VII SA/Wa 451/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędzia WSA Mirosława Pindelska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki skargę oddala UZASADNIENIE [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ([...]WINB) decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. Nr. [...], znak: [...].[...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej K.p.a.) oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 07.07.1994 Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 z późn. zm., dalej Prawo budowlane) po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. w [...] od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego ( PINB) dla [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r., znak: [...] odmawiającej wydania nakazu rozbiórki kiosku handlowego usytuowanego przy prawym skrzydle [...] na działce nr. ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...]w [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wydając powyższą decyzję organ oparł ją na następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] maja 2010 r. spółka [...] Sp. z o.o. złożyła wniosek o wydanie nakazu rozbiórki kiosku handlowego, wybudowanego w oparciu o nieważne pozwolenie na budowę, położonego przy prawym skrzydle [...] przy ul. [...] w [...] na działce nr. ew. [...] w obrębie [...]. Spółka wskazała, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2009r., nr. [...], stwierdził nieważność decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] grudnia 2000r., nr. [...], zatwierdzającej projekt budowlany pawilonu handlowego i zezwalającej D. R. i A. R. na wymianę istniejącego kiosku kwiatowego w liniach rozgraniczających ul. [...] róg ul. [...] w [...], wobec braku uzyskania przez inwestora wcześniejszego pozwolenia na prowadzenie tych robót od wojewódzkiego konserwatora zabytków. Wymieniona decyzja o stwierdzeniu nieważności pozwolenia na budowę została utrzymana w mocy decyzją GINB z dnia [...] listopada 2009r., nr. [...], a skarga od tej decyzji została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2010r., sygn. akt. VII SA/Wa 157/10. Organ powiatowy zawiadomieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. wszczął postępowanie w sprawie legalności wybudowania w/w kiosku. Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...], w związku z decyzją [...] Konserwatora Zabytków nr. [...] z dnia [...] kwietnia 2009r. (nakazującą D. R. i A. R. doprowadzić do jak najlepszego stanu zabytek - układ urbanistyczny ulicy [...] w [...] w rejonie ulicy [...] - poprzez usunięcie umieszczonego niezgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony zabytków i opieki nad zabytkami kiosku handlowego przy ulicy [...] w rejonie ulicy [...] w [...], przy prawym skrzydle [...] przy ulicy [...]na dz. ew. nr. [...], obr. [...]), utrzymaną w mocy decyzją Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2010r., umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w sprawie legalności wybudowania przedmiotowego kiosku handlowego. [...]WINB decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. stwierdził nieważność decyzji organu powiatowego nr. [...]z dnia [...] lipca 2010 r. GINB decyzją z dnia [...] marca 2011 r., nr. [...], uchylił decyzję [...]WINB nr. [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. i odmówił stwierdzenia nieważności nieważności decyzji PINB dla [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt. VII SA/Wa 1068/11 uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie GINB decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. utrzymał w mocy decyzję [...]WINB nr. [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. PINB dla [...] decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., nakazał D. R. i A. R. rozbiórkę kiosku handlowego usytuowanego przy prawym skrzydła [...] na działce nr. ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w rejonie ul. [...] w [...]. [...]WINB decyzją nr. [...] z dnia [...] października 2012 r. uchylił w/w decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wojewódzki wskazał, że analiza dokumentów przekazanych przez organ administracji architektoniczno-budowlanej z okresu 2000-2001 wykazuje, iż przedmiotowa inwestycja została przyjęta do użytkowania decyzją Starosty Powiatu [...] nr. [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r. Decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym, co powinno być uwzględnione przy orzekaniu w przedmiotowej sprawie. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r., znak: [...] odmówił wydania nakazu rozbiórki kiosku handlowego usytuowanego przy prawym skrzydle [...] na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu organ stopnia powiatowego wskazał, że nie jest możliwa rozbiórka przedmiotowego obiektu, gdyż w zaistniałej sytuacji postępowanie w sprawie legalności wybudowania kiosku handlowego w związku z funkcjonowaniem w obrocie prawnym decyzji na użytkowanie jest bezzasadne. Postępowanie w sprawie rozbiórki kiosku handlowego legalnie użytkowanego mogłoby być prowadzone jedynie po wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Wydanie przez organ konserwatorski decyzji Nr [...] z dnia [...]kwietnia 2009r., zobowiązującej D. R. i Pana A. R. do doprowadzenia zabytku - układ urbanistyczny ulicy [...] w [...] w rejonie ulicy [...] - do jak najlepszego stanu poprzez usunięcie umieszczonego niezgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony zabytków i opieki nad zabytkami kiosku handlowego usytuowanego na w/w nieruchomości, nie może stanowić podstawy do wydania rozstrzygnięcia w postępowaniu prowadzonym w ramach nadzoru budowlanego wszczętym w sprawie legalności wykonania przedmiotowego obiektu. W związku z powyższym, jak stwierdził organ I instancji, żądanie spółki [...] Sp. z o.o. o wydanie nakazu rozbiórki zawarte we wniosku z dnia [...] maja 201 Or., jest bezzasadne. Bezzasadność żądania, to brak przesłanek do uwzględnienia żądania strony. Zatem brak ustawowej przesłanki uwzględnienia żądania zgłoszonego we wniosku inicjującym postępowanie, czyni postępowanie bezzasadnym. Odwołanie od w/w rozstrzygnięcia wniosła w ustawowym terminie [...] Sp. z o. o. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i uwzględnienie wniosku strony o wydanie nakazu rozbiórki przedmiotowego kiosku handlowego. W odwołaniu strona powołała orzecznictwo sądowoadministracyjne co do treści art. 50-51 prawa budowlanego oraz stwierdziła, że zdumiewająca jest argumentacja organu I instancji, iż " wydanie przez organ konserwatorski decyzji Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. nakazującej D. i A. R. usunięcie kiosku, nie może stanowić podstawy do wydania rozstrzygnięcia w postępowaniu prowadzonym w ramach nadzoru budowlanego wszczętym w sprawie legalności wykonania przedmiotowego obiektu. Podkreśliła, że przyczyną stwierdzenia nieważności wydanego na rzecz A. i D. R. pozwolenia na budowę przedmiotowego kiosku z dnia [...] grudnia 2000r., nr [...], była właśnie okoliczność, iż D. i A. R. nie uzyskali pozwolenia konserwatora zabytków na budowę kiosku. Skoro zatem nieważność pozwolenia na budowę została stwierdzona wskutek braku zgody konserwatorskiej na budowę kiosku, a [...] Konserwator Zabytków w wydanej przez siebie ostatecznej decyzji administracyjnej z dnia [...] kwietnia 2009r., nr. [...], nakazał D. i A. R. rozbiórkę kiosku i wskazał, że brak jest możliwości funkcjonowania kiosku w jego obecnej lokalizacji, to oczywistym jest, że przeszkodą do przeprowadzenia legalizacji budowy kiosku jest właśnie przedmiotowa decyzja konserwatorska z dnia [...] kwietnia 2009 r. Wobec powyższego twierdzenia organu II instancji, iż organ nadzoru budowlanego nie może w niniejszej sprawie wydać rozstrzygnięcia na podstawie funkcjonowania w obrocie prawnym ww. decyzji organu konserwatorskiego, są na gruncie wskazanego stanu faktycznego i prawnego absolutnie zdumiewające. Po rozpatrzeniu odwołania spółki [...] Sp. z o.o., [...]WINB zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. utrzymał w mocy decyzję PINB dla [...] nr. [...] z dnia [...] listopada 2012 r. odmawiającą wydania nakazu rozbiórki kiosku handlowego usytuowanego przy prawym skrzydle [...] na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]. Zdaniem organu II instancji, PINB dla [...] dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy. Na datę orzekania w przedmiotowej sprawie została wyeliminowana z obrotu prawnego jedynie decyzja o pozwoleniu na budowę. Istnieje natomiast w obrocie prawnym decyzja o pozwoleniu na użytkowanie obiektu, która powoduje, że nie można na tym etapie postępowania orzekać w sprawie legalnej jego budowy. Nie toczy się natomiast żadne postępowanie nadzwyczajne w stosunku do decyzji z pozwoleniem na użytkowanie obiektu. Nie było prowadzone postępowanie wznowieniowe w odniesieniu do tej decyzji mimo uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż postępowanie prowadzone przed organem konserwatorskim jest postępowaniem odrębnym od postępowania prowadzonego w ramach nadzoru budowlanego i opierającym się na zupełnie innych przesłankach, co stanowi, iż organ nadzoru budowlanego nie może wydawać rozstrzygnięcia tylko na podstawie funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji organu konserwatorskiego. Organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie w sprawie legalnej budowy kiosku, wobec wyeliminowania z obrotu prawnego pozwolenia na budowę, mogłoby być prowadzone jedynie po wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 9.12.2010 r., sygn. akt. IISA/Bk 673/10, w którym zostało wskazane , iż ... sporne obiekty, oprócz tego że zostały pobudowane legalnie, to po ich wzniesieniu inwestorzy uzyskali pozwolenie na ich użytkowanie (...). W świetle art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane złożenie zawiadomienia o zakończeniu budowy świadczy o tym, że zostały zrealizowane wszelki warunki pozwolenia na budową. Skuteczne zawiadomienie o zakończeniu budowy bądź wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie ma takie znaczenie, wzniesione obiekty budowlane nie mogą podlegać ponownemu sprawdzaniu (pod kątem legalności wybudowania) przez organy nadzoru budowlanego. Wynika to z orzecznictwa sądowoadministracyjnego, m.in. z wyroków: WSA w Warszawie z dn. 13 grudnia 2006 r., sygn. akt VII SA/W a 1390/06; NSA z dnia 20 czerwca 1996 r., sygn. akt SA/Wr 2735/95. Organ wskazał, że w w/w orzeczeniu stwierdzono, iż w sytuacji ustalenia przez organy nadzoru budowlanego wybudowania (...) na podstawie pozwoleń na budową (także zgłoszenia) oraz legalnego użytkowania tychże budowli, zakończenie postępowania naprawczego mogło przyjąć jedynie postać umorzenia postępowania z mocy art. 105 § 1 k.p.a. W zawiązku z żądaniem [...] Sp. z o.o. zawartym we wniosku o wszczęcie postępowania, a dotyczącym wydania nakazu rozbiórki kiosku handlowego, zdaniem organu odwoławczego, organ powiatowy prawidłowo dokonał rozróżnienia między bezprzedmiotowością postępowania a brakiem przesłanek do uwzględnienia żądania strony (wyrok WSA w Warszawie z dnia 15.04.2008 r., sygn. akt: VII SA/Wa 190/08). Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 105 k.p.a. oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać rozstrzygnięcia stanowiącego co do jej istoty (wyrok NSA z dnia 26.03.1998 r., sygn. akt: II SA 70/98), natomiast bezzasadność żądania, to brak przesłanek do uwzględnienia żądania strony. Zatem jak stwierdził organ, brak ustawowej przesłanki uwzględnienia żądania zgłoszonego we wniosku wszczynającym postępowanie nie czyni tego postępowania bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., lecz oznacza jedynie bezzasadność żądania strony (wyrok NSA z dnia 10.01.1989 r., SA/Wr 957/88). Biorąc pod uwagę fakt, że pismo wnioskodawców zawierało określone żądanie obowiązkiem organu rozpatrującego niniejszą sprawę w trybie postępowania administracyjnego było załatwienie jej poprzez wydanie decyzji pozytywnej lub negatywnej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...] sp. z o.o. w [...] zaskarżąjąc ją w całości. Skarżąca zarzuciała powyższej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 50 ust. 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2010 Nr 243, poz. 1623, t.j.) - poprzez błędne uznanie, że funkcjonowanie w obrocie prawnym pozwolenia na użytkowanie obiektu uniemożliwia przeprowadzenie postępowania w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego oraz zakończenie takiego postępowania wydaniem nakazu rozbiórki. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuję: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i z przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem postępowania administracyjnego była budowa kiosku handlowego rozpoczęta i zakończona na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, następnie wyeliminowanej z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jej nieważności. Przypadek taki, zgodnie z doktryną i judykaturą, jest przypadkiem prowadzenia robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia, o którym mowa w art. 50 ust.1.pkt.1 w zw. z art. 51 ust.1 pkt.1 i 2 oraz ust.3 i 7 Prawa budowlanego, innym niż określony art. 48 tej ustawy. Zatem ma tu zastosowanie postępowanie legalizacyjne, naprawcze regulowane art. 51 ust.1 pkt.1 i 2 Prawa budowlanego. Sytuacja taka nie jest wprost uregulowana przepisami Prawa budowlanego. Nie ulega jednak wątpliwości, że art. 51 ust.1 pkt.1 i 2 stosuje się także, gdy roboty budowlane zostały wykonane. Wynika to z jednoznacznej treści art. 51 ust. 7 ustawy. Z przepisu tego wynika też, że art. 51 ust.1 pkt.1 i 2 stosuje się do wykonanych robót budowlanych, jeżeli zostały one wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust.1. W tym ostatnim przepisie przewidziano zaś m. in. wykonanie robot budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę.Za taką sytuację uznać należy wykonanie robót budowlanych w czasie istnienia pozwolenia na budowę, ale później uznanego za nieważne. Taka wykładnia uwzględnia funkcję Prawa budowlanego jako ochrony interesu publicznego i interesu indywidualnego w procesie budowy obiektów budowlanych. Interes publiczny nakazuje aby nie pozostawiać poza kontrolą organów administracji publicznej obiekty budowlane wybudowane na podstawie pozwolenia na budowę następnie uznanego za nieważne, gdyż poza możliwością naprawy pozostawały by wady, które spowodowały stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Celem postępowania naprawczego jest doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem ( art.51 ust.1 pkt.2 ). Jeżeli wady wykonanych robót są takie, że nie da się ich doprowadzić do stanu zgodnego z prawem, to ustawodawca nie wyklucza nakazania rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części ( art. 51 ust.1 pkt.1 ). Rozbiórkę można nałożyć też jako wynik niewykonania obowiązków nałożonych na podstawie art. 51 ust.1 pkt.2 Prawa budowlanego. Zawsze jednak będziemy mieli do czynienia z postępowaniem naprawczym, legalizacyjnym. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że kiosk handlowy został wybudowany na podstawie obowiązującej wówczas decyzji o pozwoleniu na budowę, oraz że inwestorzy uzyskali decyzję o pozwoleniu na jego użytkowanie. Dopiero później stwierdzona została nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę, wywołująca skutek ex turic i sytuację prawną tego obiektu, jako wybudowanego bez pozwolenia na budowę. Stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę nie wyeliminowało z mocy prawa decyzji o pozwoleniu na użytkowanie tego obiektu. Decyzja o pozwoleniu na użytkowanie istnieje i jest wiążąca w sprawie. Zgodnie z ustaleniami organów decyzję taką wydał uprawniony organ, Starosta Powiatu [...] w dniu [...] sierpnia 2001 r., nr. [...] r. Wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie wybudowanego obiektu budowlanego kończy proces inwestycyjno-budowlany. Przepis art. 59 w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania, w niniejszej sprawie, decyzji o pozwoleniu na użytkowanie (Dz. U. 2000.106.1126 j.t.) w ust. 1 pkt 1 stanowił, że właściwy organ wydaje pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego po protokolarnym stwierdzeniu na miejscu budowy: 1) zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę, 2) uporządkowania terenu budowy Istotą więc zakończenia procesu inwestycyjnego było udzielenie pozwolenia na użytkowanie przy ustaleniu, iż wzniesiony obiekt budowlany odpowiada obiektowi, którego projekt został zatwierdzony ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Zatem istnienie decyzji z pozwoleniem na użytkowanie jest swoistym potwierdzeniem legalności obiektu budowlanego, którego to pozwolenie dotyczy. Oznacza to, że nie można prowadzić postępowania legalizacyjnego z art. 50-51 Prawa budowlanego w stosunku do obiektu, którego legalność potwierdza inna decyzja administracyjna. Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 1 sierpnia 2013r., sygn. akt. II OSK 2012/11,iż prowadzenie postępowania legalizacyjnego w takiej sytuacji byłoby sprzeczne z regułami porządku prawnego, zasadami legalności i praworządności z art. 6 i 7 K.p.a. oraz podważałoby zaufanie do organów państwa z art. 8 K.p.a. Prawidłowo zatem organy uznały, że dopóki w obrocie prawnym pozostaje decyzja ostateczna z pozwoleniem na użytkowanie to jest to przeszkoda prawna dla takiej legalizacji. W tym miejscu wskazać należy, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę powinno skutkować wszczęciem odrębnego postępowania w sprawie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Wprawdzie ustawodawca przewidział również w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. konsekwencje prawne w przypadku gdy decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione lecz zgodnie z wiążącą uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r. IOPS 2/12 stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. LEX nr 1225395. W odniesieniu do decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r. udzielającej pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego kiosku handlowego przy ulicy [...] w [...] żadne postępowanie na datę zaskarżonej decyzji się nie toczyło. Odnosząc się natomiast do decyzji organów ochrony zabytków, tj. decyzji [...]Konserwatora Zabytków nr. [...] z dnia [...] kwietnia 2009r., nakazującej D. R. i A. R. doprowadzić do jak najlepszego stanu zabytek - układ urbanistyczny ulicy [...] w [...] w rejonie ulicy [...] - poprzez usunięcie umieszczonego niezgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony zabytków i opieki nad zabytkami kiosku handlowego przy ulicy [...] w rejonie ulicy [...] w [...], przy prawym skrzydle [...] przy ulicy [...] na dz. ew. nr. [...], obr. [...], utrzymanej w mocy decyzją Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2010r., wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę inwestorów od decyzji organu II instancji wyrokiem z dnia 2 marca 2011 r sygn. akt.l SA/Wa 1030/10, co wynika z treści akt administracyjnych ( uzasadnienia wyroku zapadłego w przedmiotowej sprawie w dniu 20 października 20011r.,sygn. akt. VII SA/Wa 1068/11). Wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 marca 2011r., sygn.. akt. 1030/11 został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2013r., sygn. akt. II OSK 1635/11, uchylona też została decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 201 Or. i poprzedzająca ją decyzja [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] kwietnia 2009r., nr. [...], co Sądowi orzekającemu w niniejszej sprawie jest wiadome z urzędu. Mając powyższe na uwadze, Sąd w składzie orzekającym, nie dopatrzył się zarzucanego naruszenia prawa materialnego art. 50 ust.1 w zw. z art. 51 ust.7 Prawa budowlanego w sposób wpływający na wynik sprawy przez błędne ich zastosowanie, ani naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym istotnie wpłynąć na wynik sprawy. Wobec powyższego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.