VI SA/Wa 991/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Asesor WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] działając na podstawie art. 134 kpa stwierdziło niedopuszczalność odwołania wniesionego przez D. K. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2007 r. uchylającej rejestrację pojazdu marki [...] o nr rej. [...], odmawiającej rejestracji ww. pojazdu i unieważniającej wydany dowód rejestracyjny seria i numer [...], tablice rejestracyjne o nr [...] oraz kartę pojazdu seria i numer [...]. Uzasadniając swoje stanowisko organ wyjaśnił, że odwołanie od przedmiotowej decyzji, skierowanej do A. P. będącego stroną postępowania, wniosła w imieniu K. K. D. K. Kolegium stwierdziło, iż zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy pełnomocnictwem z dnia [...] maja 2007 r. K. K. upoważnił D. K. jedynie do wglądu w akta sprawy postępowania wszczętego postanowieniem z dnia [...] października 2006 r. w sprawie wznowienia postępowania w sprawie rejestracji przedmiotowego pojazdu. Znajdujące się w aktach sprawy drugie pełnomocnictwo z tej samej daty upoważnia natomiast D. K. do reprezentowania K. K. przez Urzędem Miasta W., Samorządowym Kolegium Odwoławczym w [...], Starostwem Powiatowym w [...], a także przed Sądami Administracyjnymi w sprawie dotyczącej rejestracji ww. pojazdu na K. K.. Organ podkreślił, iż sprawa zakończona decyzją od której zostało wniesione odwołanie nie dotyczyła rejestracji pojazdu na rzecz K. K., a zatem jej przedmiot nie odpowiadał treści szerszego pełnomocnictwa. W tej sytuacji D. K. nie posiadała legitymacji procesowej do składania środków odwoławczych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła D. K., zwana dalej skarżącą. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i rozpatrzenie odwołania od decyzji Starosty [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania podniosła zarzut naruszenia prawa procesowego tj. art. 7, art. 8, art. 9, art.10, art., 15, art. 32, art. 33, art. 64 § 2 kpa poprzez nie wyjaśnienie w sposób należyty sprawy, nieinformowanie o okolicznościach faktycznych i prawnych, nie wezwanie do uzupełnienia braków formalnych, nierozpoznanie merytoryczne sprawy przez organ drugiej instancji oraz nieuprawnione przyjęcie przez organ, iż skarżąca nie posiadała legitymacji procesowej do działania w imieniu K. K. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła m.in., iż skoro organ uznał, że załączone pełnomocnictwo nie obejmuje umocowania do działania w niniejszej sprawie to winien wezwać do usunięcia braków formalnych. Nadto sprawa dotyczy K. K. albowiem w oparciu o decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2007 r. Prezydent W. decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. odmówił wyżej wymienionemu rejestracji przedmiotowego pojazdu. W odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Na wstępie wydaje się być zasadnym wyjaśnienie skarżącej, iż Sąd nie jest uprawniony do merytorycznego rozstrzygania albowiem kompetencje sądu administracyjnego sprowadzają się do oceny zgodności z prawem procesowym i materialnym rozstrzygnięć wydanych przez organy administracji. Tak więc wniosek zawarty w skardze o rozpoznanie odwołania od decyzji Starosty [...] nie znajduje żadnego uzasadnienia i nie może zostać uwzględniony. W chwili wpłynięcia odwołania organ odwoławczy ma obowiązek zbadania czy spełnia ono określone warunki formalne m.in. czy zostało wniesione w terminie, czy pochodzi od strony i czy z innych przyczyn jest dopuszczalne. W przypadku stwierdzenia, że wniesiono je po terminie lub jest z innych powodów niedopuszczalne organ odwoławczy wydaje postanowienie w trybie art. 134 kpa. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Treść art. 134 kpa wskazuje dwie przesłanki skutecznego złożenia odwołania. Jedna z nich ma charakter konkretny i dotyczy zachowania terminu do wniesienia środka prawnego. Drugiej, ujętej w sformułowaniu "niedopuszczalność odwołania", należy przypisać cechy o charakterze ogólnym. Poza taką formułą kodeks nie określa bliżej, jakie warunki decydują o dopuszczalności bądź niedopuszczalności odwołania. Wynikają one jednak z innych jego przepisów stanowiących o przedmiocie zaskarżenia, toku postępowania, a także określających podmioty uprawnione do wniesienia środków prawnych (por. uzasadnienie wyr. NSA z dnia 24 lutego 1992 r., I SA 1318/91, ONSA 1992, nr 3-4, poz. 80). W myśl art. 32 kpa strona może działać przez pełnomocnika, którym może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych (art. 33 kpa). Pełnomocnictwo proceduralne może być ogólne - upoważniające do prowadzenia wszelkich spraw mocodawcy, lub szczególne - uprawniające do prowadzenia konkretnej sprawy lub do poszczególnych czynności. Art. 32 kpa nie odróżnia wskazanych wyżej rodzajów pełnomocnictw jednakże organ administracji publicznej powinien brać pod uwagę z urzędu rodzaj udzielonego pełnomocnictwa w każdym stadium postępowania i nie powinien dopuścić do udziału w postępowaniu osoby nie legitymującej się należytym pełnomocnictwem bądź też pełnomocnictwo dotyczy innej sprawy niż rozstrzygana w postępowaniu, lub pełnomocnik podejmuje czynność do której nie jest umocowany. Art. 32 kpa nie ogranicza dopuszczalności ustanowienia pełnomocnika, lecz ogranicza dopuszczalność działania pełnomocnika w postępowaniu administracyjnym, strona może bowiem udzielić pełnomocnictwa w takim zakresie jaki uzna za stosowne (Kodeks postępowania administracyjnego, komentarz Małgorzata Jaśkowska, Andrzej Wróbel, Zakamycze 2005, str. 317). W rozpatrywanej sprawie uznać należy, iż udzielone skarżącej przez K. K. pełnomocnictwo jest pełnomocnictwem szczególnym. Jak wynika bowiem z jego jednoznacznej treści, w sprawie dotyczącej rejestracji pojazdu na rzecz A. P., rozstrzygniętej decyzją Starosty [...] z dnia [...] października 2007 r. czyli decyzją od której skarżąca wniosła odwołanie, skarżąca została upoważniona jedynie do czynności jaką jest przeglądanie akt. Natomiast drugie pełnomocnictwo z tej samej daty, będące pełnomocnictwem ogólnym dotyczyło postępowania w sprawie rejestracji przedmiotowego pojazdu na rzecz K. K. Postępowanie to zostało rozstrzygnięte decyzją Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2007 r. Stwierdzić należy, iż okoliczność sporządzenia w tej samej dacie, dwóch różnych pełnomocnictw, przy czym jedno upoważnia skarżącą wyłącznie do przeglądania akt sprawy, natomiast drugie do reprezentowania K. K. przez Urzędem Miasta W., Samorządowym Kolegium Odwoławczym w [...], Starostwem Powiatowym w S. a także przed Sądami Administracyjnymi w sprawie dotyczącej rejestracji ww. pojazdu na K. K. zdaje się wyraźnie wskazywać na wolę udzielającego pełnomocnictwa. Jak już wskazano wyżej strona może udzielić pełnomocnictwa w takim zakresie jaki uzna za stosowne. Sąd nie podzielił stanowisko skarżącej, iż organ w sprawie winien zastosować art. 64 kpa. W ocenie Sądu pełnomocnictwo nie posiadało braków formalnych, obligujących organ do wzywania skarżącą do ich usunięcia. Treść pełnomocnictwa upoważniającego skarżącą do przeglądania akt nie mogła budzić zastrzeżeń. Organ nie ma uprawnień do ingerowania w wolę osoby ustanawiającej pełnomocnictwo a zatem skoro zakres umocowania obejmował jedynie prawo do przeglądania akt to trudno wymagać by organ administracji żądał od udzielającego pełnomocnictwa rozszerzenia jego treści poprzez umocowanie do podejmowania innych czynności niż wymieniona. Reasumując powyższe brak jest podstaw do uznania, iż zaskarżone postanowienie narusza prawo. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.