VII SA/Wa 508/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi A. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wznowieniowego uchyla zaskarżoną decyzję UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] listopada 2014 r. i umorzył postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją tego organu z dnia [...] października 2014 r. [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] nakazującą A. L. rozbiórkę samowolnie wybudowanej w 2006 r. parterowej suszarni kontenerowej o wymiarach 10,0 m x 7,5 m na działce nr [...] położonej w miejscowości S. bez wymaganego pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie istotne znaczenie ma fakt, że będąca przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2011 r., znak: [...]- była badana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, który wydał wyrok z dnia 18 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 968/11 oddalający skargę, co oznacza, że poddana kontroli sądowej decyzja nakazująca rozbiórkę została uznana za zgodną z prawem. W wyroku tym wskazano:, "Rada Gminy S., uchwałą z dnia [...] września 2003 roku, nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego obszar części działki nr [...] we wsi S., przeznaczyła ten obszar na cele usług rzemiosła - powiększenie terenu istniejącego na działce [...] tartaku. Następnie Rada Gminy S. uchwaliła w dniu [...] czerwca 2007 roku uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu wsi S.- S. C., na mocy której teren oznaczony symbolem [...], o powierzchni 2,04 ha, obejmujący działki nr [...] i [...], przeznaczony został pod tereny zabudowy produkcyjno- magazynowej i rzemieślniczej, tartak. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawomocnym wyrokiem z dnia 18 listopada 2008 roku, sygn. akt II SA/Gd 281/08 stwierdził nieważność drugiej z ww. uchwał w części dotyczącej przeznaczenia obszaru oznaczonego symbolem-[...] na teren zabudowy produkcyjnej - tartak oraz planowanej drogi na działce nr [...]". Ponadto w wyroku tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyjaśnił, że wyeliminowanie z obrotu prawnego wyrokiem tegoż sądu z dnia 18 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 281/08 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 12 czerwca 2007 r. nie spowodowało ponownego nabycia mocy obowiązującej przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z dnia [...] września 2003 r. Organ odwoławczy stwierdził, że kwestia planu zagospodarowania przestrzennego dla działki, na której zrealizowano sporną inwestycję, była przedmiotem oceny WSA w Gdańsku i jako taka była znana Skarżącej, która złożyła skargą do WSA w Gdańsku na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2011 r, znak: [...]. Wniosek skarżącej o wznowienie postępowania zakończonego decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2011 r. stanowi więc w istocie polemikę ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zawartym w wyroku z dnia 18 lipca 2012 r. sygn. II SA/GD968/11 i nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. L. wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc, że w dotychczasowym postępowaniu nie zostało wyjaśnione, czy przedmiotowa suszarnia jest obiektem budowlanym czy urządzeniem. Skarżąca podniosła naruszenie przepisów art. 7, art. 8 i art. 9 kpa, gdyż wątpliwości co do kwalifikacji są spowodowane brakiem odniesienia się przez organy do zarzutu skarżącej, że kontener stanowi wyposażenie zakładu, a także obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...], na której kontener został usytuowany. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu, aczkolwiek z innych przyczyn, aniżeli w niej podniesione. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd Administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 kpa stanowiącym podstawę prawną rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Zastosowanie w/w przepisu może mieć miejsce jedynie w wyniku, gdy postępowanie przed organem I instancji stało się lub było bezprzedmiotowe , przy czym chodzi tu o tzw. obiektywną bezprzedmiotowość postępowania pierwszoinstancyjnego , o której mowa w art. 105 § 1 kpa. Tymczasem organ I instancji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] wznowił postępowanie administracyjne na wniosek A. L. w sprawie zakończonej ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. nr [...] z dnia [...] października 2011 r. z przesłanki wznowieniowej wymienionej w art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 kpa. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie dominuje pogląd, że przesłanki wymienione w przepisie 145 § 1 w pkt 3,4,6 kpa zawsze istnieją w chwili wydania decyzji i powinny być wyjaśnione i ustalone w toku rozpoznania skargi przez sąd administracyjny. Zatem brak jest podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, gdy skarga na tę decyzję została oddalona przez sąd administracyjny, a jako przesłanki wznowienia podano okoliczności, które temu sądowi były znane. Nie ma natomiast przeszkód aby prawomocna decyzja została – bez obalenia mocy wiążącej wyroku administracyjnego - w trybie postępowania wznowieniowego uchylona i wydana nowa rozstrzygająca o istocie sprawy, jeżeli po wydaniu wyroku sądu administracyjnego zostaną ujawnione lub nastąpią okoliczności określone w art. 145 § 1 pkt 1,2, 5, 7, 8 kpa oraz w art. 145 a § 1 kpa (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2009 r. sygn. IV SA/WA 227/09, wyrok Naczelnego Sądu administracyjnego z dnia 30 kwietnia 1986 r., sygn.. akt SA/Wr 137/86, ON SA 1986/1/29; T. Woś, w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska , Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008, s. 607 i nast.). Wskazane przez skarżącą podstawy wznowienia postępowania wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, (tj. gdy dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe, a także gdy wyjdą na jaw istotne dla strony nowe okoliczności lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi który wydał decyzję) nie stanowią przeszkody do wznowienia postępowania w sytuacji jaka ma miejsce w niniejszej sprawie. Skarżąca dołączyła do wniosku o wznowienie postępowania pismo Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. z którego wynika, że dla wskazanego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 listopada 2008 r. sygn.. II SA/GD281/08 obszaru oznaczonego [...] obowiązuje nadal uchwała z dnia [...] września 2013 r. nr [...] Rady Gminy S.. W świetle ww. pisma Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] dowód w postaci pisma Urzędu Gminy S. z dnia [...] listopada 2010 r. mający istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, w ocenie strony okazał się fałszywy i stanowi okoliczność do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1. Ponadto zdaniem strony pozyskane pismo Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. ujawnia nowe okoliczności faktyczne, a także nowe dowody nieznane organowi który wydał decyzję, co stanowi okoliczność do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Z uwagi na wskazane przez skarżącą podstawy wznowienia wszczęcie postanowieniem przez organ I instancji postępowania o wznowienie, a następnie ocena przesłanek wznowienia na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa i pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 poz. 267) były w pełni uzasadnione. Błędne jest więc stanowisko organu odwoławczego, że postępowanie przed organem I instancji było bezprzedmiotowe i należało je umorzyć. Organ odwoławczy powinien bowiem rozpoznać odwołanie co do meritum. Brak byłoby przesłanki wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa w sprawie zaskarżonej decyzją ostateczną, gdy skarga na tę decyzję została oddalona, a jako przesłankę wznowienia podano okoliczność, która Sądowi była znana. Skarżąca wskazywała jednak na nie znane Sądowi pismo wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] jako na nowy dowód w sprawie ujawniający nowe okoliczności faktyczne nieznane organowi, który wydał decyzję. Z uwagi na powyższe Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c i art. 200 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.