II SAB/Kr 404/14

SENTENCJA Kraków, dnia 30 grudnia 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2014r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie z wniosku skarżącego z dnia 15 października 2014 r.; III. zasądza od Wójta Gminy [...] na rzecz skarżącego M. S. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE M. S. pismem z dnia 31 października 2014r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wójta Gminy [...], polegającą w ocenie skarżącego na nierozpoznaniu wniosku z dnia 15 października 2014r. o udostępnienie informacji publicznej zarówno poprzez niewydanie decyzji odmownej jak i nieudostępnienie żądanych informacji m.in. w zakresie listy zatrudnionych w organie urzędników, ich wykształcenia, wysokości nagród, listy podróży służbowych i listy skarg na działalność Wójta. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi ze względu na niewyczerpanie trybu zaskarżenia względnie oddalenie z racji podaniu we wniosku jako podstawy żądania przepisu Konstytucji RP zamiast ustawy o dostępie do informacji publicznej. Następnie jednak w piśmie z dnia 28 listopada 2014r. organ przedstawił swoją decyzję z dnia 27 listopada 2014r. znak: [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej, będącą rozstrzygnięciem wniosku skarżącego z dnia 15 października 2014r. o udostępnienie informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270 ze zm.), w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast § 2 cytowanego artykułu w pkt 8 w związku z pkt 4 precyzuje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, w tym na bezczynność w dokonywaniu czynności materialno – technicznych z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem rozpoznawanej sprawy była kwestia bezczynności Wójta Gminy [...], dotyczącej nieudostępnienia informacji publicznej poprzez nierozpoznanie wniosku z dnia 15 października 2014r. Skoro po wniesieniu skargi, jak wyżej wskazano organ wydał decyzję z dnia 27 listopada 2014r. znak: [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej, będącą rozstrzygnięciem wniosku skarżącego z dnia 15 października 2014r., sąd uznał, że na chwilę orzekania w sprawie, stan bezczynności nie występuje. Postępowanie sądowe jest zatem bezprzedmiotowe w zakresie zobowiązania organu do wydania określonego aktu lub dokonania stosownej czynności. To zaś jest powodem umorzenia postępowania sądowego, o czym sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku. Podstawą prawną umorzenia postępowania jest art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Organ rozpoznał wniosek z dnia 15 października 2014r. już po wniesieniu do sądu skargi na jego bezczynność. Rozpoznanie wniosku, jak to ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, nie zwalnia sądu z obowiązku orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Obowiązek ten wynika z art. 149 § 1 zd. 2 p.p.s.a. Organowi, w ocenie Sądu, nie można zarzucić naruszenia prawa w stopniu rażącym. Po pierwsze z racji niewielkiej zwłoki w rozpoznaniu wniosku (około 2 tygodni), a także wobec wykazania woli i aktywności w rozpoznaniu sprawy, gdyż wniosek skarżącego nie został całkowicie pozostawiony bez reakcji, gdyż organ w odpowiedzi na wniosek kierował do skarżącego pisma, co zmniejsza w kontrolowanej sprawie winę i skutkuje brakiem podstaw do stwierdzenia, że okoliczności związane z bezczynnością były tego rodzaju, aby można je zakwalifikować jako naruszenie prawa w stopniu rażącym. (pkt I wyroku). Niezasadne jest stanowisko organu co do podstaw do nierozpoznania wniosku z uwagi na powołanie przez skarżącego przepisu Konstytucji RP dotyczącego dostępu do informacji publicznej, gdyż wniosek skarżącego, co do meritum żądania, a więc informacji publicznej jest jasny i nie budzi żadnych wątpliwości, zarówno co do podstawy żądania jak i treści żądanej informacji publicznej. Niezasadne jest także żądanie organu o odrzucenie skargi, gdyż wniesienie skargi na bezczynność podmiotu zobowiązanego w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie musi być poprzedzone jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 22 lipca 2014r. sygn. I OZ 522/14, opubl. cbois.nsa.gov.pl oraz LEX nr 1492501). O zwrocie kosztów sądowych na rzecz skarżącego orzeczono w punkcie III wyroku na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Umorzenie postępowania sądowego z tego powodu, że organ - po wniesieniu skargi – rozpoznał wniosek o udostępnienie informacji publicznej (a więc z powodu bezprzedmiotowości postępowania sądowego) stanowi sytuację podobną do sytuacji autokontroli uregulowanej w art. 54 § 3 p.p.s.a., która jest podstawą do zwrotu kosztów sądowych właśnie na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w wyroku.