IV SAB/Wa 150/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marian Wolanin, Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy - oddala skargę - UZASADNIENIE Pismem z dnia 2 listopada 2010 r. uzupełnionym pismem z dnia 21 grudnia 2010 r. M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. polegającą na nierozpoznaniu wniosku z dnia 2 kwietnia 2009 r. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w W. Skarżący podniósł, że pomimo upływu bardzo długiego czasu sprawa nie została zakończona. Skarżący podał, że pismem z dnia 5 maja 2010 r. organ poinformował go, że zgodnie z art. 10 k.p.a. może przed wydaniem decyzji zapoznać się z aktami sprawy i zgromadzonym materiałem dowodowym. Z akt sprawy wynika, że skarżący w trybie art. 37 k.p.a. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie przez Prezydenta W. . Kolegium postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. wydanym na podstawie art. 37 § 2 k.p.a. uznało zażalenie za nieuzasadnione. Skarżący podkreślił, że Prezydent W. pomimo, że ustalił, iż przedmiotowy teren nie podlega ochronie konserwatorskiej oczekiwał na wydanie rozstrzygnięcia przez organ ochrony zabytków. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie, wskazując, że sprawa z wniosku M. K. jest skomplikowana i wymaga zebrania oraz przeanalizowania obszernego materiału dowodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 30 marca 2011 r. wydanym w sprawie sygn. akt IVSAB/Wa 221/10 zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku skarżącego M. K. o ustalenie warunków zabudowy z dnia 2 kwietnia 2009 r. w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia wraz z aktami sprawy. Na skutek skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2011 r., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 września 2011 r., wydanym w sprawie sygn. akt II OSK 1370/11, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku wskazał, że Sąd pierwszej instancji przyjmując, że organ jest w bezczynności i nakazując mu załatwienie sprawy w terminie 1 miesiąca, oparł swoje rozstrzygniecie i jego uzasadnienie bez uwzględnienia całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotowe postępowanie sądowoadministracyjne toczy się na skutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2011 r., wydanego w sprawie sygn. akt II OSK 1370/11, którym uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2011 r., sygn. akt IVSAB/Wa 221/10 i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania temuż Sądowi. Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozpoznając skargę na bezczynność Prezydenta W., Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, że bezczynność organu zachodzi wówczas, gdy nie załatwia on sprawy w terminach wskazanych w art. 35 § 1 – 3 k.p.a., ani nie wykonuje czynności o których mowa w art. 36 k.p.a. Zgodnie z powołanymi przepisami załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Art. 35 § 1 k.p.a. nakłada na organ mający załatwić sprawę obowiązek działania bez zbędnej zwłoki. Powyższą powinność należy rozumieć jako ogólną wskazówkę dotyczącą załatwiania wszystkich spraw w postępowaniu administracyjnym w taki sposób, aby nie tylko dochować terminów zakreślonych w kodeksie, ale również – w miarę możliwości – sprawy załatwiać w krótszych terminach. W sprawach ze skargi na bezczynność organów administracji publicznej sąd administracyjny orzeka według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie orzekania. Należy wskazać, iż podstawową zasadą instytucji skargi na bezczynność jest ochrona strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, nie można stwierdzić uchybienia Prezydenta W. w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego M. K. o ustalenie warunków zabudowy z dnia 2 kwietnia 2009 r., a w konsekwencji bezczynności tego organu. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu swojego wyroku, istota przedmiotowej sprawy sprowadza się do rozważenia czy uprawnionym było wstrzymywanie się przez Prezydenta W. z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu do czasu zakończenia się postępowania uzgodnieniowego toczącego się przed organami konserwatorskimi. Stosownie do treści art. 53 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) decyzję o warunkach zabudowy wydaje właściwy organ po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568, ze zm.) oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Jak wynika z akt administracyjnych, Prezydent W. pismem z dnia 20 listopada 2009 r. zwrócił się do [...] Konserwatora Zabytków o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem M. K. z dnia 2 kwietnia 2009 r. W toku postępowania w przedmiotowej sprawie powstała wątpliwość, czy działki na których miałaby być zrealizowana planowana inwestycja znajdują się na terenie objętym decyzją Konserwatora Zabytków W. z dnia [...]lipca 1965r. o wpisaniu do rejestru zabytków pod nr. [...] "parku w M.". Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 września 2011 r. wskazał, że postępowanie toczące się przed organami konserwatorskimi w sprawie wyjaśnienia treści w/w decyzji o wpisie parku do rejestru zabytków nie wyjaśniło wskazanych wyżej wątpliwości, bowiem Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. umorzył postępowanie w tej sprawie, uprzednio uchylając postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] października 2008 r. Przy czym Minister uznał jedynie, że zastosowany w sprawie tryb z art. 113 § 2 k.p.a. nie służy do wyjaśniania treści decyzji o wpisaniu do rejestru zabytków Parku w M. i w żaden sposób nie wskazał jaki teren objęto tym wpisem, w szczególności czy są nim objęte działki przeznaczone pod planowaną inwestycję. Wprawdzie po złożeniu do akt sprawy przez M. K. postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2010 r., organ uznał, że obecnie nie zachodzi obowiązek uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji z organem konserwatorskim, czemu dał wyraz w piśmie z dnia 5 maja 2010 r. (karta 64 akt administracyjnych), to jednak następnie zmienił stanowisko i pismem z dnia 26 maja 2010 r. poinformował [...] Konserwatora Zabytków, że podtrzymuje swój wniosek o uzgodnienie z dnia 20 listopada 2009 r. (karta 66 akt administracyjnych). [...] Konserwator Zabytków postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. nie uzgodnił projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego z garażem oraz zjazdem z ul. [...] , na terenie obejmującym działki nr ew. [...], [...], [...], [...] i części działki nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...] W. Na postanowienie to zażalenie złożył M. K. , które [...] Konserwator Zabytków przy piśmie z dnia 6 sierpnia 2010 r. przekazał Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego, który z kolei postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W dniu 30 maja 2011 r. M. K. złożył do organu wniosek o zawieszenie postępowania toczącego się z jego wniosku z dnia 2 kwietnia 2009 r. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] maja 2011 r., wydanym na podstawie art. 98 § 1 i art. 101 k.p.a. organ zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Fakt zawieszenia postępowania na wniosek skarżącego, wyklucza w ocenie Sądu, możliwość stwierdzenia bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. W ocenie Sądu bezczynności tej nie było również przed zawieszeniem postępowania administracyjnego. Organ i skarżący reprezentują odmienne stanowiska w kwestii konieczności uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji z wojewódzkim konserwatorem zabytków. W ocenie Prezydenta W. taka konieczność w sprawie istnieje, a zatem do czasu wyczerpania toku instancyjnego postępowania uzgodnieniowego przed organami konserwatorskimi, organ nie pozostawał w bezczynności przy rozpoznawaniu wniosku z dnia 2 kwietnia 2009 r. Kwestia prawidłowości stanowiska Prezydenta W. może być przedmiotem oceny w postępowaniu odwoławczym od decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Pozostaje natomiast bez wpływu na przedmiot niniejszej sprawy dotyczącej tego czy Prezydent W. pozostawał w bezczynności w wydaniu decyzji. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.