II SA/Po 1077/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi I. G. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2017 r. znak [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym postanawia odrzucić skargę. /-/ Jakub Zieliński UZASADNIENIE I. G. (dalej: skarżący), reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (dalej: [...]WIS; organ II instancji) z dnia [...] września 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie [...] Inspektora Sanitarnego w P. (dalej: [...]IS w P.; organ I instancji) z dnia [...] 2017 r., wyrażające stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych, bez badania jej podstaw merytorycznych. Sprawa, której dotyczy przedmiotowa skarga, nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm. – dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (pkt 3). Katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność albo przewlekłe prowadzenie postępowania, rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę, na co wskazuje treść 3 § 3 p.p.s.a. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie na skarżącego nałożona została w postępowaniu egzekucyjnym grzywna w celu przymuszenia do wykonania obowiązku poddania małoletnich dzieci obowiązkowym (brakującym) szczepieniom ochronnym. W toku prowadzonego postępowania skarżący wniósł zarzuty, które zostały przez wierzyciela ([...]IS w P.) uznane za niezasadne. W wyniku rozpoznania zażalenia strony [...]WIS postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Należy podkreślić, że przedmiotowa skarga dotyczy postanowienia [...]WIS z dnia [...] września 2017 r., wydanego w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zobowiązanego, nie zaś rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego, tj. Wojewody [...] (dalej również: Wojewoda), w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia czy też w przedmiocie rozstrzygnięcia w sprawie zgłoszonych zarzutów. Dość powiedzieć, że w aktach administracyjnych sprawy znajdują się odpisy zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz postanowień Wojewody z dnia [...] 2017 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, na które przysługują zażalenia do Ministra Zdrowia, o czym strona skarżąca została pouczona w treści tych rozstrzygnięć. W sposób oczywisty zatem skarga w niniejszej sprawie dotyczy aktu, który na podstawie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. został wyłączony z kognicji sądów administracyjnych (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 28 września 2016 r. sygn. II OSK 2014/16, 30 listopada 2016 r. sygn. akt II FSK 2422/16, 22 sierpnia 2017 r. sygn. akt II OSK 1702/17 – orzeczenia dostępne w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W zaistniałej sytuacji Sąd zobowiązany był odrzucić wniesioną skargę, gdyż zainicjowana tą skargą sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Jedynie na marginesie zasadniczych rozważań – co jest uzasadnione tym, że strona korzysta z pomocy profesjonalnego pełnomocnika procesowego, ale mimo to zdaje się nie dostrzegać różnicy pomiędzy stanowiskiem wierzyciela (właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej) w przedmiocie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, a rozstrzygnięciem organu egzekucyjnego (właściwego wojewody) – Sąd wyjaśnia, że w niniejszym postępowaniu nie bada zasadności istnienia obowiązku egzekucyjnego. Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych, bez badania jej zarzutów merytorycznych. W ramach postępowania egzekucyjnego zobowiązanemu przysługują na innych etapach tego postępowania prowadzonego przez inny organ, tj. organ egzekucyjny, środki zaskarżenia podlegające następnie kontroli sądu administracyjnego. Ochrona praw uczestników postępowania egzekucyjnego jest zatem możliwa w drodze zaskarżenia do sądu administracyjnego – na podstawie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. – innych postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., wyd. 5, str. 72). W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. /-/ Jakub Zieliński