VI SA/Wa 2602/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Wdowiak po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego I w [...] z dnia[...] marca 2014 r., nr [...] w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a: - odmówić wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego I w [...] z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] marca 2014 r., nr [...]Naczelnik Urzędu Celnego I w [...] wymierzył skarżącej – F. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] karę pieniężną w wysokości [...] złotych za urządzanie gier na automatach o niskich wygranych bez zezwolenia w okresie lipiec 2011 r. Decyzja została stronie doręczona w dniu [...].03.2014 r. W decyzji zawarto prawidłowe pouczenie o prawie i trybie wniesienia odwołania. Pismem z dnia 19 maja 2014 r. (data nadania: 22 maja 2014 r. – vide: koperta, k. 69 akt administracyjnych). Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...]Dyrektor Izby Celnej w [...] (dalej: "DIC") stwierdził, że ww. odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Pismem z dnia 15 lipca 2014 r. F. Sp. z o.o. w [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do WSA w Warszawie skargę na "decyzję" DIC z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania "zaskarżonej decyzji ostatecznej". Pismem z dnia 17 lipca 2014 r. stanowiącym uzupełnienie skargi nadesłała dokumenty obrazujące stan finansowy spółki, wyciągi z decyzji o udzieleniu zezwoleń i koncesji, wyciągi z decyzji o nałożeniu kar pieniężnych, pierwsze strony wniesionych odwołań (k. 15-161 akt sądowych). Zarządzeniem z dnia 26.09.2014 r. Sąd wezwał pełnomocnika do sprecyzowania przedmiotu zaskarżenia. Pismem z dnia 12 listopada 2014 r. skarżąca stwierdziła, że przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie DIC z dnia [...].06.2014 r. o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania (bez wskazania zakresu zaskarżenia tegoż postanowienia). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, w przypadku gdy przedmiotem skargi – jak to określiła strona w piśmie z dnia 12 listopada 2014 r. – jest postanowienie DIC z dnia [...] czerwca 2014 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] I z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] - nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem postępowanie zakończone postanowieniem o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie stanowi tej samej sprawy w znaczeniu materialnoprawnym co postępowanie zakończone decyzją wymierzającą stronie karę pieniężną. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśnić należy, że przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd podkreśla, że w doktrynie funkcjonuje pogląd, że przedmiotem wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej może być tylko i wyłącznie żądanie wstrzymania aktu zaskarżonego do sądu (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi..., 2004, s. 126), z którym Sąd się zgadza. Zgodnie z brzmieniem art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Odnosząc się do zwrotu normatywnego "w granicach danej sprawy", Sąd stwierdza, że chodzi o sprawę w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy będzie można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową. Podobna argumentacja zaprezentowana została w postanowieniu NSA z dnia 12 czerwca 2012 r., II FZ 441/12, LEX nr 1170772. Zdaniem Sądu w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko takich aktów administracyjnych, które zostały wydane w granicach danej sprawy rozumianej w kontekście art. 134 § 1 p.p.s.a. jako sprawa w znaczeniu materialnym. Tym samym w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym przywrócenia terminu do wniesienia odwołania nie jest możliwe wnioskowanie o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego, od którego strona skarżąca nie wniosła odwołania w ustawowo przewidzianym terminie, bowiem nie zachodzi tożsamość przedmiotowa tych dwóch postępowań, a tym samym są to dwie różne sprawy w znaczeniu materialnym. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.