III SA/Lu 784/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...] w przedmiocie obciążenia kosztami związanymi z usunięciem, przechowywaniem oraz oszacowaniem wartości samochodu w zakresie wniosku Ł. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Pismem z dnia 1 czerwca 2015 r. Ł. B. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie obciążenia kosztami związanymi z usunięciem, przechowywaniem oraz oszacowaniem wartości samochodu. W skardze Ł. B. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej powoływanej jako P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem niemającym zastosowania w przedmiotowej sprawie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania, dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, że chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona poprzez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Oczywiste jest, że uprawdopodobnienie istnienia zagrożenia niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków obciąża wnioskodawcę, jako wywodzącego z danych przesłanek skutki prawne. Odnosząc się do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, należy zauważyć, że wiosek nie zwiera żadnego uzasadnienia. Skarżący nie uzasadnił swojego żądania w jakikolwiek sposób odnoszący się do konkretnych okoliczności sprawy, nie przedstawił argumentów świadczących o konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jak również nie wskazał we wniosku na odnoszące się do konkretnej sprawy okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania tej decyzji. Mając zatem na uwadze, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie stanowi wymogu formalnego wniosku, lecz jest przedstawieniem argumentacji mającej na celu wykazanie, że zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, nie można przyjąć, że w rozpatrywanej sprawie zostały wykazane przesłanki przewidziane art. 61 § 3 P.p.s.a., uzasadniające zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania decyzji. Jak zostało podane we wstępie, wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w niniejszej sprawie, jak i skarga, nie zawierają żadnego uzasadnienia, a więc nie wskazują, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie wskazują na czym to niebezpieczeństwo polega, nie przedstawiają i nie wykazują okoliczności, które miałyby świadczyć, że rzeczywiście takie niebezpieczeństwo zachodzi. Niezależnie od powyższego, na marginesie tylko Sąd zauważa, że wykonanie aktów dotyczących należności pieniężnych ze swej istoty nie ma charakteru nieodwracalnego lub trudno odwracalnego skutku, gdyż ewentualne uwzględnienie skargi (czego na obecnym etapie sprawy Sąd nie przesądza) może sprawić, iż wszelkie należności uiszczone na ich podstawie zostaną zwrócone. Każdy akt zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 49/11, LEX nr 742913). Ze wskazanych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.