II SA/Op 555/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 26 września 2017 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Adwokat N. H., działając w imieniu A S.A. z siedzibą w [...], wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 26 września 2017 r., [...], mocą której utrzymano w mocy decyzję Starosty Prudnickiego z dnia 18 sierpnia 2017 r., nr [...], wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia z dnia 3 sierpnia 2017 r. na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie jednotorowej linii napowietrznej 110 KV relacji [...]-[...] w odcinku od granicy powiatu (przęsło [...]-[...]) do bramki stacyjnej GPZ w miejscowości [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Skarga została podpisana przez pełnomocnika. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 5 grudnia 2017 r., N. H. została wezwana do usunięcia w terminie 7 dni, braków formalnych skargi przez złożenie do sprawy oryginału pełnomocnictwa procesowego lub jego wierzytelnego odpisu, obejmującego upoważnienie do działania w imieniu skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu lub przed sądami administracyjnymi oraz przez wykazanie, stosownie do art. 29 P.p.s.a., że osoba podpisująca pełnomocnictwo jest umocowana do działania w imieniu skarżącej Spółki i w tym celu przedstawienie dokumentu potwierdzającego takie umocowanie, np. odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. Adwokat N. H. w wyznaczonym terminie nie usunęła braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.), zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., skarga powinna zawierać elementy wymienione w tym przepisie, tj. wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Powinna także czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymagania te zostały określone w art. 46 P.p.s.a. Przepis ten przewiduje m.in., że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli wnosi je pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa (art. 46 § 3 P.p.s.a.). Stosownie do art. 29 P.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 P.p.s.a. (tu: osoby prawne), mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Brak któregoś ze wspomnianych elementów stanowi brak formalny skargi. Stosownie do treści art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi nieuzupełnienie w powyższym terminie braków formalnych skutkuje jej odrzuceniem, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Omawiane braki skargi mogą być uzupełniane w następstwie wezwania przez sąd w terminie i ze skutkiem określonym w art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 49 § 1 P.p.s.a. Strona powinna stosować się do wezwań sądu, a tym samym przesłać wszystkie żądane od niej dokumenty oraz uzupełnić wszystkie braki, którymi dotknięte jest złożone przez nią pismo procesowe. Nieuzupełnieniem braków skargi jest nie tylko niewykonanie wezwania w ogóle, ale także jego nieprawidłowe, czy niepełne wykonanie. Mając na uwadze dobro prawem chronione jakim jest prawo do sądu, stronie niewątpliwie należy umożliwić uzupełnienie braków skargi. Jeżeli jednak z takiej możliwości nie skorzystała w sposób odpowiedni, wówczas ponosi konsekwencje procesowe swego zaniedbania. Okoliczność, że strona jest reprezentowana przez pełnomocnika w niczym nie zmienia powyższego, co do znaczenia i charakteru prawa do sądu. Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela (pełnomocnika) i w zakresie jego umocowania powoduje bowiem powstanie praw lub obowiązków bezpośrednio po stronie reprezentowanego. Tym samym wszelkie działania i zaniechania pełnomocnika w podejmowaniu określonych czynności procesowych odnoszą skutek prawny wobec mocodawcy (por. postanowienie NSA z 22 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 2179/13, LEX nr 1452753). Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w treści art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 49 § 1 P.p.s.a. Z przepisów tych wynika, że każde nieuzupełnienie właściwie rozpoznanych istotnych braków formalnych skargi, skutkuje jej odrzuceniem. O takim braku formalnym skargi można mówić również wówczas, gdy strona składając skargę nie dołączyła pełnomocnictwa odpowiadającego swoim zakresem przedmiotowi sprawy, która została wszczęta na skutek wniesienia tej skargi. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, iż niedołączenie do skargi pisemnego pełnomocnictwa jest brakiem formalnym, który podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 23 stycznia 2008 r., sygn. akt II GSK 361/07, LEX nr 471052). Oczywistym jest przy tym, iż chodzi o pełnomocnictwo pozwalające na jednoznaczne i prawidłowe zidentyfikowanie osoby pełnomocnika, oraz określenie zakresu umocowania pełnomocnika oraz że nieuzupełnienie tego braku skutkuje odrzuceniem skargi w myśl powołanych wyżej przepisów. Przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, w postaci braku pełnomocnictwa oraz braku odpisu z KRS została skutecznie doręczona na adres pełnomocnika - autora skargi - w dniu 11 grudnia 2017 r. Siedmiodniowy termin do wykonania wezwania we wskazanym wyżej zakresie rozpoczął zatem swój bieg w dniu następnym, tj. 12 grudnia 2017 r. i upłynął z dniem 18 grudnia 2017 r. W terminie tym nie przedłożono Sądowi pełnomocnictwa, jak i nie przedłożono brakującego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. Oznacza to, że braki formalne skargi nie zostały uzupełnione w terminie ustawowym w sposób umożliwiający nadanie sprawie dalszego biegu. Wobec powyższych okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 P.p.s.a., Sąd orzekł o odrzuceniu skargi.