II OSK 1750/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Rzążewska Sędziowie sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz ( spr.) sędzia NSA Bożena Walentynowicz Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. S. - L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 czerwca 2006 r. sygn. akt II SA/Łd 249/06 w sprawie ze skargi K. S. - L. na decyzję Wojewody Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 20 czerwca 2006 r. sygn. akt II SA/Łd 249/06 po rozpoznaniu skargi K. S. - L. na decyzję Wojewody Ł. z dnia [...] lutego 2006 r. Nr [...] o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] września 2005 r. w przedmiocie zmiany ostatecznej decyzji tego organu z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dotyczącą przebudowy ulicy [...] oraz umorzeniu postępowania organu pierwszej instancji - oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że organ pierwszej instancji po rozpatrzeniu wniosku "[...]" Spółka z o.o. zmienił powyższą decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę według projektu budowlanego zamiennego. Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez skarżącą, organ odwoławczy orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i umorzeniu postępowania organu pierwszej instancji podając w uzasadnieniu, że kontrola dokonana przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wykazała, iż inwestor wykonał wszystkie roboty budowlane objęte zaskarżoną decyzją zaś "rozwiązania przedstawione w projekcie zamiennym nie stanowią istotnych odstępstw od pozwolenia na budowę udzielonego decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r." Zrealizowanie budowy w zakresie objętym zmianą decyzji przed uzyskaniem przez nią przymiotu ostateczności organ odwoławczy uznał za przesłankę do uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania, które w tej sytuacji stało się bezprzedmiotowe. Skargę na powyższą decyzję wniosła K. S. - L. podnosząc w szczególności, iż domagała się umorzenia postępowania jedynie w części dotyczącej robót wykonanych przed dniem [...] września 2005 r. a ponadto zakwestionowała uznanie, iż rozwiązania przewidziane w projekcie zamiennym stanowią nieistotne odstępstwa od pozwolenia na budowę, jak też zawarła w skardze zarzuty odnoszące się do szczegółów wykonywanych przez inwestora robót budowlanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż skarga nie jest zasadna. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd pierwszej instancji uznał, że prawidłowo orzeczono tą decyzją o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i umorzeniu postępowania przed tym organem skoro przedmiotem rozstrzygania była zmiana decyzji o pozwoleniu na budowę, która została już faktycznie zrealizowana, co powoduje, iż bezprzedmiotowe jest rozstrzyganie kwestii, czy inwestor ma prawo realizować przedmiotową inwestycję według zmienionego projektu budowlanego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła K. S. - L. reprezentowana przez radcę prawnego B. D., zarzucając: - naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w związku z ( 3 pkt 12 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez przyjęcie, iż inwestycja polegająca na przebudowie ulicy [...] została ukończona /samowolnie/ podczas gdy nie wykonano wbrew obowiązkowi zjazdu na nieruchomość skarżącej, - naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez uznanie, że skarżąca może poszukiwać ochrony swojego interesu polegającego na zapewnieniu dostępu do drogi publicznej w odrębnym postępowaniu przed organem nadzoru budowlanego, - naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 105 ( 1 kpa wobec uznania, że postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia na budowę stało się bezprzedmiotowe pomimo, że w postępowaniu został postawiony zarzut nie zapewnienia stronie dostępu do drogi publicznej "od którego strona nie odstąpiła i nadal go popiera", - naruszenie przepisu postępowania - art. 141 ( 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", poprzez nie odniesienie się do zarzutu strony nie zapewnienia jej dostępu do drogi publicznej, w aspekcie zastosowanego w sprawie art. 105 ( 1 kpa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzi się, iż brak było podstaw do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego, skoro strona skarżąca domagała się uwzględnienia w tym postępowaniu jej interesu prawnego polegającego na budowie zjazdu z przedmiotowej ulicy zapewniającego dostęp do drogi publicznej jej nieruchomości. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie. Stosownie do art. 174 ppsa skarga kasacyjna może w swych podstawach wskazywać naruszenie przez sąd administracyjny pierwszej instancji prawa materialnego poprzez błędną wykładnię zastosowanych w sprawie przepisów, ewentualnie niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego polegające na tym, iż sąd oparł swe rozstrzygnięcie na niewłaściwych przepisach prawa materialnego. W niniejszej sprawie zarzut naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w związku z ( 3 pkt 12 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, a także zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane zostały tak sformułowane, iż w ocenie skarżącego w postępowaniu dotyczącym projektu budowlanego zamiennego, które zostało zakończone orzeczeniem organu odwoławczego o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i umorzeniu postępowania wobec zrealizowania inwestycji, co stanowi okoliczność pozostającą poza sporem, Sąd pierwszej instancji powinien zastosować wymienione przepisy uwzględniając interes prawny skarżącej, której nieruchomość sąsiaduje z objętą rozstrzygnięciem inwestycją a nie wskazać, że skarżąca może poszukiwać ochrony swojego interesu polegającego na zapewnieniu dostępu do drogi publicznej w odrębnym postępowaniu przed organem nadzoru budowlanego. Należy zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym przez Sąd pierwszej instancji, iż w sytuacji, gdy co zostało niespornie stwierdzone w niniejszej sprawie, że inwestor wykonał roboty budowlane zanim uzyskała przymiot ostateczności decyzja konkretyzująca prawa inwestora do budowy według projektu zamiennego, to kontynuowanie postępowania zwykłego w tej sprawie istotnie stało się bezprzedmiotowe, czego wyrazem jest orzeczenie o umorzeniu postępowania przed organem pierwszej instancji. Nie oznacza to jednak, że interes prawny wnoszącej skargę kasacyjną nie będzie podlegał jakiejkolwiek ochronie, także w postępowaniu przed organem administracji publicznej. Właściwym jednak, co niesłusznie kontestuje się w skardze kasacyjnej, jest organ nadzoru budowlanego, do którego kompetencji należy podejmowanie działań mających na celu doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z prawem. W tym kontekście nie może być również uznany za uzasadniony zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 105 ( 1 kpa wobec uznania, że postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia na budowę stało się bezprzedmiotowe pomimo, że w postępowaniu został postawiony zarzut niezapewnienia stronie dostępu do drogi publicznej. Także zarzut naruszenia, jako przepisu postępowania art. 141 ( 4 ppsa, wobec nieodniesienia się do zarzutu strony niezapewnienia jej dostępu do drogi publicznej, w aspekcie zastosowanego w sprawie art. 105 ( 1 kpa należy uznać za niezasadny, bowiem jak to wynika już z samej treści skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji szczegółowo uzasadnił swoje rozstrzygnięcie, a jedynie nie jest ono zgodne z oczekiwaniami strony, w związku z czym uważa ona je za nie odpowiadające wymogom art. 141 ( 4 ppsa. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 184 ppsa.