II OZ 1317/15

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Po 585/15 oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z.M. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Po 585/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił wniosek Z.M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż skarżący wraz ze skargą wniósł o wstrzymanie ww. decyzji utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania z dnia [...] października 2014 r., nakazującą Wspólnocie Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. B. doprowadzenie budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. B. w Poznaniu, do stanu poprzedniego poprzez zamurowanie otworu drzwiowego w zewnętrznej ścianie piwnic, od strony ul. B. W uzasadnieniu tego wniosku skarżący wskazał, że jest współwłaścicielem lokalu mieszkalnego w budynku przy ul. B., do którego przynależy piwnica, do której prowadzą schody z zewnątrz budynku. Skarżący podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci zamurowania wejścia piwnicznego oraz usunięcia schodów do piwnicy, a skarżący zostanie pozbawiony możliwości wejścia do swojej nieruchomości. Doprowadzenie budynku do stanu przed wydaniem zaskarżonej decyzji, po ewentualnym jej uchyleniu, będzie kosztować około kilkanaście tysięcy złotych. Sąd pierwszej instancji przywołując treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), stwierdził, iż ww. wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżący nie wykazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wiązałoby się z niebezpieczeństwem wyrządzenia mu znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd podkreślił, iż na podstawie zaskarżonej decyzji obowiązek doprowadzenia budynku do stanu poprzedniego poprzez zamurowanie otworu drzwiowego w zewnętrznej ścianie piwnic został nałożony nie na skarżącego, ale na Wspólnotę Mieszkaniową. W związku z powyższym nie sposób uznać, by wykonanie zaskarżonej decyzji mogło wiązać się z ryzykiem poniesienia przez skarżącego znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. To bowiem Wspólnota Mieszkaniowa, a nie skarżący jest adresatem decyzji, skarżący zaś pozostaje właścicielem lokalu, do którego przynależy piwnica, do której, co wynika z decyzji, wejście jest również z wnętrza budynku. Zatem zamurowanie otworu drzwiowego z zewnątrz budynku nie można wiązać z ryzykiem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a koszty związane z doprowadzeniem budynku do stanu sprzed wydania decyzji nie będą obciążać skarżącego. Sąd zauważył, że usunięcie schodów do piwnicy jest przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego, a skarga na decyzję organu nadzoru budowlanego została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Po 572/15. Wobec powyższego Sąd wojewódzki działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., oddalił wniosek. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Z.M. Zdaniem skarżącego zobowiązanie Wspólnoty Mieszkaniowej do wykonania prac określonych w zaskarżonej decyzji, a dotyczących wyłącznie lokalu skarżącego, może spowodować wystąpienie Wspólnoty Mieszkaniowej do skarżącego o zwrot kosztów zamurowania otworu drzwiowego, co w bezpośredni sposób obciążać będzie majątek skarżącego. Nadto podniesiono, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje w praktyce konieczność udostępnienia przez skarżącego lokalu osobom trzecim. To z kolei pociągnie za sobą konieczność zabezpieczenia lokalu zarówno przed kradzieżą jak i przed zniszczeniem. Ponadto podniesiono, iż usunięcie otworu drzwiowego, który istnieje prawdopodobnie od czasu wybudowania budynku mieszkalnego na początku XX wieku, wywoła skutki nieodwracalne. Natomiast późniejsze odtworzenie tego otworu drzwiowego nie będzie w stanie przywrócić historycznej wartości tego elementu architektury. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśnić należy, iż wyżej wymieniony przepis, choć przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na wniosek strony, to uzależnia skorzystanie z takiego środka prawnego w sytuacji, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość udzielenia ochrony tymczasowej została zatem ograniczona od wystąpienia jednej z dwóch przesłanek zawartych w omawianym przepisie. Obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zakwestionowane postanowienie odpowiada prawu, albowiem prawidłowo Sąd uznał, że brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, iż Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, iż obowiązek określony w zaskarżonej decyzji został nałożony na Wspólnotę Mieszkaniową, a nie na skarżącego. Powyższe świadczy o tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji nie powoduje wystąpienia po stronie skarżącego ryzyka wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż koszty związane z doprowadzeniem budynku do stanu sprzed wydania decyzji nie będą obciążać skarżącego. Przedstawione przez skarżącego okoliczności w postaci możliwości wystąpienia przez Wspólnotę Mieszkaniową do skarżącego o zwrot kosztów zamurowania otworu drzwiowego, co w bezpośredni sposób obciążać będzie majątek skarżącego ma charakter przyszły i niepewny. Nie sposób także podzielić argumentu żalącego co do wzrostu obciążeń właścicieli lokali wchodzących w skład Wspólnoty Mieszkaniowej wobec zwiększenia obciążeń majątku Wspólnoty, gdy weźmie się pod uwagę, że przesłanką uzasadniającą udzielenie tymczasowej ochrony jest poniesienie "znacznej szkody", a nie szkody w ogólności. Nie można również podzielić argumentacji skarżącego, iż usunięcie otworu drzwiowego, który istnieje prawdopodobnie od czasu wybudowania budynku mieszkalnego na początku XX wieku, wywoła skutki nieodwracalne, a ewentualne doprowadzenie budynku do stanu sprzed wydania decyzji nie będzie w stanie przywrócić historycznej wartości tego elementu architektury. Po pierwsze w aktach sprawy brak jest dowodów potwierdzających podniesioną wyżej okoliczność, że wejście do piwnicy istnieje od czasu wybudowania budynku. Wręcz przeciwnie z akt sprawy wynika, iż Zespół Zarządców Nieruchomości [...] Sp. z o.o. nie posiada dokumentów świadczących o tym, kto był inwestorem wejścia do piwnicy i, w którym roku ono powstało, dodatkowo brak jest w aktach sprawy dokumentów potwierdzających legalność wykonania przedmiotowych drzwi w ścianie zewnętrznej oraz schodów, które są przedmiotem odrębnego postępowania. Tym samym nie można mówić o historycznej wartości tego elementu architektury. Natomiast konieczność zabezpieczenia lokalu zarówno przed kradzieżą jak i przed zniszczeniem nie pociąga za sobą niebezpieczeństwa wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności sprawy, a przede wszystkim zakres robót budowlanych objętych kwestionowaną decyzją nie pozwala także uznać, iż wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.