VI SA/Wa 2636/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z/s w C. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr[...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji UZASADNIENIE [...] Sp. z o.o. z siedzibą w C., nazywana dalej "skarżącą", złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr. [...] utrzymującą w mocy decyzje [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] z dnia[...] maja 2015 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. W przedmiotowej skardze [...] sp. z o.o. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniosła, że w przypadku wykonania decyzji zachodzi niebezpieczeństwo narażenia jej na duże koszty. Zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej w postaci apteki, wywoła w jej przekonaniu trudne do odwrócenia skutki m.in. w postaci utylizacji towaru znajdującego się w magazynie. Wskazała na okoliczność, że w aptece nadal zatrudnione są pracujące tam osoby oraz, że jej ponowne otwarcie może być utrudnione ze względu na konieczność ponownego jej zaopatrzenia. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że nie znalazł podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Podniósł, że zgodnie z załączonym do skargi odpisem KRS, przedmiotem działalności spółki jest nie tylko prowadzenie apteki, co wskazuje na uzyskiwanie przez nią dochodów z innych źródeł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej jako p.p.s.a.), Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższej regulacji wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważone z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie – w tym przypadku decyzji. Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich, realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zaznacza się przy tym, że skutki te mają w ocenie wniosku znaczenie niejako potencjalne. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest więc wykazanie we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek ten spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie tych przesłanek winno odnosić się do konkretnych okoliczności, świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia zaś jego merytoryczną ocenę przez Sąd. Należy przy tym zauważyć, że skoro po stronie skarżącej leży obowiązek wykazania istnienia przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji, to Sąd nie bada z urzędu faktu czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa zatem na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu, Sąd ma jedynie obowiązek wziąć pod uwagę całość materiału zgormadzonego w sprawie, który może przysłużyć się do weryfikacji twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących; ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Reasumując Sąd rozpoznając ww. wniosek obowiązany jest zbadać trzy kwestie: czy wskazany we wniosku akt administracji nadaje się do wykonania, a jeśli tak, to czy strona skarżąca w sposób przekonywujący wskazała na okoliczności przemawiające za udzieleniem ochrony tymczasowej. A także czy owe okoliczności istnieją i dają podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Żądaniem wstrzymania wykonania w niniejszym przypadku została objęta decyzja, którą cofnięto skarżącej zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że akt ten jest rozstrzygnięciem wymagającym ze strony skarżącej powinnego zachowania, polegającego na zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia wskazanej apteki. Wobec tego Sąd przyjął, że skarżąca mogła wnieść o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony został pogląd, iż: wykonanie decyzji cofającej zezwolenie na prowadzenie apteki, niewątpliwie spowoduje dla skarżącej określone koszty finansowe. Wystąpienie tego rodzaju kosztów nie oznacza jednak, że w każdym przypadku cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Rozmiar szkody i charakter skutków zależeć będzie przede wszystkim od zakresu prowadzonej przez spółkę działalności, jej rozmiaru oraz możliwości zrekompensowania strat związanych z zamknięciem apteki dzięki przychodom uzyskiwanym z pozostałej działalności. (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2015 r. sygn. akt II GZ 384/15). W rozpoznawanej sprawie, Sąd uznał, że w zawartym w skardze wniosku o wstrzymanie, spółka nie wyjaśniła w sposób należyty w jaki sposób wykonanie decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Nie przedstawiła przy tym żadnych dokumentów na potwierdzenie swoich twierdzeń. Zgodnie natomiast z załączonym do skargi odpisem KRS, przedmiotem działalności spółki jest nie tylko sprzedaż detaliczna wyrobów farmaceutycznych, ale również m.in. sprzedaż detaliczna kosmetyków, edukacja, reklama, badanie rynku i opinii publicznej, a także działalność związana z organizacją targów, wystaw i kongresów. Z powyższych względów twierdzenia zawarte przez skarżącą we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie zagrożenia upadłością spółki, czy konieczności utylizacji zapasów magazynowych nie znajdują pokrycia w przedstawionych dokumentach oraz zgromadzonych w sprawie aktach administracyjnych. Skarżąca nie wykazała, w jaki sposób szkoda w postaci wartości utraconej sprzedaży prowadzonej w aptece "[...]" w P. wpłynie negatywnie na kondycję finansową spółki. Sąd staje zatem na stanowisku, że w na podstawie przedstawionych dowodów i twierdzeń skarżącej nie można jednoznacznie stwierdzić, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji wpłynie na jej sytuację ekonomiczną, a zatem, czy sytuacja spółki uprawdopodabnia powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd pragnie w tym miejscu zauważyć, że kwestia prawidłowości cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej będzie badana oczywiście dopiero na etapie merytorycznego rozpoznawania skargi. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.