I OZ 1157/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Kacprzak po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 19 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Bk 177/09 o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na rozstrzygnięcie co do kosztów postępowania zawarte w wyroku tego Sądu z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie ze skargi J. B. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 26 czerwca 2008 r. w sprawie II SAB/Bk 19/08 zobowiązującego Burmistrza S. do podziału nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił wniosek J. B. o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, zawarte w wyroku tego Sądu z dnia 9 lipca 2009 r., którego odpis, wraz z pouczeniem o możliwości wystąpienia z zażaleniem, doręczono skarżącemu w dniu 19 sierpnia 2009 r. Pismem z dnia 2 września 2009 r. J. B. wniósł o uzupełnienie przedmiotowego wyroku poprzez nakazanie ściągnięcia od organu na rzecz Skarbu Państwa brakującej kwoty wpisu od skargi, od uiszczenia której został zwolniony. Postanowieniem z dnia 24 września 2009 r. wniosek oddalono. Następnie pismem z dnia 8 października 2009 r. skarżący wniósł o sporządzenie pisemnego uzasadnienia tego orzeczenia. W odpowiedzi pouczono stronę, że od postanowienia oddalającego wniosek o uzupełnienie wyroku nie przysługuje żaden środek odwoławczy w związku z tym Sąd nie miał obowiązku sporządzania jego uzasadnienia. W dniu 27 października 2009 r. J. B. wniósł zażalenie na zawarte w wyroku rozstrzygnięcie co do kosztów, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu podniósł, że do wniesienia zażalenia niezbędne było ustalenie motywów Sądu jakimi kierował się odstępując od obciążenia organu tą częścią kosztów postępowania, jakie za skarżącego poniósł Skarb Państwa, gdyż nie można było tego ustalić ani po sentencji, ani po uzasadnieniu wyroku. Zdaniem skarżącego wymagało to skorzystania z instytucji przewidzianych prawem takich jak wniosek o uzupełnienie wyroku oraz wniosek o sporządzenie pisemnego uzasadnienia postanowienia o odmowie uzupełnienie wyroku. Zdaniem skarżącego, za datę ustania przeszkody umożliwiającej wniesienie zażalenia na zawarte w wyroku rozstrzygnięcie co do kosztów należy uznać dzień 21 października 2009 r., kiedy to skarżący otrzymał pismo Sądu z dnia 19 października 2009 r. informujące o odmowie sporządzenia uzasadnienia postanowienia w przedmiocie uzupełnienia wyroku. Zdaniem Sądu I instancji stanowisko to uznać należało za bezzasadne, bowiem termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wystąpienia z zażaleniem należało liczyć od dnia skutecznego doręczenia skarżącemu wyroku wraz z pouczeniem o sposobie wniesienia takiego zażalenia. W związku z powyższym wniosek taki powinien być złożony najpóźniej w dniu 1 września 2009 r., a podejmowane przez skarżącego czynności nie miały wpływu na bieg terminu do złożenia żalenia, jak i wniosku o przywrócenie terminu. W związku z powyższym, zdaniem Sądu, wniosek o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia zażalenia podlegał odrzuceniu jako spóźniony, na podstawie art. 87 § 1 w zw. z art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. B., domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia, rozważenia przesłanki nieważności postępowania, o jakiej mowa w art. 183 § 2 pkt 5 ustawy P.p.s.a wskutek pozbawienia strony możliwości obrony swych praw oraz ewentualnego zwrócenia się do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności z Konstytucją RP art. 88 ustawy P.p.s.a. W uzasadnieniu skarżący podkreślił między innymi, że odrzucenie jego wniosku o przywrócenie terminu stanowiło naruszenie konstytucyjnego prawa do sądu, a wniosek złożony po terminie winien być oddalony po merytorycznym rozpoznaniu, a nie odrzucony, bowiem taki sposób załatwienia sprawy zarezerwowany jest jedynie dla niedopuszczalnych środków procesowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 87 § 2 ustawy P.p.s.a. złożenie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym winno nastąpić w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku stwierdził, że w przedmiotowej sprawie termin ten upływał w dniu 1 września 2009 r., a więc siedem dni po upływie terminu do wniesienia zażalenia. Wskazany przez Sąd I instancji termin uznać należy za błędny. Właściwym dniem, w którym upływał termin do zwrócenia się z wnioskiem o przywrócenie terminu był bowiem dzień 2 września 2009 r., jednakże uchybienie to nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia zapadłego w niniejszej sprawie. Nie można bowiem zgodzić się ze skarżącym, który, wbrew wyraźnemu pouczeniu, wystąpił z wnioskiem o uzupełnienie wyroku, żądając następnie sporządzenia uzasadnienia postanowienia odmawiającego uzupełnienia orzeczenia. W ocenie strony termin do złożenia wniosku o przywróceniem terminu do złożenia zażalenia rozpoczął swój bieg dopiero w dniu 21 października 2009 r., kiedy to doręczono jej pismo Sądu, zawierające informację o braku podstaw do sporządzenia uzasadnienia postanowienia z dnia 24 września 2009 r. Stanowisko to nie znajduje jakichkolwiek usprawiedliwionych podstaw. Termin określony w art. 87 § 2 P.p.s.a. rozpoczyna swój bieg w dniu, w którym ustąpiła przyczyna uchybienia. Zgodzić się należy z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, że w przedmiotowej sprawie dniem tym był dzień, w którym upłynął termin do złożenia zażalenia. Termin ten zakończył swój bieg w dniu 26 sierpnia 2009 r., a zatem z dniem 27 sierpnia rozpoczął bieg termin wynikający z art. 87 § 2 P.p.s.a., który upływał z dniem 2 września 2009 r. Złożenie wniosku o przywrócenie terminu w dniu 27 października 2009 r. było więc spóźnione, a odrzucenie takiego wniosku przez Sąd I instancji było w pełni uzasadnione. Podkreślić przy tym trzeba, że art. 88 ustawy P.p.s.a. w sposób nie budzący wątpliwości nakazuje odrzucenie wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do dokonania czynności w postępowaniu w przypadku, gdy wniosek ten złożony został po upływie siedmiodniowego terminu wskazanego w art. 87 § 2 P.p.s.a. Niezasadnym zatem jest stanowisko skarżącego, jakoby odrzucenie spóźnionego wniosku o przywrócenie terminu stanowiło naruszenie prawa, a w szczególności zawartej w art. 45 § 1 Konstytucji RP ogólnej zasady prawa strony do rozpoznania jej sprawy przez niezawisły sąd. Art. 88 P.p.s.a. jest obowiązującym przepisem prawa, zawartym w akcie rangi ustawowej, do przestrzegania którego sądy zobligowane są na podstawie ustawy zasadniczej, a jeśli w ocenie skarżącego przepis ten jest niekonstytucyjny, to ma on prawo do zwrócenia się do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności tej normy z zapisami Konstytucji RP. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.