II OZ 1339/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Walentynowicz po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt III SA/Gd 178/07 oddalające wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Wojewody P. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt czasowy postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt III SA/Gd 178/07, oddalił wniosek J. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody P. z dnia [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt czasowy T. K. wraz małoletnim synem w lokalu przy ul. [...] w R.. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że skarżący nie wykazał w sposób przekonywujący, że zachodzą podstawy do uwzględnienia wniosku, jak również że wbrew zobowiązaniu Sądu z dnia 20 czerwca 2007 r. skarżący nie przedłożył żądanych dokumentów uwiarygodniających oświadczenie o stanie majątkowym. Sąd podniósł, że jak wynika z wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący wskazał, że posiada kilka lokali użytkowych, nieruchomości gruntowych, jak i budynkowych, które stanowią własność bądź współwłasność skarżącego, a w stosunku do jednej z nich toczy się spór o prawo własności. Ponadto skarżący wskazał, że otrzymuje rentę w wysokości [...] zł brutto, zaś z posiadanych nieruchomości nie uzyskuje żadnego dochodu. Sąd wskazał, że w trakcie postępowania o przyznanie prawa pomocy skarżący złożył wniosek o zawieszenie postępowania w związku z postępowaniem toczącym się przed Sądem Rejonowym w G. w przedmiocie zniesienia współwłasności nieruchomości przy ul. [...] w R.. Co do tego wniosku Sąd stwierdził, że zostanie on załatwiony po nadaniu skardze biegu, a zatem po rozstrzygnięciu w przedmiocie udzielenia skarżącemu prawa pomocy. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. W. podnosząc, że od czasu wydania postanowienia jego stan zdrowia uległ pogorszeniu, co zwiększa wydatki na leczenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej "ppsa", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i dla rodziny. Zgodnie z art. 252 ppsa wniosek o przyznanie prawa pomocy winien być złożony na urzędowym formularzu, zaś w myśl art. 255 jeżeli oświadczenie strony w nim zawarte okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Z powyższych przepisów wynika, że obowiązek wykazania, iż zachodzą przesłanki z art. 246 ppsa spoczywa na wnioskodawcy, a ich niewskazanie skutkuje oddaleniem wniosku o przyznanie prawa pomocy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, a zatem oddalenie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych przez Sąd I instancji było prawidłowe. Nie może budzić wątpliwości, że rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest słuszne, bowiem skarżący nie uzupełnił chociażby z opóźnieniem dokumentów świadczących o jego dochodach, brak ten nie pozwala na podważenie zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie zażalenia. Odnosząc się zaś do zarzutu, iż sytuacja skarżącego uległa zmianie od czasu wydania zaskarżonego postanowienia, nie może być uwzględniona, bowiem skarżący nie udowodnił tego faktu w sposób wystarczający, zaś Sąd I instancji wydał zaskarżone postanowienie na podstawie materiału zgromadzonego w aktach. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 w związku z art. 197 ppsa.