VII SA/Wa 2607/11

SENTENCJA Referendarz sądowy Justyna Wtulich Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T.G. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi T.G. na Prezydenta [...] w przedmiocie : skargi na działanie organu postanawia : przyznać T. G. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. UZASADNIENIE W dniu 28 grudnia 2011 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął uzupełniony przez T.G. formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Z nadesłanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, utrzymująca się ze zbieractwa surowców wtórnych. Wnioskodawca oświadczył, że mieszka w lokalu socjalnym do którego został eksmitowany. Wskazał, że opłaty za czynsz oraz wodę w mieszkaniu opłaca pomoc społeczna, on ponosi jedynie koszty związane z opłatami za energią elektryczną w wysokości około 40,00 złotych miesięcznie. Oświadczył, że nie ponosi kosztów tytułem opłat za gaz, gdyż nie ma go w lokalu. Z nadesłanych do sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 1859/11 dodatkowych wyjaśnień wynika, że wnioskodawca nie kupuje artykułów chemicznych oraz odzieży, gdyż posiada ich zapas, który otrzymał od nieżyjących już krewnych. Dodał, że nie otrzymuje żadnej pomocy od kogokolwiek. Zaznaczył, że na żywność pozostaje mu około 1 euro dziennie. Wnioskodawca oświadczył, że dochód uzyskiwany ze zbieractwa surowców wtórnych jest jego jedynym źródłem utrzymania. Wskazał, że na bieżące potrzeby życia codziennego pozostaje mu około 120,00 złotych miesięcznie i kwota ta jest w całości przeznaczana na zakup żywności. W niniejszej sprawie zważono, co następuje : Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmuje natomiast zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie pełnomocnika. W niniejszej sprawie wnioskodawca wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym dotyczącym w niniejszej sprawie zwolnienia z kosztów sądowych i ustanowienia adwokata następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Jak wynika z powołanych przepisów ciężar udowodnienia istnienia okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie spoczywa na stronie. Oceniając sytuację finansową wnioskodawcy uznano, że wykazał on, iż zachodzą przesłanki do przyznania mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Stwierdzono, że wnioskodawca utrzymujący się samodzielnie jedynie z niewielkich dochodów uzyskiwanych ze zbioru surowców wtórnych oraz przy pomocy opieki społecznej nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego, jak również ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Uznano, że sytuacja materialna w jakiej obecnie się znajduje, a w szczególności brak stałego zatrudnienia, jest na tyle trudna, że uzasadnia przychylenie się do wniosku i przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od koszów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Mając na uwadze powyższe, oraz na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.