III SA/Wa 3114/11

SENTENCJA Referendarz sądowy Lucyna Kaligowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku V. sp. z o.o. w W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od gier postanawia odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie UZASADNIENIE Skarżąca V. sp. z o.o. w W. na urzędowym formularzu PPPr, wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych, motywując to trudną sytuacją finansową. W ubiegłym roku Skarżąca poniosła stratę w kwocie 3.627.945,39 zł. Z uwagi na zmianę stanu prawnego w zakresie gier na automatach o niskich wygranych Skarżąca nie była w stanie regulować w terminie zobowiązań podatkowych, wskutek czego prowadzone są wobec niej postępowania egzekucyjne na terenie całego kraju. Zajęto rachunki bankowe oraz udziały w innej spółce. Skarżąca próbuje równoważyć koszty zwiększonych należności podatkowych poprzez obniżkę kosztów funkcjonowania firmy. Jako uzasadnienie wniosku Skarżąca powołała postanowienie referendarza sądowego WSA w Bydgoszczy przyznające jej prawo pomocy. Wysokość kapitału zakładowego wynosi [...] zł, zaś wartość środków trwałych 21.546.013,40 zł. Na rachunku bankowym Skarżącej widnieje kwota 2,45 zł. Skarżąca przedstawiła wyciągi bankowe, bilans, rachunek zysków i strat oraz wspomniane postanowienie. W wykonaniu wezwania referendarza sądowego Skarżąca przesłała zeznania podatkowe, bilans oraz rachunek zysków i strat na dzień 30.06.2011 r., deklaracje VAT-7, dokumentację związaną z toczącymi się postępowaniami egzekucyjnymi (zawiadomienia o zajęciu), wyciągi bankowe, zestawienie środków trwałych. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Przyznanie prawa pomocy stanowi odstępstwo od wynikającej z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", zasady ponoszenia przez stronę kosztów związanych z prowadzeniem postępowania sądowoadministracyjnego, które są dochodami budżetu państwa (zob. art. 212 § 2 p.p.s.a.). Jest to zatem swoista forma dotowania strony przez państwo, poprzez zapewnienie jej bezpłatnego udziału w tymże postępowaniu. Stosownie do art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. osoba prawna, a także inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (tak w niniejszej sprawie) - gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Z użytego w tym przepisie zwrotu "gdy wykaże" wynika, iż ciężar dowodu w zakresie powyższej przesłanki spoczywa na stronie. To strona zatem ma przekonać Sąd, że znajduje się w sytuacji, która uniemożliwia jej poniesienie kosztów postępowania. Strona powinna więc należycie uzasadnić i udokumentować okoliczności, na które powołuje się we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Tymczasem w niniejszej sprawie informacje o stanie majątkowym Skarżąca przedstawiła w sposób wybiórczy. W szczególności nie udzieliła – wbrew wyraźnemu wezwaniu – informacji o wysokości przychodów i kosztów ich uzyskania osiągniętych w 2011 r., źródłach finansowania wpisów sądowych w innych zawisłych przed tutejszym Sądem sprawach, wysokości wynagrodzenia wypłaconego na rzecz pełnomocnika. Skarżąca nie udokumentowała nadto faktu zajęcia udziałów w innej spółce, na co powołała się w formularzu PPPr. Brak należytej reakcji na wezwanie referendarza sądowego oznacza, że nie można w pełni ocenić sytuacji majątkowej Skarżącej. Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż w świetle znacznych przychodów, jakie uzyskuje Skarżąca, a także wartości jej majątku trwałego (same tylko środki transportu wyceniono na ponad 1 mln zł), niedopuszczalne byłoby przyjęcie, że spełnia ona przesłanki przyznania prawa pomocy. Skala prowadzonej przez Skarżącą działalności gospodarczej jest znaczna – jej przychody i koszty sięgają wielomilionowych kwot. Przykładowo za 2010 r. przychody wyniosły 223.516.354,06 zł, zaś koszty ich uzyskania kształtowały się na poziomie 226.176.510,60 zł. Skalę tej działalności potwierdzają także bieżące deklaracje VAT. Trudno zatem przyjąć, że Skarżąca – przy tak wysokich przychodach - nie jest w stanie wygospodarować środków na pokrycie kosztów związanych z prowadzonymi przezeń sporami sądowymi. W tej sytuacji w sprawie nie może mieć decydującego znaczenia odnotowany w 2010 r. ujemny wynik działalności gospodarczej, jak również fakt zajęcia rachunków bankowych Skarżącej oraz stan jednego z nich. Co istotne podobnie sytuację materialną Skarżącej ocenił Naczelny Sąd Administracyjny w wydanych wobec niej postanowieniach z 7 grudnia 2011 r. w sprawach II FZ 651 i 652/11. Z tej przyczyny na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a., art. 245 p.p.s.a., art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.