III SA/Wa 1297/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Aneta Lemiesz, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi P. W. na zmianę interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie przepisów ordynacji podatkowej oddala skargę UZASADNIENIE Skarżący – P. W. 4 czerwca 2010 r. złożył wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej stosowania przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) – zwanej dalej "O.p.". Z przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika, że Skarżący otrzymuje od klientów pełnomocnictwa, które zgodnie ze swoją treścią upoważniają do reprezentowania i występowania wobec organów podatkowych, w tym do składania wszelkich deklaracji, oświadczeń, wniosków i zgłoszeń; odbioru i kwitowania dokumentów oraz korespondencji w imieniu klienta. Pełnomocnictwa zawierające powyższą klauzulę zostają opłacone i złożone w urzędzie skarbowym. Pomimo tego, urząd skarbowy dla każdego wydania zaświadczenia o niezaleganiu w płatnościach podatników żąda złożenia i opłacenia odrębnego pełnomocnictwa przez Skarżącego. W związku z powyższym Skarżący zapytał, czy składając wnioski o wydanie zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach musi każdorazowo legitymować się odrębnym pełnomocnictwem i wnosić z tego tytułu po raz kolejny opłatę skarbową? Według Skarżącego w O.p. nie ma przepisów odnoszących się wprost do składnia wniosków i odbierania zaświadczeń o niezaleganiu w podatkach czy innych dokumentów przez pełnomocnika. Wobec powyższego należy posiłkować się innymi przepisami tej ustawy dotyczącymi czynności wykonywanych przez pełnomocnika. Ponadto zgodnie z delegacją zawartą w art. 137 § 4 O.p. w kwestiach nieuregulowanych należy stosować przepisy prawa cywilnego. W art. 136 O.p. znajduje się unormowanie, że strona w postępowaniu podatkowym może działać przez pełnomocnika, chyba, że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Natomiast, art. 80a § 1 O.p. mówi, że deklaracja może być podpisana również przez pełnomocnika podatnika. Zgodnie z § 2 tego przepisu pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji oraz zawiadomienie o odwołaniu tego pełnomocnictwa składa się organowi podatkowemu właściwemu w sprawach podatku, którego dana deklaracja dotyczy. W ocenie Skarżącego powyższe wyraźnie wskazuje na to, że O.p. przewiduje możliwość działania w ramach tzw. "pełnomocnictwa stałego", czyli wystarczy jednokrotnie złożyć pełnomocnictwo, na mocy którego można wielokrotnie dokonywać pewnych czynności (w tym wypadku podpisywać deklaracje) do momentu odwołania pełnomocnictwa. Przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm. – zwanej dalej "K.c."), zawarte w Księdze pierwszej, Dziale VI, Rozdziałach I i II dotyczące przedstawicielstwa i pełnomocnictwa nie zawierają prawnych przeszkód, aby udzielone pełnomocnictwo uprawniało pełnomocnika do wielokrotnego dokonywania czynności w imieniu mocodawcy. To mocodawca poprzez treść oświadczenia (pełnomocnictwa) decyduje o zakresie umocowania. W konkluzji, w ocenie Skarżącego, może on, jako pełnomocnik, na mocy treści jednego pełnomocnictwa dokonywać wielu czynności przed organem podatkowym, w tym również wielokrotnie żądać i odbierać zaświadczenia o niezaleganiu w płatnościach podatków, jeżeli pełnomocnictwo zawiera takie zapisy. Skarżący podniósł przy tym, że z wykładni językowej art. 137 § 3 O.p., który mówi, że pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa wynika, że dotyczy on tylko postępowania podatkowego. Wiele czynności dokonywanych przez organy podatkowe (w tym wydanie zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach) nie ma charakteru postępowania podatkowego, gdyż nie kończy się wydaniem decyzji. Skarżący stwierdził ponadto, że art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. 2006 r. Nr 225, poz. 1635 ze zm. – zwanej dalej "u.o.s."), wyraźnie odróżnia opłatę od złożenia dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa lub prokury albo jego odpisu od opłaty za wydanie zaświadczenia. Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 u.o.s. przedmiotem opłaty skarbowej jest złożenie dokumentu pełnomocnictwa, a nie liczba czynności wykonanych na jego mocy. Zatem opłata za pełnomocnictwo powinna być wniesiona tylko raz przy składaniu pełnomocnictwa stałego. W interpretacji indywidualnej z [...] sierpnia 2010 r. Minister Finansów uznał stanowisko Skarżącego za prawidłowe. W zmianie interpretacji indywidualnej z [...] stycznia 2013 r. Minister Finansów uznał, że jego stanowisko zawarte w ww. interpretacji indywidualnej z [...] sierpnia 2010 r. było nieprawidłowe, a także, iż stanowisko Skarżącego zawarte we wniosku z 20 maja 2010 r. jest nieprawidłowe. Minister odwołał się do art. 306a § 1-5 O.p. i podkreślił, że wniosek o wydanie zaświadczenia wszczyna postępowanie w tej sprawie. Postępowanie to kończy się wydaniem aktu administracyjnego, jakim jest zaświadczenie lub postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Jest to postępowanie uproszczone i w znacznej mierze odformalizowane. Sprowadza się do badania informacji zawartych w rejestrach, ewidencjach i innych danych, a następnie konfrontowania ich z treścią żądania strony dla stwierdzenia, czy określone przez stronę fakty lub stan prawny znajdują w nich odzwierciedlenie. Stąd też nie powinno budzić żadnych wątpliwości, że wniosek o wydanie zaświadczenia jest rozpatrywany postępowaniu podatkowym. Organ odwołał się następnie do art. 137 § 3 O.p. i stwierdził, że obowiązek złożenia pełnomocnictwa do akt sprawy, o którym mowa w powołanym przepisie oznacza, że osoba, która zamierza występować w postępowaniu jako pełnomocnik strony musi złożyć do akt konkretnej sprawy pełnomocnictwo lub jego odpis. Z treści pełnomocnictwa powinien jasno wynikać jego zakres, tzn. jakich czynności, w jakim postępowaniu, przed jakim organem może dokonywać pełnomocnik w imieniu swojego mocodawcy. Minister zauważył ponadto, że w postępowaniu podatkowym akta zakłada się od chwili wszczęcia tego postępowania. Oznacza, że pełnomocnik może reprezentować w postępowaniu podatkowym stronę dopiero po wszczęciu postępowania. W ocenie organu taki pogląd ma oparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych. W konkluzji, w opinii Ministra, w opisanej przez Skarżącego sytuacji, jeżeli osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia jest reprezentowana przez pełnomocnika, to do wniosku o wydanie zaświadczenia powinno być załączone pełnomocnictwo lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Minister Finansów, w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skierowane przez Skarżącą, stwierdził brak podstaw do zmiany ww. zmiany interpretacji indywidualnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie powyższej zmiany interpretacji indywidualnej, zarzucając naruszenie art. 137 § 4, art. 121 § 1, art. 136, art. 137 § 3, art. 306b § 1 O.p. oraz art. 98-109 K.c. W ocenie Skarżącego tezy przedstawione przez Ministra wypaczają istotę i ideę pełnomocnictw, a także są sprzeczne z prawem. Ustanowienie pełnomocnika służy wzmocnieniu pozycji podatnika, który jest często uważany za słabszą stronę w relacjach z organem podatkowym. Wprowadzenie ograniczeń w działaniu przez pełnomocnika powinno być jasno ograniczone w przepisach. Nie ma w systemie prawa podatkowego zakazu ustanowienia pełnomocnika, który zastąpi stronę we wszystkich czynnościach. Skarżący odwołał się do art. 734 § 2 K.c. i stwierdził, że złożenie dokumentu pełnomocnictwa w ogranie podatkowym, nie ma nic wspólnego z ustanowieniem pełnomocnika. Jest tylko informacją, że od momentu dowiedzenia się o pełnomocniku, należy respektować wolę mocodawcy. Tym samym posiadając wiedzę, że strona działa przez pełnomocnika (pełnomocnictwo ogólne złożone w urzędzie skarbowym), nie można zapomnieć o pełnomocniku i żądać pełnomocnictwa ponownie. Wypacza to istotę pełnomocnictwa i w rzeczywistości pozbawia stronę zagwarantowanego jej prawa do działania przez pełnomocnika. Według Skarżącego w sprawie kluczowe jest to, że ordynacja podatkowa nie posługuje się pojęciami "sprawa podatkowa" i "postępowanie podatkowe" zamiennie. Ww. pojęcia należy odróżniać, a nie utożsamiać. Błędne jest żądanie przedkładania pełnomocnictwa do każdej założonej "teczki" w tych wypadkach, gdy sprawa jest jedna. Tendencja ta jest pozbawiona podstaw i wynika z zastąpienia kompleksowej wykładni instytucji pełnomocnictwa wyłącznie wykładnią językową i to przesadnie dosłowną. Stanowisko Skarżącego ma natomiast potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona zmiana interpretacji nie narusza prawa. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiąc w przepisie art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog został wymieniony w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."). Stosownie zaś do treści art. 134 §1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. W określonych przez ten przepis przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się m. in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.), w tym także orzekanie w sprawach skarg na zmianę wydanej interpretacji ogólnej lub indywidualnej, jeżeli organ interpretacyjny stwierdzi jej nieprawidłowość. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zmiana interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2013r. na mocy której stwierdzono, że wcześniejsze stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w W. (działającego z upoważnienia Ministra Finansów) zawarte w interpretacji indywidualnej z dnia [...] sierpnia 2010r., uznające za prawidłowe stanowisko Wnioskodawcy jest nieprawidłowe oraz, że stanowisko Wnioskodawcy zawarte we wniosku z dnia 20 maja 2010r. o wydanie przedmiotowej interpretacji jest nieprawidłowe. W tym miejscu Sąd przypomina, że istota wniosku z dnia 20 maja 2010r. o wydanie interpretacji indywidualnej sprowadza się do rozstrzygnięcia czy Skarżący, składając wnioski o wydanie zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach, musi każdorazowo wnosić z tego tytułu opłatę skarbową oraz, w szczególności, legitymować się odrębnym pełnomocnictwem na tę okoliczność. Zmieniając zaskarżoną interpretację indywidualną Minister Finansów stwierdził, że ponieważ wniosek o wydanie zaświadczenia wszczyna postępowanie podatkowe w tej sprawie i kończy się wydaniem aktu administracyjnego, jakim jest zaświadczenie lub postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia, to tym samym pełnomocnik podatnika każdorazowo winien dołączyć do akt takiej sprawy oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa, które podlega odrębnej opłacie skarbowej. Taki tryb postępowania kwestionuje Skarżący podnosząc, że jeżeli strona działa przez pełnomocnika na podstawie pełnomocnictwa ogólnego złożonego w urzędzie skarbowym, które obejmuje swym zakresem przedmiotowym także postępowanie o wydanie zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach to "żądanie kolejnego pełnomocnictwa od znanego im pełnomocnika", zarówno "wypacza istotę i ideę pełnomocnictw", jak i istotę postępowania o wydanie zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach, gdyż w ten sposób organ "mnoży postępowania", gdy tymczasem zawsze "sprawa jest jedna". Rozstrzygając tak zakreślony spór, na wstępie podnieść należy, że stosownie do art. 1 ust. 1 pkt 2 u.o.s., opłacie skarbowej podlega złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa lub prokury albo jego odpisu, wypisu lub kopii - w sprawie z zakresu administracji publicznej lub w postępowaniu sądowym. Zaznaczyć należy, że użyte w przywołanej ustawie określenie "złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa (...) w sprawie z zakresu administracji publicznej lub w postępowaniu sądowym" wskazuje, że dla powstania obowiązku podatkowego znaczenie ma to, w jakiej sprawie pełnomocnictwo jest udzielone i sam fakt jego złożenia w związku z określonym postępowaniem, a nie podmiot, któremu się je składa. Art. 1 ust. 1 pkt 2 u.o.s. nie wiąże powstania obowiązku podatkowego w opłacie skarbowej z faktem ustanowienia pełnomocnika (jak było na gruncie ustawy o opłacie skarbowej z dnia 9 września 2000r.), ani istnienia już w obrocie ważnego umocowania, ale z faktem złożenia tego dokumentu (jego odpisu, wypisu lub kopii). Odnosząc powyższe rozważania do istoty postępowania o wydanie zaświadczenia, Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd organu zaprezentowany w zaskarżonej zmianie interpretacji, że postępowanie to jest postępowaniem uproszczonym i w znacznej mierze odformalizowanym. Zgodnie z art. 306b §1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w niezbędnym zakresie postępowanie wyjaśniające (§2 art. 306b). Istota postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 306b §2 O.p., sprowadza się do badania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych pod kątem możliwości urzędowego stwierdzenia znanych faktów lub stanu prawnego, w zakresie danych, które pozostają w dyspozycji organu mającego wydać zaświadczenie. Postępowanie to jest postępowaniem wyjaśniającym, ograniczonym do minimum niezbędnego do urzędowego stwierdzenia znanych faktów lub stanu prawnego, w zakresie danych pozostających w dyspozycji organu podatkowego mającego wydać zaświadczenie (por: wyrok NSA z dnia 19 maja 2009 r., sygn. akt II FSK 143/08). Organ wydając zaświadczenie potwierdza jedynie te informacje, których jest dysponentem. Nie może więc zaświadczyć o istnieniu okoliczności, co do których nie ma wiedzy (por: wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2009r., sygn. akt I GSK 94/08). Jeżeli zatem do wydania zaświadczenia potrzebne są inne dane, których organ nie posiada, to uzasadniona jest w takiej sytuacji odmowa wydania zaświadczenia. Podkreślić jednak trzeba, że mimo, iż organ działa jedynie w granicach zgodnego z prawem żądania wnioskodawcy, mając ograniczony zakres czynności dowodowych, które jest władny podjąć, to jest to jednak zawsze postępowanie podatkowe, każdorazowo inicjowane odrębnym wnioskiem zainteresowanego podatnika. W konsekwencji, zgodnie z art. 306k O.p., w sprawach nieuregulowanych przy wydawaniu zaświadczeń (a więc w art. 306a-306l i 306m) stosuje się odpowiednio przepisy rozdziałów 1-6, 8-12, 14,16b oraz art. 23 działu IV, co oznacza, że w postępowaniu podatkowym w sprawie o wydanie zaświadczenia ma odpowiednie zastosowanie art. 137 O.p. dotyczący udzielania pełnomocnictw. W myśl tej regulacji prawnej (w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2010 r.), pełnomocnik dołącza do akt (również akt w sprawie zaświadczenia) oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Właśnie od takiego dokumentu pełnomocnictwa, każdorazowo dołączanego do akt w sprawie o wydanie zaświadczenia, wymagane jest uiszczenie opłaty skarbowej. Konkludując dotychczasowe rozważania przyjąć więc należy, że w postępowaniu podatkowym o wydanie zaświadczenia odpowiednie zastosowanie ma art. 137 O.p., co powoduje, że każdorazowe złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa lub prokury albo jego odpisu, wypisu lub kopii - zgodnie ze wskazanym art. 1 ust. 1 pkt 2 u.o.s. - obliguje do uiszczenia opłaty skarbowej od takiego dokumentu, a obowiązek ten powstaje zawsze z chwilą złożenia takiego dokumentu z uwagi na istotę i tryb postępowania podatkowego o wydanie zaświadczenia. Dodać można, że powyższy pogląd znajduje również poparcie w literaturze przedmiotu. Dal przykładu, w komentarzu do ustawy o opłacie skarbowej akcentuje się, że istotne jest to, że zarówno oryginały dokumentów stwierdzających udzielenie pełnomocnictwa oraz prokury, jak i ich odpisy, wypisy lub kopie ustawodawca wyraźnie nakazuje obciążać opłatą skarbową (zob. Z. Ofiarski, Ustawa o opłacie skarbowej. Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych. Komentarz, Warszawa 2009 r.). Jednocześnie Sąd ubocznie zauważa, że na gruncie rozstrzyganej sprawy należy rozróżnić kwestie udzielonego pełnomocnictwa ogólnego do występowania w imieniu podatnika w sprawach o wydania zaświadczenia od obowiązku podatkowego, z czego Skarżący czyni kluczowy argument na rzecz swojego stanowiska, od obowiązku opłaty skarbowej w sprawie o wydanie zaświadczenia. Mianowicie fakt posiadania takiego pełnomocnictwa nie jest równoznaczny z tym, że w kolejnych wnioskach o wydanie zaświadczenia pełnomocnik podatnika jest zwolniony od opłaty skarbowej, gdyż – jak podkreślił w wyroku z dnia 23 lipca 2013r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie II FSK 2303/11 (publ. w: CBOiS NSA) – "każdorazowo do wydania zaświadczenia pełnomocnikowi podatnika na podstawie przepisów działu VIII.a. Zaświadczenia Ordynacji podatkowej, niezbędne jest złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa (jego oryginału, odpisu, wypisu, czy kopii), co na podstawie przepisu art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006r. o opłacie skarbowej, obliguje zobowiązanego do uiszczenia stosownej opłaty skarbowej". Podzielając w pełni powyższą tezę, Sąd w składzie orzekającym wskazuje również, że nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja Skarżącego sprowadzająca się do poglądu, że "ponieważ co najmniej od czasu wprowadzenia do ordynacji podatkowej art. 80a i 80b O.p., organ podatkowy prowadzi rejestr pełnomocników podatnika", to tym samym w postępowaniu o wydanie zaświadczenia nie jest niezbędne złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa do takiego postępowania. W tym miejscu Sąd zauważa, że wskazany przez Skarżącego przepis art. 80a O.p. odnosi się do zupełnie innej sytuacji prawnej, a mianowicie do podpisywania deklaracji podatkowych w imieniu podatnika. Pełnomocnictwo takie jest szczególnym rodzajem pełnomocnictwa, upoważniającym jedynie do złożenia podpisu na deklaracji, z wyłączeniem innych działań na rzecz podatnika. Pełnomocnictwo to nie uprawnia np. do sporządzenia deklaracji, co musi wynikać z innego tytułu prawnego. Osoba ustanowiona jedynie do podpisywania deklaracji nie może też "poprawiać" danych zawartych w deklaracji. Wszelkie skutki prawno-podatkowe związane z danymi ujawnionymi w deklaracji obciążają podatnika, płatnika lub inkasenta. Pełnomocnik nie ponosi z tego tytułu żadnej odpowiedzialności. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 grudnia 2009 r. I FSK 1303/08 "należy zwrócić uwagę na różnice zachodzące pomiędzy pozycją pełnomocnika do podpisywania deklaracji i pełnomocnika procesowego, ustanowionego na podstawie art. 137 O.p. Pełnomocnik procesowy, chcąc podpisywać deklaracje, musi być do tego upoważniony na podstawie komentowanego przepisu". Jak podkreśla się z kolei w literaturze przedmiotu, nie wystarczy nawet bardzo szerokie pełnomocnictwo udzielone na podstawie powołanego art. 137 O.p. (por. C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, M. Popławski, Ordynacja podatkowa, Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.). W związku z powyższym, wbrew twierdzeniom Skargi, komentowane przepisy nie tylko nie stanowią wsparcia dla prezentowanej przez Skarżącego tezy, tj. że - podobnie jak w przypadku art. 80 i 80b O.p. –można wielokrotnie dokonywać wielu czynności przed organem podatkowym, w tym wielokrotnie żądać i odbierać zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach, gdyż powyższe pełnomocnictwo ma zupełnie innych charakter, niż pełnomocnictwo, o którym mowa w art. 137 O.p. Reasumując, dokonując kontroli zaskarżonej zmiany interpretacji indywidualnej, Sąd nie stwierdził naruszenia zarzucanych przepisów prawa materialnego, tj. 137 § 4, art. 121 § 1, art. 136, art. 137 § 3, art. 306b § 1 O.p. oraz art. 98-109 K.c. Sąd nie dopatrzył się także innych naruszeń, które winien brać pod rozwagę z urzędu, w tym w szczególności art. 14e §1 O.p. Skoro Minister Finansów, w myśl wskazanego przepisu, może z urzędu zmienić wydaną interpretację ogólną lub indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość i to bez ograniczeń czasowych, a w zaskarżonej interpretacji wykazano, że interpretacja z dnia [...] sierpnia 2010r. nie odpowiada prawu, to w ocenie Sądu, zaistniały przesłanki procesowe do zmiany przedmiotowej interpretacji. W ocenie Sądu, organ w niezbędnym zakresie uzasadnił swoje stanowisko i wskazał, w szczególności, na motywy prawne, które spowodowały konieczność zmiany indywidualnej interpretacji podatkowej. W świetle powyższych ustaleń, skoro skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw, Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.