II SA/Ke 1182/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Detka po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. Ś. na pismo Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów dojazdu do szkoły niepełnosprawnego ucznia postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z 27 listopada 2015 r. E. Ś. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na pismo Prezydenta Miasta K. z dnia 11 września 2015 r. w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów dojazdu do szkoły niepełnosprawnego ucznia wnosząc o stwierdzenie bezskuteczności czynności z zakresu administracji publicznej oraz uznanie obowiązku Prezydenta Miasta Kielce do zwrotu kosztów przejazdu niepełnosprawnego ucznia M. Ś. do szkoły z datą wsteczną tj. od 1 września 2015 r. czyli od dnia, od którego skarżąca domagała się od organu zwrotu powyższych kosztów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie podniósł, że winno to nastąpić w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. gdyż brak jest podstaw do zakwalifikowania tego działania jako innej czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Formę działania administracji publicznej regulują przepisy prawa materialnego. W sprawie będącej przedmiotem skargi do sądu stosowna regulacja została zawarta w art. 17 ust. 3a pkt 3 ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.), zgodnie z którym obowiązkiem gminy jest zwrot kosztów przejazdu ucznia, o którym mowa w pkt 1 i 2 oraz jego opiekuna do szkoły lub ośrodka, wymienionych w pkt 1 i 2, na zasadach określonych w umowie zawartej między wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta) a rodzicami jeżeli dowożenie i opiekę zapewniają rodzice. Przyjęcie formy umowy nie daje podstaw do rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej lub postanowienia. Nie ma również podstaw do kwalifikacji podejmowanych przez organ działań jako aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie skarżąca domaga się w istocie zawarcia przez organ umowy cywilnoprawnej, o której mowa w art. 17 ust. 3a pkt 3 ustawy o systemie oświaty. Zwrot kosztów przejazdu odbywa się bowiem na zasadach określonych w umowie zawartej między wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta), a rodzicami. Przyjęcie, że zasady określone są w umowie wyłącza kwalifikację, że jest to uprawnienie wynikające z mocy prawa (por. postanowienie NSA z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. I OSK 2614/13, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego uznać należało, że roszczenie skarżącej o zawarcie umowy cywilnoprawnej nie podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny, a tym samym zaskarżone pismo z dnia 11 września 2015 r. nie stanowi rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.