I SA/Ke 423/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Ewa Rojek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi E. C. i W. C.. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2014 r. oddala skargę. UZASADNIENIE 1.1. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...] r. znak: [...] w sprawie ustalenia W. C. i E. C. ("skarżący") zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2014 r. w kwocie 332 zł od budynków mieszkalnych o pow. 125m2 oraz od gruntów tzw. pozostałych o pow. 1177 m2. 1.2. W uzasadnieniu decyzji SKO – przywołując treść art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (j.t. Dz.U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej jako "u.p.o.l.") oraz art. 21 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (j.t. Dz.U. z 2005 r., nr 240, poz. 2027 ze zm.; dalej jako "p.g.k.") - wyjaśniło, że ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów z dnia 25 lutego 2014 r. prowadzonego przez Starostwo Powiatowe w K. wynika, że W. C. oraz E. C. są współwłaścicielami gruntu o pow. 0.1177 ha oznaczonego symbolem B- tereny mieszkaniowe. Ze złożonej przez współwłaścicieli informacji dotyczącej przedmiotowej nieruchomości wynika ponadto, że na w/w działce znajduje się budynek mieszkalny o pow. 125 m2. Oznacza to, że organ w P. prawidłowo opodatkował w/w nieruchomości, bowiem ich powierzchnia i oznaczenie jest zgodnie ze znajdującą się w sprawie ewidencją gruntów, natomiast stawki podatku wynikają z Uchwały Rady Miejskiej w P. z 14 listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że oznaczenie terenów posiadanych przez skarżącego w ewidencji gruntów i budynków symbolem "B" (tereny mieszkaniowe) - powoduje, że należą one do gruntów zabudowanych i zurbanizowanych i są opodatkowane podatkiem od nieruchomości w wysokości 0,24 zł za 1 m2 (a nie np. niższym podatkiem rolnym). Jednocześnie Kolegium zauważyło, że skarżący nie przedstawił dowodów na to, że za grunty oznaczone symbolem B, inni mieszkańcy Gminy w P., płacą niższe stawki podatki. Kolegium dodało, że organy podatkowe nie mają możliwości przyjęcia do wymiaru podatku odmiennych danych od tych, które wynikają z ewidencji gruntów. Dopóki więc dane te nie ulegną zmianie, nie jest możliwe inne opodatkowanie przedmiotowych gruntów. W kwestii zawartego w treści odwołania wniosku o obniżenie ustalonego podatku o 50%, Kolegium wyjaśniło, że organy podatkowe nie mają uprawnienia do generalnego obniżania podatków. Organ podatkowy I instancji może natomiast udzielić ulg w spłacie podatków, co może nastąpić na wniosek strony w razie udokumentowanego zaistnienia "ważnego interesu podatnika" bądź "interesu publicznego" na podstawie art. 67 a § 1 Ordynacji podatkowej. Końcowo Kolegium zauważyło, że nieprawidłowe w sprawie (choć bez wpływu na merytoryczną prawidłowość zaskarżonej decyzji) było doręczenie współwłaścicielom nieruchomości (małżonkom) jednego egzemplarza zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej spawie nieruchomość stanowi bowiem współwłasność małżonków, a zastosowanie będzie miał przepis art. 3 ust. 4 u.p.o.l., wskazujący, że jeżeli nieruchomość stanowi współwłasność, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. W takiej sytuacji organy podatkowe mają obowiązek przesyłania pism i decyzji podatkowych, do każdego ze współwłaścicieli. Wobec powyższego Kolegium podkreśliło, że wydaną przez siebie decyzję doręczy również drugiemu ze współwłaścicieli. 2.1. Powyższą decyzję W. C. i E. C. zaskarżyli w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K., wnosząc o jej zmianę. W motywach skargi skarżący wskazali, że Kolegium nie rozpatrzyło rozstrzygnięcia wydanego przez Wójta nawet w dziesięciu procentach, nie pochyliło się nad meritum sprawy, nie zadało sobie trudu wyjaśnienia zróżnicowanej wysokości podatku od wielkości gruntu do 1 ha powierzchni oraz wydało lakoniczną, zimną i wyrachowaną decyzję. Skarżący dodali, że nie posiadają żadnych dochodów, a mimo to deklarują opłatę podatku w wysokości takiej jak inni mieszkańcy, tj. o 50% niższej. Wskazali przy tym, że są traktowani niezgodnie z Konstytucją, która stanowi m.in. o równym traktowaniu obywateli wobec prawa. Zaznaczyli, że są w posiadaniu dokumentu wydanego przez Urząd Gminy, który nosi znamiona decyzji nieważnej. Dodali, że istnieją orzeczenia NSA wskazujące na ich rację w dochodzeniu swych praw. 2.2. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi oraz podtrzymało dotychczasową argumentację. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: 3.1. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż kwestionowana decyzja ustalająca skarżącym zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2014 r. nie narusza prawa. Dodatkowo podkreślenia wymaga, że stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym, a Sąd ustalenia te w całości podziela, uznając je za niewadliwe. 3.2. Na tle niniejszej sprawy między stronami zarysował się spór sprowadzający się do odpowiedzi na pytanie czy organy podatkowe ustaliły skarżącym podatek od nieruchomości na 2014 r. w prawidłowej wysokości i czy dokonały tego z zachowaniem konstytucyjnej zasady równości. 3.3. Odnosząc się do powyższej kwestii wskazać przede wszystkim należy na treść przepisów, które stanowiły podstawę wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty i budynki lub ich części. Grunty to – z uwagi na brak odmiennej definicji w u.p.o.l. - części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (art. 46 par. 1 kodeksu cywilnego). Przez budynki należy zaś rozumieć obiekty budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, trwale związane z gruntem, wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadające fundamenty i dach (art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). Jednocześnie z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. wynika, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Przez określenie użytki rolne i lasy, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych rozumie się przy tym grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków (art. 1a ust. 3 pkt 1, 2 i 6 u.p.o.l.). Natomiast stosownie do treści art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Jeżeli jednak nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach (art. 3 ust. 4 u.p.o.l.). Dodać także należy, że podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowi – zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. dla gruntów – powierzchnia, a dla budynków lub ich części – powierzchnia użytkowa. Powyższe oznacza, że podatek od nieruchomości (od gruntów i budynków) zobowiązani są uiszczać m.in. ich właściciele (pod warunkiem, że nie są to nieruchomości wskazane w art. 2 ust. 2 u.p.o.l., które podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym lub leśnym). Wysokość tego podatku ustala się jako iloczyn powierzchni (w przypadku gruntów) lub powierzchni użytkowej (w przypadku budynków) i stosownej stawki, która wynika z uchwały rady gminy, podejmowanej w tym przedmiocie na podstawie art. 5 u.p.o.l. Stawki podatku na 2014 r. dla mieszkańców Gminy P. wynikają z uchwały nr L/341/2013 pełniącej funkcję Rady Gminy P. z 14 listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. Natomiast dane m.in. na temat powierzchni posiadanych przez podatników gruntów i budynków dostarcza informacja składana przez samych podatników na podstawie art. 6 ust. 6 u.p.o.l. 3.4. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy, że w złożonej przez podatników informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego, leśnego podatnicy wykazali, że są współwłaścicielami gruntów ornych V klasy o pow. 0,1177 ha oraz budynku mieszkalnego o pow. użytkowej 125 m2. Organ podatkowy prowadząc postępowanie zweryfikował jednak powyższe dane na podstawie ewidencji gruntów i budynków. Wypis z rejestru gruntów z 25 lutego 2014 r. co prawda wskazuje, że małżonkowie E. i W. C. posiadają grunt o pow. 0,1177 ha, ale w ewidencji nie jest on zaklasyfikowany w taki sposób, jaki został wykazany w informacji podatkowej. W ewidencji został on bowiem oznaczony symbolem "B" (tereny mieszkaniowe), a tereny takie, według załącznika nr 6 rozporządzenia ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. nr 38, poz. 454), należą do kategorii gruntów zabudowanych i zurbanizowanych (nie są to użytki rolne, podlegające opodatkowaniu podatkiem rolnym). Oznacza powyższe, że organ prawidłowo przyjął, iż grunt, którego współwłaścicielami są skarżący nie może podlegać (niższemu) podatkowi rolnemu, ale powinien być objęty podatkiem od nieruchomości. Dodać przy tym należy, że organy podatkowe są związane oznaczeniem gruntu wynikającym z ewidencji gruntów i budynków (co wprost wynika z art. 21 p.g.k., który stanowi, że podstawę [...] wymiaru podatków i świadczeń [...] stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków). Dopóki więc w ewidencji tej nie zmieni się sposób klasyfikacji posiadanego przez skarżących gruntu, dopóty organ będzie zobligowany do przyjmowania podczas ustalania rodzaju i wysokości podatku od tego gruntu obecnego sposobu jego klasyfikacji (tereny mieszkaniowe). Zasadnie przyjmując rodzaj podatku, jakiemu podlegać mają skarżący, organ w prawidłowy sposób wyliczył również jego wysokość. Uchwała nr L/341/2013 pełniącej funkcję Rady Gminy P. z 14 listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości wskazuje bowiem, że stawka podatku od nieruchomości w 2014 r. od gruntów pozostałych (do jakich należy zaliczyć posiadany przez podatników grunt z uwagi na niemożność zaklasyfikowania go do gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej lub gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych) wynosi 0,24 zł od 1 m2 powierzchni. Natomiast stawka podatku od budynków mieszkalnych w 2014 r. wynosi 0,40 zł od 1 m2 pow. użytkowej. Skoro zatem skarżący są właścicielami gruntu oznaczonego w ewidencji gruntów symbolem "B" o pow. 1177 m2, który to grunt – jak wykazano wyżej – należy opodatkować podatkiem od nieruchomości, to należny podatek od tego przedmiotu opodatkowania wynosi 282,48 zł (1177 m2 x 0,24 zł). Z kolei skoro skarżący wykazali do opodatkowania budynek o pow. użytkowej 125 m2, to należny podatek od tego przedmiotu opodatkowania wynosi 50 zł (125 m2 x 0,40 zł). Oznacza powyższe, że skarżący – po uwzględnieniu zaokrągleń wynikających z art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej – w 2014 r. są obowiązani uiścić łącznie podatek w wysokości 332 zł. W konsekwencji uznać zaś należy, że organy podatkowe stosując właściwe stawki podatku dla danego rodzaju przedmiotu opodatkowania prawidłowo ustaliły skarżącym wysokość zobowiązania podatkowego. W kontekście powyższych wywodów nie można ponadto uznać, że Kolegium nie rozpatrzyło w całości odwołania od decyzji Wójta Gminy P. nr FN.3120-764/2014 i "nie pochyliło się nad meritum sprawy". W ocenie Sądu SKO dokonało bowiem prawidłowej, ponownej oceny sprawy w pełnym jej zakresie. Natomiast twierdzenie skarżących, że organ nie wyjaśnił zróżnicowania wysokości podatków, a zatem tego, że inni mieszkańcy gminy, według podatników, płacą niższe niż skarżący podatki – należało uznać za bezzasadne. Organ w decyzji wskazał bowiem, że ani z odwołania, ani z akt sprawy nie wynika, by innych mieszkańców Gminy znajdujących się w identycznej sytuacji co E.i W. C. (a zatem w przypadku posiadania przez nich gruntu o takim samym oznaczeniu klasyfikacyjnym jak grunt skarżących) dotyczyły niższe stawki podatku. Jednocześnie dodał, że nie może – z uwagi na regulację art. 21 p.g.k. – do obliczenia podatku skarżącym przyjąć innych danych niż te, które wynikają z ewidencji gruntów i budynków. Taki wywód organu należało uznać za prawidłowy, gdyż oznacza on, że nawet konkretne (personalne) wskazanie przez stronę, iż inni mieszkańcy gminy (w sytuacji posiadania gruntu o klasyfikacji tożsamej z gruntem E. i Wł. C.) są objęci niższą stawką podatku - nie spowodowałoby skutku w postaci obniżenia podatku skarżącym. Tego rodzaju stwierdzenie strony mogłoby co najwyżej skutkować wszczęciem postępowania podatkowego wobec tych osób, wobec których skarżący podnieśliby występowanie nieprawidłowości. Jest to związane z tym, że w przypadku gruntów o klasyfikacji "B" prawidłową stawką podatku jest właśnie stawka zastosowana wobec skarżących w wysokości 0,24 zł od 1 m2 (wynika to z powszechnie obowiązujących na terenie Gminy P. przepisów prawa podatkowego, którym mają podlegać wszyscy podatnicy znajdujący się w istotnej z punktu widzenia tych przepisów sytuacji). Wywód Kolegium prowadzi także do prawidłowego wniosku, że organ – podczas prowadzenia postępowania podatkowego jest związany danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków oraz stawkami wskazanymi w uchwale organu gminy, które determinują wysokość podatku. Organ nie może zatem dokonywać ustalenia wysokości podatku od nieruchomości przez porównanie sytuacji podatnika z mieszkańcami tej samej gminy, zwłaszcza dlatego, że mieszkańcy ci mogą posiadać grunty o różnym oznaczeniu, różnej powierzchni i niejednakowym sposobie wykorzystania. Proste stwierdzenie podatnika, że inni mieszkańcy miejscowości płacą podatek od nieruchomości w niższej wysokości nie może zatem zwolnić organu podatkowego z obowiązku kierowania się danymi wynikającymi z ewidencji i zastosowania odpowiednich dla tych danych stawek. Oznacza powyższe, że Kolegium – podejmując skarżoną decyzję - wbrew zarzutom skargi nie naruszyło konstytucyjnej zasady równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP). Zasada ta oznacza bowiem, że takiego samego rozstrzygnięcia w procesie stosowania prawa mogą oczekiwać jedynie takie podmioty, które mają taki sam status prawny i znajdują się w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej. Należy również zauważyć, że wpływu na wysokość podatku od nieruchomości nie mogły mieć również podnoszone przez skarżących kwestie materialne (m.in. brak dochodów). Przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie przewidują bowiem rozróżnienia wysokości opodatkowania podatkiem od nieruchomości w zależności od sytuacji majątkowej podatnika. Argumenty takie mogą mieć natomiast znaczenie – jak zasadnie zauważyło Kolegium – w postępowaniu wszczętym z wniosku podatnika na podstawie art. 67a Ordynacji podatkowej. Sąd nie uwzględnił również zarzutu skarżących co do nieważności dokumentu wydanego przez Urząd Gminy w P.. Pomijając fakt, że zarzut ten nie precyzuje, do jakiego aktu się odnosi i nie wskazuje z jakich przyczyn akt ten miałby być dotknięty wadą nieważności - stwierdzić należy, że analiza sprawy w zakresie wskazanym w art. 134 i 135 ustawy p.p.s.a. nie wykazała, by jakikolwiek akt wydany w granicach sprawy był obciążony takimi wadami, które mogłyby skutkować uwzględnieniem skargi. 3.5. Podsumowując, Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do zakwestionowania przeprowadzonego przez organy podatkowe postępowania. Nie dopatrzył się także żadnych uchybień w zakresie stosowania przez te organy prawa materialnego. Zarówno podmiot jak i przedmiot opodatkowania w niniejszej sprawie został ustalony prawidłowo. Organ zastosował także właściwe stawki podatkowe i przyjął poprawną wielkość podstawy opodatkowania. Spowodowało to ustalenie wobec skarżących prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2014 r. bez naruszenia konstytucyjnej zasady równości względem prawa. 3.6. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.