II SA/Ke 710/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza,, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Mrozicka - Bąbel, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 grudnia 2008r. sprawy ze skargi T. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [....] znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie ; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 59 § 2 w zw. z art. 58 k.p.a., odmówiło T. M. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty z dnia 13.05.2008r. o odmowie przywrócenia uprawnień do kierowania pojazdami kat. B i C. Organ wskazał, iż pismem z dnia 7.07.2008r., będącym jednocześnie odwołaniem, T. M. domagał się przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od w/w decyzji. Wnioskodawca wskazał, iż przedmiotową decyzję otrzymał w dniu 13.05.2008r. Natomiast w czasie, gdy decyzja ta została przesłana na adres jego miejsca zamieszkania, przebywał za granicą i korespondencję odebrała jego żona. Nie powiadomiła jednak skarżącego o w/w decyzji i z tego powodu odwołania nie wniósł w terminie. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż T. M. w sposób oczywisty uchybił siedmiodniowemu terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie terminu – przewidzianemu w art. 58 § 2 k.p.a. Z akt administracyjnych sprawy wynika bowiem, że wnioskodawca o wydaniu decyzji dowiedział się już co najmniej w dniu 19.05.2008r., o czym świadczy potwierdzenie odbioru (k. 31). Tymczasem wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania T. M. złożył dopiero w dniu 7.07.2008r. W tej sytuacji siedmiodniowy termin, o jakim mowa w art. 58 § 2 k.p.a., upłynął w dniu 3.05.2008r. Jednocześnie organ uznał, iż T. M. uprawdopodobnił przesłankę w postaci przeszkody uniemożliwiającej dokonanie czynności procesowej w terminie. Decyzję Starosty z dnia 13.05.2008r. odebrała bowiem w dniu 25.04.2008r. żona wnioskodawcy, co w wystarczający sposób uprawdopodabnia jego pobyt za granicą. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższe postanowienie wniósł T. M., domagając się uchylenia tego rozstrzygnięcia i zarzucając mu naruszenie art. 7, 10 i 58 k.p.a. Skarżący podniósł, iż w dniach od 13.05.2008r. do 2.07.2008r. przebywał za granicą, w związku z czym siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg dopiero od dnia 2.07.2008r. i został w niniejszej sprawie zachowany. W skardze zarzucono, iż organ nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego, które ustaliłoby, iż strona nie miała możliwości wcześniejszego zapoznania się z decyzją z dnia 13.05.2008r. – z powodu pobytu za granicą. Autor skargi wskazał nadto na niejasny tok rozumowania przyjęty przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Skoro bowiem decyzja Starosty została wydana w dniu 13.05.2008r. to niemożliwym jest aby żona skarżącego odebrała ją wcześniej tj. w dniu 25.04.2008r., tak jak to ustala organ. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wskazano także, iż w aktach sprawy znajduje się potwierdzenie odbioru przez skarżącego przedmiotowej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Oznacza to, że w postępowaniu sądowo-administracyjnym badaniu podlega, po pierwsze – prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do stanu faktycznego sprawy, a po drugie – trafność wykładni tych przepisów. Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na postanowienie (decyzję), uchyla ją w całości lub części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a Sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej właściwości podnieść należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze dopuściło się naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 7 i 77k.p.a. a także art. 8, 11 oraz 107 § 3 w zw. art. 126 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie podnieść należy, iż zgodnie z art. 124 § 2 k.p.a. postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie. Treść cyt. przepisu prowadzi zatem do wniosku, iż uzasadnienie – w sytuacji, gdy istnieje obowiązek jego sporządzenia – stanowi integralną część postanowienia. Jego zadaniem jest bowiem wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część postanowienia. Z uzasadnienia winna zatem wynikać ocena faktów, subsumpcja odpowiednich przepisów oraz celów i skutków rozstrzygnięcia. Z tego też względu ocenie Sądu nie może podlegać jedynie osnowa wydanego postanowienia, a wyłącznie rozstrzygnięcie rozumiane jako całość – wraz z uzasadnieniem. Z kolei zgodnie z art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a., uzasadnienie faktyczne postanowienia powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W uzasadnieniu faktycznym należy zatem dokładnie wskazać podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Organ musi zająć stanowisko wobec całego materiału procesowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, a w szczególności, na jakiej podstawie uznał określone fakty za prawdziwe. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, iż obowiązek ten wiąże się z zasadą przekonywania (art. 11 k.p.a.) oraz z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli (art. 8 k.p.a.). Natomiast wszelkie niejasności, które ujawnią się przy zestawieniu podstawy faktycznej postanowienia z zebranym materiałem procesowym, muszą budzić uzasadnioną wątpliwość, czy ustalenie podstawy faktycznej nastąpiło prawidłowo. W tym miejscu podnieść trzeba, iż do cech dobrego uzasadnienia należą: logiczny związek i zgodność z rozstrzygnięciem, brak wywodów sprzecznych lub rozbieżnych z rozstrzygnięciem, ścisłość i dokładność wywodów, ich zwięzłość i prostota ujęcia oraz kompletność motywów. Do wadliwości uzasadnienia zaliczyć natomiast należy: 1) niepełność uzasadnienia, 2) pozorność uzasadnienia (także sprzeczność uzasadniania z obiektywnymi motywami), 3) brak uzasadnienia obligatoryjnego, 4) niepowiązane uzasadnienia z rozstrzygnięciem decyzji (postanowienia), 5) wady formalne – błędy logiczne, stylistyczne, wady budowy wewnętrznej, wady metodologiczne (por. komentarz do k.p.a. B. Adamiak, J. Borkowski, CH Beck, W-wa 2000, str. 453). Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 w zw. art. 126 k.p.a. Jest bowiem logicznie niespójne, wewnętrznie sprzeczne, a zawarte w nim stwierdzenia nie znajdują pokrycia w materiale dowodowym zebranym w aktach sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, iż T. M. uprawdopodobnił przesłankę w postaci przeszkody uniemożliwiającej mu dokonanie czynności procesowej w terminie. Ma to potwierdzać – zdaniem organu – okoliczność, iż decyzję Starosty z dnia 13.05.2008r. odebrała w dniu 25.04.2008r. żona skarżącego, co kolei w wystarczający sposób uprawdopodabnia pobyt T. M. za granicą. Tymczasem, wbrew twierdzeniom organu, z poświadczenia odbioru znajdującego się aktach administracyjnych (k. 31) jednoznacznie wynika, iż przedmiotowa decyzja została doręczona w dniu 19.05.2008r., a więc w innym, niż wskazany w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Jak słusznie zresztą wskazano w treści skargi niemożliwym jest, aby decyzja Starosty z dnia 13.05.2008r. została odebrana w dniu 25.04.2008r., a zatem jeszcze przed jej wydaniem. Wskazania ponadto wymaga, iż ustalenie organu w zakresie daty doręczenia decyzji Starosty – pozostaje w sprzeczności z dalszą częścią uzasadnienia rozstrzygnięcia, w której organ przyznał, iż wnioskodawca o wydaniu decyzji dowiedział się już co najmniej w dniu 19.05.2008r., o czym świadczy potwierdzenie odbioru decyzji. Godzi się również podnieść, iż opisany błąd w ustaleniach faktycznych, miał także wpływ na obliczenie siedmiodniowego terminu, o którym stanowi art. 58 § 2 k.p.a. Organ błędnie bowiem przyjął, iż termin ten upłynął w dniu 3.05.2008r. (siedem dni liczone od 25.04.2008r. – daty odebrania decyzji przez żonę skarżącego). Stwierdzić zatem trzeba, iż organ naruszył art. 7 i 77 k.p.a. obligujące do wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Jednocześnie, wobec odmiennych i wzajemnie wykluczających się stwierdzeń organu co do daty doręczenia stronie decyzji Starosty z dnia 13.05.2008r. uzasadnienie zaskarżonego postanowienia sporządzone jest w sposób, który uniemożliwia odczytanie podstawy faktycznej, a w konsekwencji również prawnej, które legły u podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niejako ubocznie Sąd zauważa, iż w aktach sprawy znajdują się potwierdzenia odbioru – dotyczące zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia 23.04.2008r. (k. 29, 28), odebranego przez M. R. w dniu 25.04.2008r. oraz potwierdzenie odbioru decyzji Starosty z dnia 13.05.2008r., doręczonej w dniu 19.05.2008r. (k. 30, 31), oznaczone tymi samymi sygnaturami. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ weźmie pod uwagę poczynione wyżej uwagi i wyda stosowne rozstrzygnięcie, które uzasadni zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. W szczególności organ jednoznacznie ustali kiedy T. M. dowiedział się o wydaniu decyzji Starosty z dnia 13.05.2008r. i jakie – w świetle art. 58 § 1 i 2 k.p.a. – ma to konsekwencje dla złożonego przez niego wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od tego rozstrzygnięcia. Ze względu na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku znajduje oparcie w art. 152 ustawy p.p.s.a.