II SA/Ke 321/17

SENTENCJA Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach Małgorzata Długońska po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: I. umorzyć postępowanie w sprawie ponownego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, II. ustanowić dla M. S. radcę prawnego, którego wyznaczy Okręgowa Izba Radców Prawnych w Kielcach. UZASADNIENIE M. S. złożyła formularz PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Ze złożonego formularza i akt sprawy wynika, że wnioskodawczyni prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe i utrzymuje się z zasiłku z pomocy społecznej z tytułu niepełnosprawności w wysokości 604 zł miesięcznie. Skarżąca nie wykazała żadnego majątku, mieszka w lokalu socjalnym wielkości 17 m kw. Wnioskodawczyni podała, że miesięcznie na leczenie wydaje 100 zł – 140 zł, za prąd płaci 70zł-90 zł na 2 miesiące, czynsz za mieszkanie wynosi 340 zł miesięcznie. Skarżąca oświadczyła, że zalega z alimentami na rzecz dzieci w 2016 r. zadłużenie z tego tytułu wynosiło 6000 zł, a zaległość w płaceniu czynszu – 19.000 zł. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 7 lipca 2017 r. zwolniono skarżącą od kosztów sądowych w całości. Wyrokiem z dnia 26 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę M. S. W dniu 27 grudnia 2017 r. skarżąca złożyła kolejny formularz PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Z treści wniosku wynika, że sytuacja rodzinna i majątkowa skarżącej nie uległa zmianie. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z treścią art. 245 § 1, § 2 i § 3 oraz art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, zwanej dalej "p.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie zastępcy procesowego m.in. adwokata, radcy prawnego, przysługuje osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków, albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie zastępcy prawnego, przysługuje osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W rozpatrywanej sprawie rozpoznawanie drugiego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych stało się zbędne, a postępowanie tej w sprawie umarza się, stosownie do treści art. 249a p.p.s.a. Kwestia ta została już bowiem rozstrzygnięta prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 7 lipca 2017 r. którym zwolniono skarżącą od kosztów sądowych w całości na wszystkich etapach postępowania sądowego w tym od opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z uzasadnieniem i od wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. Natomiast biorąc pod uwagę trudną sytuację życiową i majątkową skarżącej, przede wszystkim niski dochód z opieki społecznej, zły stan zdrowia wiążący się z wydatkami na leczenie, brak własnego majątku, zadłużenie z tytułu alimentów i czynszu, uznano że nie jest ona w stanie ponieść kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika z wyboru, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zatem jej wniosek o przyznanie radcy prawnego z urzędu zasługuje na uwzględnienie. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2, art. 249a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.