IV SA/Wa 2280/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. G. na uchwałę Rady Gminy C. z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Rady Gminy C. z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wniósł K. G. Skarga została wniesiona wprost do Sądu i przekazana do organu w dniu 21 października 2014 r. (k. 15 akt sądowych). Skarżący wskazał, że wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa w piśmie z dnia 11 maja 2006 r., a organ udzielił odpowiedzi na wezwanie w uchwale z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...], doręczonej skarżącemu w dniu 10 lipca 2006 r. Postanowieniem z dnia 11 września 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 1123/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. G. na uchwałę z dnia [...] lutego 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) dalej u.s.g., warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, jest wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia do właściwego organu, który zaskarżoną uchwałę lub zarządzenie wydał. Do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. ma zastosowanie art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej p.p.s.a. Z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenie prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie, rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Takie stanowisko zostało przyjęte i przekonywująco uzasadnione w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 (ONSAiWSA z 2007 r., z. 3, poz. 60). W rozpatrywanej sprawie skarga została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu, ponieważ termin ten upłynął już w sierpniu 2006 r., a skargę wniesiono do organu w październiku 2014 r. Z tego względu należy stwierdzić, że skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Dodatkowo należy zauważyć, że w przypadku wniesienia kolejnej skargi na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która była już przedmiotem postępowania sądowego, nie zachodzi powaga rzeczy osądzonej, ponieważ skarga została odrzucona i nie podlegała merytorycznej ocenie. Również powtórne wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa pozostawałoby bez znaczenia w przedmiotowej sprawie, ponieważ stanowisko zajęte przez sądownictwo administracyjne wskazuje, że nie można instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. traktować jako czynności nie wywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Przyjęcie takiego poglądu pozbawiałoby takie działanie znaczenia prawnego, byłoby zaprzeczeniem jego istoty i powodowałoby destabilizację obrotu prawnego, zamiast poprawić jego bezpieczeństwo. Takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi - na podstawie przepisów przewidujących skierowanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa - w pozycji bardziej uprzywilejowanej, niż inne podmioty wnoszące skargi na podstawie innych przepisów. Ilekroć ustawodawca mówi w przepisach prawnych o środkach odwoławczych, ma na myśli prawo określonego podmiotu do jednokrotnego wniesienia danego środka od danego aktu administracyjnego. Traktując wezwanie do usunięcia naruszenia jako surogat środka odwoławczego, nie ma jednocześnie podstaw, by je traktować inaczej, niż określają to przepisy w stosunku do klasycznych środków odwoławczych w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym. Przyjęcie odmiennego poglądu byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa. Tym samym, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną przysługującą konkretnemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02 wydane na gruncie ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz następnie powtórzone w obecnie obowiązującym stanie prawnym w postanowieniu z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II GSK 212/06, a także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r. w sprawie sygn. akt II OSK 754/08, Baza orzeczeń LEX nr 506026, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 7 września 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 605/09, Wspólnota z 2009 r., nr 38, poz. 28, podobnie postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 października 2008 r., sygn. akt II SA/Łd 678/08, Baza orzeczeń LEX nr 504538 czy dostępne w internecie (orzeczenia.nsa.gov.pl) postanowienia: II SA/Ol 88/10, I SA/Łd 227/09, II SA/Gl 447/09, II SA/Sz 523/10. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.