05.2008 r. do 15.06.2008 r. był planowany do pełnienia służby na stanowisku zastępcy dyżurnego KPP w S. tj.: w miesiącu lipcu 2007 r. pełnił 10 służb w dniach: 02, 03, 06, 07, 10, 11, 26, 27, 29, 30 lipca 2007 r., w miesiącu sierpniu 2007 r. pełnił 13 służb w dniach: 01, 02, 05, 09, 10, 14, 18, 19, 22, 23, 26, 27, 28, w miesiącu wrześniu 2007 r. pełnił 11 służb w dniach: 02, 03, 06, 07, 08, 10, 11, 14, 18, 19, 20, w październiku 2007 r. pełnił 10 służb w dniach: 11, 12, 16, 17, 20, 21, 25, 26, 30, 31, w miesiącu maju 2008 r. pełnił 5 służb w dniach 01, 02, 03, 13,14, w miesiącu czerwcu 2008 r. pełnił 7 służb w dniach: 06, 07, 09, 10, 13, 14, 15 4) z dniem 12.01.2009 r. został zwolniony od zajęć służbowych na okres do dnia zwolnienia ze służby w związku z otrzymaniem orzeczenia komisji lekarskiej o całkowitej niezdolności policjanta do służby. 5) z dniem 20.02.2009 r. M.M. został zwolniony ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 43 ust. 1 i art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 06.04.1990 r. o Policji ze stanowiska referenta Ogniwa Ochronnego Sekcji Prewencji KPP w S. II. w okresie od 1.01.2007 r. do dnia zwolnienia ze służby w Policji korzystał ze zwolnień od służby: - będąc mianowanym na stanowisko referenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Sekcji Prewencji: 1) w okresie od 15.01.2007 r. do 26.02.2007 r. urlop wypoczynkowy w wymiarze 31 dni roboczych, 2) w okresie od 10.05.2007 r. do 01.07.2007 r. zwolnienie lekarskie, 3) w okresie od 16.07.2007 r. do 23.07.2007 r. urlop wypoczynkowy w wymiarze 6 dni roboczych, 4) w okresie od 22.09.2007 r. do 09.10.2007 r. zwolnienie lekarskie, 5) w okresie od 07.12.2007 r. do 21.12.2007 r. urlop wypoczynkowy w wymiarze 11 dni roboczych, 6) w okresie 18.03.2008 r. do 07.04.2008 r. urlop wypoczynkowy w wymiarze 14 dni roboczych, 7) w okresie od 16.05.2008 do 04.06.2008 r. zwolnienie lekarskie; - będąc mianowanym na stanowisko referenta Ogniwa Ochronnego Sekcji Prewencji: 8) w dniach od 03.07.2008 r. do 11.07.2008 r. zwolnienie lekarskie, 9) w okresie od 21.07.2008r. do 08.08.2008r. urlop wypoczynkowy w wymiarze 15 dni roboczych, 10) w okresie od 26.09.2008r. do 14.10.2008r. urlop wypoczynkowy w wymiarze 13 dni roboczych, 11) w okresie od 15.10.2008 r. do 16.01.2009 r. zwolnienie lekarskie, 12) z dniem 12.01.2009 r. zwolniony od zajęć służbowych na okres do dnia zwolnienia ze służby w związku z otrzymaniem orzeczenia komisji lekarskiej o całkowitej niezdolności do służby. III. w okresie od 1.01.2007 r. do dnia zwolnienia ze służby w Policji otrzymywał wynagrodzenie zgodne z grupą zaszeregowania stanowiska referenta, na jakim był mianowany, to jest: - w 2007 roku na stanowisku referenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Sekcji Prewencji otrzymywał uposażenie zasadnicze w wysokości 1.590,- złotych, wynikające z zaszeregowania w 4 grupie uposażenia zasadniczego, z mnożnikiem 1,09 kwoty bazowej określonej w Ustawie Budżetowej na 2007 rok dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy w wysokości 1.459,84 złotych oraz dodatkiem służbowym w wysokości 270,- złotych - miesięcznie; - w 2008 roku na stanowisku referenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Sekcji Prewencji, a następnie na stanowisku referenta Ogniwa Ochronnego Sekcji Prewencji otrzymywał uposażenie zasadnicze w wysokości 1.870,- złotych, wynikające z zaszeregowania w 3 grupie uposażenia zasadniczego, z mnożnikiem 1,25 kwoty bazowej określonej w Ustawie Budżetowej na 2008 rok dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy w wysokości 1.493,42 złotych oraz dodatkiem służbowym w wysokości 330,- złotych - miesięcznie; - w 2009 roku na stanowisku referenta Ogniwa Ochronnego Sekcji Prewencji otrzymywał uposażenie zasadnicze w wysokości 1.900,- złotych, wynikające z zaszeregowania w 3 grupie uposażenia zasadniczego, z mnożnikiem 1,25 kwoty bazowej określonej w Ustawie Budżetowej na 2009 rok dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy w wysokości 1.523,29 złotych oraz dodatkiem służbowym w wysokości 330,- złotych - miesięcznie. Następnie, w związku z wejściem w życie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17.02.2009 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 30, poz. 201) - od dnia 01.01.2009 r. zmianie uległy mnożniki i stawki uposażenia zasadniczego policjantów. Z uwagi na powyższe mnożnik kwoty bazowej określony dla 3 grupy uposażenia zasadniczego począwszy od dnia 01.01.2009 r. wynosi 1,35 co spowodowało, iż uposażenie zasadnicze należne na tej grupie wzrosło do wysokości 2.060,- zł. Informacja o przedmiotowej podwyżce została przekazana uprawnionemu organowi dla celów emerytalnych. W skardze z 9 czerwca 2017 r., powołując się na art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej P.p.s.a., M.M. zarzucił nierozpoznanie zgodnie z nakazami ustawowymi i niezałatwienie przez Komendanta Powiatowego Policji w Starachowicach: - podania z 6 maja 2017 r. o ustalenie treści i wydanie zaświadczenia w sprawie zakreślonej "w zakresie wykonywania obowiązków służbowych przez moją osobę od dnia 1 stycznia 2007 roku i korzystania z konstytutywnych zwolnień od zajęć służbowych do dnia zwolnienia ze służby czynnej w Policji", - podania datowanego na 6 maja 2017 r., złożonego w siedzibie skarżonego organu 25 maja 2017 r. wraz ze środkami dowodowymi w postaci kopii grafików zespołu dyżurnych Komendy Powiatowej Policji w S., poszukiwanych wg ustaleń przez organ, a w tym zwracaniem się do będącego już w stanie spoczynku byłych funkcjonariuszy pełniących w tym okresie funkcje kierownicze KPP w S., a pominięciem możliwości zwrócenia się o przedłożenie posiadanych środków dowodowych od skarżącego, czy ich zebrania i pozyskania ze wskazanego postępowania wyjaśniającego przed KWP w Ł.. Skarżący co do wniosku pierwszego zarzucił organowi brak dopełnienia obowiązków z art. 7, 8, 9 i 10 § 1 oraz z art. 77 i 80 kpa, poprzez pominięcie możliwości i konstytutywnego obowiązku zebrania dostępnych dokumentów dowodowych, umożliwiających ustalenie prawdy i wydanie zaświadczenia w zakresie wniesionym z załączeniem dokumentów dowodowych; skarżony organ pozostaje w milczeniu, albowiem brak jest jakichkolwiek informacji, że wniosek ten jest, czy będzie rozpoznany i załatwiony zaświadczeniem o prawdzie. Autor skargi podkreślił, że organ posiada dokumentację w postaci przedłożonych grafików, ze wskazaniem miejsca możliwego potwierdzenia ich autentyczności, wraz z zakresem obowiązków doręczonych i wiążących skarżącego od 1 stycznia 2007 r. na stanowisku zastępcy dyżurnego KPP w S., zatem może ustalić treść zaświadczenia i zaświadczenie takie wydać, a od tego obowiązku się uchyla. Skarżący przytoczył liczne orzeczenia sądów administracyjnych dotyczące postępowania w przedmiocie wydawania zaświadczeń podkreślając, że zaświadczenie to urzędowy opis sytuacji faktycznej i prawnej, wynikający z posiadanej, czy dostępnej organowi wiedzy, z czynnym udziałem strony i możliwości przedkładania wniosków dowodowych organowi administracji państwa, celem wydania ewentualnie orzeczenia spełniającego wymagania z art. 107 § 3 kpa w całości tych wymagań konstytutywnych (II OSK 588/15). Reasumując skarżący podniósł, że nie da się wywieść, że organ przeprowadził konstytutywne postępowanie wyjaśniające w zakresie wniesionym, jak i, że w zakresie sprawy, w związku z przedłożonymi dowodami, organ nie może ustalić treści zaświadczenia i go wydać, skoro nie podjął działania w celu zbadania grafików i ustalenia dowodów przeciwnych, wskazujących na stan faktyczny, iż w okresie od 1 stycznia 2007 r. do dnia zwolnienia ze służby czynnej skarżący wykonywał czynności na innym stanowisku niż zastępca dyżurnego KPP w S., oraz, że korzystał z wolnych konstytutywnych od zajęć służbowych z innego stanowiska niż zastępca dyżurnego, albowiem grafiki i planowanie służb zespołu dyżurnych świadczą, że wolne miał ze stanowiska zastępcy dyżurnego, jak i w aktach osobowych znajdują się wyłącznie zakresy obowiązków wiążące od 1 stycznia 2007 roku do dnia zwolnienia ze służby czynnej w Policji wyłącznie ze stanowiska zastępcy dyżurnego KPP w S., "dlatego też skarżony organ winien zostać zobowiązany do niezwłocznego wydania zaświadczenia w sprawie wniesionej, na podstawie posiadanych i dostępnych środków dowodowych i w zakresie wniesionym, a w sprawie uważam, że zasadne jest stwierdzenie, że organ pozostaje w rażącej bezczynności i w stanie naruszenia art. 32 ustawy zasadniczej". W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w S. wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że 9 maja 2017 r. skarżący złożył wniosek o wydanie zaświadczenia. Z kolei 12 maja 2017 r. stawił się w KPP w S. z żądaniem zapoznania go z materiałami, jakie organ zgromadził w zakresie złożonego wniosku. Organ dokonał czynności zapoznania, jak również dopytał wnioskodawcę co do jego oczekiwań w zakresie treści zaświadczenia. Następnie w tym samym dniu organ wydał zaświadczenie, które zostało wysłane za pośrednictwem Poczty Polskiej pod wskazany przez stronę adres i doręczone 23 maja 2017 r. Po otrzymaniu wydanego zaświadczenia skarżący 25 maja 2017 r. w siedzibie organu złożył dwa pisma w zakresie niezałatwienia przez Komendanta Powiatowego Policji w S. sprawy o wydanie zaświadczenia w sposób zgodny z przepisami i w tym zakresie dopuszczenia się przez organ bezczynności tj.: - pismo opatrzone datą 25 maja 2017 r. kierowane do Komendanta Wojewódzkiego Policji, w którym wniósł zażalenie na niezałatwienie sprawy zainicjowanej wnioskiem z dnia 6 maja 2017 r. - pismo opatrzone datą 6 maja 2017 r. kierowane do Komendanta Powiatowego Policji w S., które stanowiło powielenie wniosku wniesionego 9 maja 2017 r. Do tego pisma strona załączyła kopię grafików służb dot. okresu styczeń 2007 r. - październik 2008 r. oraz kopię Upoważnienia do dostępu do Krajowego Systemu Informatycznego oraz wykorzystywania danych SIS dla policjantów i pracowników jednostek organizacyjnych Policji z 19.03.2008 r. Organ zaznaczył, że załączone przez skarżącego dokumenty były mu znane, a wydane zaświadczenie sporządzone zostało w oparciu o posiadany przez KPP w S. materiał pochodzący z akt postępowań administracyjnych, w których między innymi znajdowały się dokumenty z przeprowadzonej przez organ analizy wyżej wymienionych grafików służb dot. ww. okresu oraz z postępowania prowadzonego przez KWP w Ł. O fakcie, że powyższe dokumenty znajdują się w aktach sprawy, na podstawie których organ wydał zaświadczenie skarżący wiedział, ponieważ zgodnie z jego wolą 16 maja 2017 r. przed wydaniem rozstrzygnięcia został zapoznany w siedzibie organu z aktami postępowania. Organ nadto dodał, że Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem z [...] uznał zażalenie za bezzasadne. W piśmie procesowym z 18 grudnia 2017 r., skarżący podniósł, że poprzez niezałatwienie sprawy należy rozumieć nie tylko całkowity stan bezczynności organu, ale i działania organu prawnie wadliwe i nie zmierzające do właściwego rozpoznania i załatwienia sprawy wniesionej. Następnie skarżący przytoczył i omówił orzeczenia NSA, które jego zdaniem winny być postrzegane jako wskazanie dla sądów niższej instancji w celu ujednolicenia stosowania i wykładni norm ustawowych. Następnie skarżący stwierdził, że zakres sprawy dotyczy: 1. rozstrzygnięcia, czy skarżony organ dopełnił obowiązku wydania zaświadczenia, na wniosek złożony 9 maja 2017 r., a w tym przeprowadzenia w sposób prawem nakazany postępowania wyjaśniającego, a nie dowolnego i wyłącznie w celu niezałatwienia sprawy wniesionej zgodnie z nakazami ustawowymi i właściwego zebrania i oceny oraz przetworzenia wiedzy organu do stanu wymagalnego, co czyni postępowanie dowolnym i częściowym, jak i naruszającym wprost nakaz z art. 32 ustawy zasadniczej, czyli odstąpienie nieuzasadnione od takiego postępowania, w co najmniej znacznym, a prawnie wymagalnym zakresie i nie wydania zaświadczenia wymagalnego z art. 218 § 1 kpa, a to w okolicznościach przedłożonych dowodów, posiadania wiedzy i dokumentów, a jedynie posługiwanie się zastępczo, wadliwymi opracowaniami tych dowodów notatkami, 2. rozstrzygnięcia, czy skarżony organ zgodnie z prawem pozostawił bez rozpoznania wniosek opatrzony datą 6 maja 2017 r., złożony skutecznie w siedzibie organu 25 maja 2017 r. wraz z załącznikami, czy też przekazując wniosek i dokumenty dowodowe, popadł w stan zaskarżalnej bezczynności w tej sprawie, albowiem jak wynika z jednolitej wykładni przepisów prawa w sprawach o wydawanie zaświadczeń, można wnosić o wydanie zaświadczenia wielokrotnie, gdy nastąpi ustalenie okoliczności to uzasadniających, a taką było stanowisko organu skarżonego, iż nie dysponuje środkami dowodowymi bezpośrednimi, 3. ustalenia, czy w związku z faktycznie bezterminowym powierzeniem obowiązków, nastąpiła zmiana trwała stosunku służbowego na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w S. od 1 kwietnia 2007 r., czy też jak głosi to KWP w Ł., a miało to zastosowanie w Policji, po roku powierzeń, tj. od 1 stycznia 2008 r., albowiem przedłożone grafiki wprost potwierdzają, iż planowanie do służb następowało wyłącznie na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w S. i z tego stanowiska udzielano zwolnień od zajęć służbowych i wyłącznie z tego stanowiska wiązał skarżącego zakres obowiązków od 1 stycznia 2007 r., aż do zwolnienia ze służby czynnej w Policji, co wprost wskazuje, że w okresach powierzeń nie występowały żadne przerwy, a jedynie przerwy związane wyłącznie z niedopełnianiem nakazu zasady pisemności, co potwierdza ciągłe i bezterminowe obsadzenie i zobowiązanie przez organ ds. osobowych wykonywania obowiązków tylko na stanowisku zastępcy dyżurnego KPP, a to bezspornie stanowi o powierzaniu bez podstawy prawnej po wyczerpaniu dyspozycji prawem określonej, wyjątkowego odstępstwa od mianowania na stałe, co NSA w postanowieniu I OSK 2797/16 uznaje za "następstwo czynności nadużycia powierzeń z mocy norm prawnych, uniemożliwiających zastąpienie mianowania, czynnością nałożenia obowiązków powierzeniem, po wyczerpaniu również dyspozycji dopuszczalności użycia tego przepisu ustawowego, co czyni powierzenia po wyczerpaniu dyspozycji działaniami bez podstawy prawnej, w stosunku regulowanym decyzjami administracyjnymi i nakazami, czy skutkami określonymi ustawowo". 4. stwierdzenia, iż w związku ze zmianą stosunku służbowego od 1 stycznia 2007 roku, nastąpiła zmiana składników uposażenia, na składniki przypisane prawnie do stanowiska zastępcy dyżurnego KPP w S. i że należne one były od 1 stycznia 2007 r., aż do dnia zwolnienia ze służby czynnej w Policji, albowiem nie da się wywieść inaczej, w związku z art. 32 ustawy zasadniczej, iż składniki te mogą być określane wyłącznie dla skutkowego i dokonanego odrębną czynnością organu mianowania, gdy następowała zmiana zakresu obowiązków na inne stanowisko, zatem nie można stwierdzić, że w Policji możliwe jest nakazanie wykonywania obowiązków na innym, znacznie wyżej określonym finansowo w przepisach stanowisku i różnicować policjantów w tym zakresie, w zależności od tego, czy zmiana była trwała, czy tylko czasowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jej autor zarzuca w niej, że organ pozostaje bezczynny w rozpoznaniu złożonego przez niego wniosku w dniu 6 maja 2017 r. oraz wniosku datowanego na 6 maja 2017 r., a złożonego 25 maja 2017 r., przy czym bezczynności tej upatruje w fakcie, że wydane na wniosek, który wpłynął do organy 9 maja 2017 r. zaświadczenie nie jest zaświadczeniem z uwagi na opisowy charakter, a ponadto skarżący nie zgadza się z jego treścią. W związku z tym ostatnim zarzutem podkreślenia wymaga to, że ani w skierowanym do organu piśmie z 6 maja 2017 r. ani też w piśmie z 16 maja 2017 r. oraz piśmie datowanym na 6 maja, a złożonym 25 maja 2017 r. skarżący nie sprecyzował, wydania jakiej dokładnie treści zaświadczenia się domaga, ograniczając się do stwierdzenia, że żąda wydania zaświadczenia "zgodnego z prawdą faktyczną i dowodową". Również na rozprawie przed Sądem powtórzył, że zaświadczenie powinno być zgodne z prawdą. Zgodnie z art. 217 § 2 kpa zaświadczenie wydaje się w dwóch przypadkach: - jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (pkt 1), - osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 2). Stosownie do art. 218 § 1 kpa w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Jak wynika z kolei z art. 218 § 2 kpa wydanie zaświadczenia przez organ administracji publicznej może być poprzedzone przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym, którego zakres zależy nie tylko od żądania podmiotu zainteresowanego uzyskaniem zaświadczenia, ale także od możliwości spełnienia tego żądania przez organ (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 24.06.2010r. o sygn. akt IV SA/Wa 661/10, Wspólnota 2010/35/44). Zaznaczyć trzeba – na co wskazuje NSA w wyroku z dnia 28.08.2013 r. o sygn. akt I OSK 605/12, LEX nr 1369011 – że postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 kpa, spełnia jedynie pomocniczą rolę w ustaleniu treści zaświadczenia, bo główną rolę przepis art. 218 kpa przypisuje danym wynikającym z ewidencji, rejestru, wykazu, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalanych innymi technikami, a będących w posiadaniu organu. W rezultacie postępowanie wyjaśniające prowadzone zgodnie z art. 218 § 2 kpa musi odnosić się do okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów, bądź z innych danych. W postępowaniu tym organ nie może, rozpoznając wniosek o wydanie zaświadczenia, tworzyć nowych dokumentów i na nowo ustalać fakty, które winny wynikać z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Jednocześnie użyty w art. 218 § 2 kpa zwrot "w koniecznym zakresie" wskazuje na ograniczenie postępowania dowodowego w stosunku do ram określonych w art. 75 – 86 kpa. Postępowanie wyjaśniające może zatem polegać na ustaleniu faktów wynikających z dostępnych organowi dokumentów. Jak bowiem wynika z treści art. 217 kpa zaświadczenie jest pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 28 czerwca1983r. o sygn. akt I SA 268/83, ONSA 1983/1/47). Przede wszystkim zaś wskazać należy, że w postępowaniu o wydanie zaświadczenia organ nie może modyfikować treści dostępnych mu dokumentów i nie jest uprawniony do wydawania zaświadczeń o treści z tymi dokumentami sprzecznej. Treścią zaświadczenia musi być pozytywne załatwienie wniosku strony ubiegającej się o potwierdzenie faktu. Natomiast w sytuacji, gdy posiadane dokumenty nie pozwalają na uwzględnienie wniosku organ ten może jedynie odmówić wydania zaświadczenia. Ponownie podkreślenia wymaga to, że skarżący nie wskazał wprost, jakiej treści wydania zaświadczenia się domaga, a jedynie sprecyzował, że ma ono być wydane na podstawie danych, rejestrów, ewidencji i akt prowadzonych przez organ oraz dostępnej dokumentacji dowodowej w zakresie wykonywania obowiązków służbowych od dnia 1 stycznia 2007 r. i korzystania ze zwolnień od zajęć służbowych z uwzględnieniem przysługujących w tym okresie z mocy prawa należności z tytułu uposażenia oraz, że zaświadczenie to ma być zgodne z "prawdą faktyczną i dowodową". Takie też zaświadczenie zostało przez organ wydane w dniu [...], a więc w terminie 7 dni od złożenia wniosku, który do organu wpłynął 9 maja 2017 r. Okoliczność, że skarżący nie zgadza się z jego treścią, zwłaszcza w sytuacji, gdy we wniosku domagał się wydania zaświadczenia o wykonywanych obowiązkach i należnym mu uposażeniu bez sprecyzowania, jakie jego zdaniem zajmował stanowisko i jakie jego zdaniem przysługiwało mu z tego tytułu uposażenie, nie może skutkować uznaniem, że organ pozostaje bezczynny. Organ bowiem wydał zaświadczenia na podstawie posiadanych przez siebie dokumentów. Zauważyć należy, że niniejsza sprawa jest kolejną sprawą ze skargi M.M. w przedmiocie wydania zaświadczenia. W poprzednich sprawach, zakończonych oddaleniem wnoszonych przez niego skarg na postanowienia Komendanta Powiatowego Policji w S. odmawiające wydania zaświadczenia, skarżący domagał się (w różny sposób formułując wnioski) wydania zaświadczenia, że od 1 stycznia 2007 r. do zakończenia służby zajmował stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w S. i że w tym okresie należało mu się wynagrodzenie takie, jakie przysługuje na tym stanowisku (między innymi sprawy II SA/Ke 816/15, II SA/Ke 857/13, II SA/Ke 487/14, II SA/Ke 1067/16II SA/Ke 815/15). W niniejszej sprawie, o czym była już mowa, M.M. występując z wnioskiem z 6 maja 2017 r. nie sformułował takiego żądania, domagając się jedynie wydania zaświadczenia zgodnego z prawdą co do zajmowanych przez niego stanowisk i należnego wynagrodzenia. Takie też zaświadczenie zostało przez organ wydane. Dlatego też brak jest podstaw do uwzględnienia skargi na bezczynność. Okoliczność, że skarżący oczekiwał zaświadczenia o innej treści, a mianowicie stwierdzającego, że nieprzerwanie od 1 stycznia 2007 r. do dnia zakończenia służby pełnił on obowiązki na stanowisku zastępcy dyżurnego KPP w S. w związku z czym należy mu się za ten okres uposażenie takie, jakie przysługuje zastępcy dyżurnego nie może skutkować uznaniem, że organ jest bezczynny. Skarżący bowiem przed organem w tej sprawie nie domagał się wydania zaświadczenia o takiej treści. Dodatkowo podkreślenia wymaga, że istotą zaświadczeń jest to, że jako oświadczenia wiedzy organu nie rozstrzygają one o prawach i obowiązkach, a tym bardziej poprzez wydanie zaświadczenia skarżący nie może oczekiwać rozstrzygnięcia istniejącego pomiędzy nim a organem sporu. Spór ten został już rozstrzygnięty w innych sprawach. Mianowicie w sprawie II SA/Ke 250/09 WSA w Kielcach oddalił prawomocnym wyrokiem skargę M.M. na rozkaz personalny nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby. W skardze tej jej autor kwestionował prawidłowość rozkazu w części dotyczącej określenia zajmowanego przez niego stanowiska służbowego oraz należnego uposażenia twierdząc, że dalsze powierzanie mu obowiązków zastępcy dyżurnego KPP po 1 stycznia 2008 r. było równoznaczne z mianowanie go na to stanowisko. Odnosząc się do tego zarzutu Sąd wskazał, że sprawy osobowe policjantów dotyczące między innymi zwolnienia ze służby w Policji, załatwia się na piśmie w formie rozkazu personalnego, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej (§ 3 ust. 3 rozporządzenia z dnia 2 września 2002 r.). Skoro taki rozkaz nie został wydany, co jest w sprawie bezsporne, to skarżący nie może skutecznie twierdzić, że w dacie zwolnienia go ze służby w Policji był policjantem mianowanym na stanowisko służbowe zastępcy dyżurnego KPP w. Dlatego kwestionowana decyzja - rozkaz personalny z dnia 5 lutego 2009 r. w podważanej części jest zgodna z prawem. /..../ Ponieważ w kontrolowanym postępowaniu nie mogło dojść do żądanego uznania, że M.M. został zwolniony ze służby jako zastępca dyżurnego Zespołu Dyżurnych KPP w S., to bez znaczenia było czy organy administracji poprawnie interpretują art. 37 ustawy o Policji w części zawierającej ograniczenie czasowe powierzenia policjantowi pełnienia obowiązków służbowych. Również prowadzenie postępowanie dowodowego zmierzającego do wykazania, że skarżący pełnił powierzone mu obowiązki zastępcy dyżurnego Zespołu Dyżurnych KPP w S. dłużej, niżby to wynikało z wydanych rozkazów personalnych oraz że Komendant KPP w S. wypowiadał się na temat konieczności powołania skarżącego na stanowisko zastępcy dyżurnego i zapewniał, że taką decyzję wkrótce wyda – nie mogło mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Nawet bowiem wykazanie tych okoliczności nie mogło spowodować zmiany zaskarżonej decyzji, skoro w sprawie nie został jednak wydany wymagany przez powołany § 3 ust. 3 rozporządzenia z dnia 2 września 2002 r. rozkaz personalny o mianowaniu skarżącego na stanowisko zastępcy dyżurnego Zespołu Dyżurnych KPP w S. Dodatkowo Sąd zauważył, że skoro - jak skarżący twierdzi - Komendant obiecywał wydanie takiej decyzji w krótkim czasie, to potwierdza to, iż takiej decyzji jednak nie wydał. Inicjowane przez skarżącego postępowania w sprawie wydania decyzji w przedmiocie mianowania go na stanowisko służbowe zastępcy dyżurnego KPP w S. zakończyły się ostatecznie bądź to oddaleniem (II SAB/Ke 25/12) bądź też odrzuceniem skargi (II SAB/Ke 50/70, I OZ 1778/17). Również oddalona została skarga na postanowienie Komendanta Głównego Policji z [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...], odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego z 29 maja 2008 r. Z kolei WSA w Kielcach w sprawie II SAB/Ke 52/15 odrzucił skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie "uchylania się od obowiązku skutków działań i czynności organu w sprawie osobowej zajmowania stanowiska zastępcy dyżurnego KPP w S. od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia zwolnienia ze służby czynnej, jak i następstwa tych działań w przedmiocie zmian składników uposażenia". Skarżący występował także do organu o przyznanie mu świadczeń finansowych za okres od 1 stycznia 2007 r. do dnia zwolnienia ze służby, wraz z należnymi odsetkami, stanowiących różnicę pomiędzy świadczeniami finansowymi przynależnymi do stanowiska zastępcy dyżurnego KPP w S., a świadczeniami faktycznie wypłaconymi. Decyzją z [...] Komendant Powiatowy Policji w S. odmówił przyznania tych świadczeń, organ II instancji decyzję tę utrzymał w mocy, a skarga M.M. na tę decyzję została oddalona prawomocnym wyrokiem WSA w Kielcach w sprawie II SA/Ke 697/12. W świetle powyższego stwierdzić należy, że wydane zaświadczenie, z którego wynika, że skarżący w okresie od 1 stycznia 2007 r. był mianowany na stanowisko referenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Sekcji Prewencji KPP w S., zaś poczynając od 16 czerwca 2008 r. aż do zakończenia służby na stanowisko referenta Ogniwa Ochronnego Sekcji Prewencji KPP w S. i otrzymywał wynagrodzenie stosowne do tych stanowisk, odpowiada dokumentom pozostającym w dyspozycji organu, a więc odpowiada także prawdzie, jak tego żądał skarżący. To, że zdaniem skarżącego ta prawda jest inna, w sytuacji, gdy występując z wnioskiem nie określił dokładnie, jakiej treści organ ma wydać zaświadczenie, poza wskazaniem, że ma ono odpowiadać prawdzie skutkuje oddaleniem skargi jako nieuzasadnionej, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.