II SA/Ke 933/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi J. K. i A. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wojewoda po rozpoznaniu odwołania J. K. i A.K. utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...]., orzekającą o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w obrębie K. gm. Sitkówka-Nowiny oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr []/9, []/12, []/13, []/14, []/15 i []/16, stanowiącej zgodnie z księgą wieczystą [...] własność państwa J. A. małżonków K., przez udzielenie Polskiej Spółce Gazownictwa spółka z o.o. Oddział Zakład Gazowniczy w Kielcach, zezwolenia na przeprowadzenie gazociągu średniego ciśnienia dn 63 mm MOP 0,5 MPa. W uzasadnieniu tej decyzji organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy Sitkówka-Nowiny zatwierdzonym uchwałą numer RG–XXVII/341/17 Rady Gminy Sitkówka-Nowiny z 27 lutego 2017 roku w sprawie zmiany nr 15 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Sitkówka-Nowiny, pod nazwą "Sołectwo K. - tereny zabudowy mieszkaniowej plan Z" ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego z 4 kwietnia 2017 roku poz. 1277, działki numer []/9, []/12, []/13, []/14, []/15 i []/16 położone w obrębie K. znajdują się w obszarze terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonym na planie symbolem MN o następujących ustaleniach: MN przeznaczenie podstawowe - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, przeznaczenie dopuszczalne - usługi w zabudowie wolnostojącej lub wbudowane w bryły budynku mieszkalnego z wyjątkiem warsztatów samochodowych, stolarni i tartaków, dojścia i dojazdy, mała architektura. Na całym obszarze zmiany planu dopuszcza się budowę sieci infrastruktury technicznej w sposób niekolidujący z ustaleniami zmiany planu do uszczegółowienia na etapie pozwolenia na budowę. Jak wynika z dokumentacji z przeprowadzonych w sprawie rokowań, właściciele przedmiotowej nieruchomości to jest J. i A. małżonkowie K. oraz inwestor PSG Sp. z o.o. Oddział Zakład Gazowniczy w Kielcach nie doszli do porozumienia w kwestii zgody na udostępnienie wyżej wymienionych działek w celu przeprowadzenia gazociągu średniego ciśnienia. Wobec braku porozumienia i w efekcie nie podpisanie umowy cywilnoprawnej pomiędzy inwestorem a właścicielami, pełnomocnik inwestora wnioskiem z 27 lipca 2018 roku skierowanym do Starosty wystąpił na podstawie artykułu 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie Polskiej Spółce Gazownictwa Spółce z o.o. Oddział Zakład Gazowniczy w Kielcach zezwolenia na przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłania gazu ziemnego, to jest gazociągu średniego ciśnienia dn 63 mm o maksymalnym ciśnieniu roboczym 0,5 MPa w rejonie ulic Turkusowej i Szafirowej w miejscowości K., gmina Sitkówka-Nowiny oraz o ustanowienie pasa strefy kontrolowanej gazociągu na czas eksploatacji o szerokości 1 m to jest po pół metra od osi gazociągu, jako trwałe ograniczenie praw rzeczowych na nieruchomości. Przebieg gazociągu został przedstawiony we wniosku inwestora na załączonej mapie do celów projektowych. W dniu 9 października 2018 roku została przeprowadzona rozprawa administracyjna, podczas której pełnomocnik J. K. adwokat W. C. oświadczył, że jego mocodawczyni nie wyraziła zgody na załatwienie sprawy ponieważ zaproponowana kwota 2.222 zł stanowiła równowartość jednego przyłącza gazowego, a nie równowartość wynagrodzenia za służebność przesyłu, która nie została wyliczona, a zatem negocjacje nie zakończyły się. W celu zakończenia negocjacji niezbędne jest opracowanie operatu szacunkowego ustalającego wartość służebności przesyłu. Pełnomocnik inwestora oświadczył natomiast, że zaproponowana właścicielom w umowie kwota służebności przesyłu została z nimi uzgodniona w dniu 3 kwietnia 2018 roku. Właściciele kwestionują jednak zawarte wtedy ustalenia. Wobec powyższego pełnomocnik inwestora oświadczył, że inwestor zleci opracowanie operatu szacunkowego. Operat taki został sporządzony i w styczniu 2018 roku przekazany pełnomocnikowi właścicieli. Zaproponowane w nim wynagrodzenie za ustanowienie służebności przesyłu wynosiło 5.793 zł. Dnia 11 kwietnia 2019 roku wpłynęło do inwestora pismo J. i A.K. z informacją o braku akceptacji zaproponowanej kwoty. Przy piśmie z 31 maja 2019 roku pełnomocnik J. K. przedłożył Staroście operat szacunkowy z 30 maja 2019 roku wykonany na jej zlecenie, dotyczący określenia wartości jednorazowego wynagrodzenia z tytułu ustanowienia służebności przesyłu w związku z planowaną budową sieci gazowej średniego ciśnienia na działkach J. K. i A.K.. Pełnomocnik J. K. poinformował, że właściciele są gotowi do zawarcia ugody z uwzględnieniem wyceny zawartej w tym operacie. W tak ustalonym stanie faktycznym Wojewoda przytoczył treść artykułu 124 ustęp 1 u.g.n. oraz stwierdził, że z jego treści wynika konieczność ustalenia, czy ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości następuje zgodnie z planem miejscowym. Dokonując takich ustaleń Wojewoda zauważył, że zgodnie z § 6 ustęp 1 m.p.z.p. na całym obszarze zmiany planu dopuszcza się budowę rozbudowę i przebudowę sieci infrastruktury technicznej oraz obiektów i urządzeń związanych z rozbudową systemów infrastruktury technicznej w sposób niekolidujący z ustaleniami zmiany planu dla uszczegółowienia na etapie pozwolenia na budowę. W § 25 ust. 1 planu ustalono zasady obsługi w infrastrukturę techniczną sieci stwierdzając, że należy je projektować i budować w sposób bezkolizyjny z istniejącym i planowanym zagospodarowaniem nieruchomości. Budowa sieci infrastruktury technicznej w pasach drogowych dopuszczalna jest jedynie za zgodą i na zasadach określonych każdorazowo przez zarząd dróg. Zaleca się budowę sieci infrastruktury technicznej wzdłuż granic działek przylegających do ciągów komunikacyjnych. W § 25 ust. 5 planu w zakresie zaopatrzenia w gaz ustalono, że budowę, rozbudowę i przebudowę systemu sieci gazociągów średniego i niskiego ciśnienia należy wykonać zgodnie z warunkami wynikającymi z przepisów odrębnych. W przypadku budowy sieci gazowej należy uwzględnić strefę kontrolowaną o szerokościach zgodnych z przepisami odrębnymi. Z powyższych zapisów planu miejscowego wynika zdaniem organu, że dopuszcza on lokalizację wnioskowanego gazociągu średniego ciśnienia na przedmiotowych działkach, pod warunkiem zachowania wskazanych powyżej przepisów. Organ wyjaśnił dalej, że planowana inwestycja stanowi oczywisty cel publiczny przewidziany w artykule 6 punkt 2 u.g.n. Zgodnie bowiem z tym przepisem celami publicznymi w rozumieniu ustawy są między innymi budowa i utrzymywanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji gazu, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Choć w planie miejscowym nie został ustalony szczegółowy przebieg gazociągu, to został on uwidoczniony na mapie do celów projektowych załączonej do wniosku pełnomocnika inwestora o wydanie decyzji w trybie art. 124 u.g.n. Dlatego w ocenie Wojewody podstawowa przesłanka z art. 124 u.g.n. została spełniona, skoro ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości nastąpiło w sposób nie naruszający ustaleń planu miejscowego obowiązującego na terenie planowanej inwestycji. Udzielenie zezwolenia według art. 124 ust. 1 u.g.n. powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w tym przepisie Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Przepis art. 124 ust. 3 u.g.n. nie precyzuje formy ani charakteru prawnego, jaki powinna mieć propozycja podmiotu zamierzającego realizować cel publiczny, dotycząca uzyskania zgody na wykonanie prac. Jednak spełnienie obowiązku przeprowadzenia wspomnianych rokowań jako przesłanki wszczęcia postępowania w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w drodze decyzji przez udzielenie zezwolenia na przeprowadzenie przez nieruchomość przewodów i urządzeń oznacza taką sytuację, w której osoba lub jednostka organizacyjna określiła i zaproponowała warunki uzyskania zgody na wykonanie prac. Niemożność uzyskania takiej zgody oznacza stan, w którym właściciel nieruchomości na zaproszenie do rokowań nie odpowiedział lub sprzeciwił się udzieleniu takiej zgody, albo też strona lub strony postawiły sobie warunki, które druga strona uznała za niemożliwe do przyjęcia. Odnosząc się do dokumentów z rokowań dołączonych do wniosku Wojewoda stwierdził, że J. i A. małżonkowie K. otrzymali ofertę w sprawie wyrażenia dobrowolnej zgodę na udostępnienie nieruchomości wraz z załączoną do niej umową cywilnoprawną i załącznikiem graficznym przedstawiającym przebieg gazociągu przez ich nieruchomość. Brak podpisania umowy przez właścicieli skutkował wystąpieniem przez inwestora do Starosty Kieleckiego z wnioskiem o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Organ zauważył, że w postępowaniu prowadzonym w trybie artykuł 124 u.g.n. nie podlegają weryfikacji organu okoliczności, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy też takie, które są dla niego nie do przyjęcia. Wystarczające jest ustalenie, że strony nie wypracowały wspólnego stanowiska, co finalnie skutkowało niepodpisaniem przez nie umowy. Zdaniem organu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie potwierdza, że rokowania w mniejszej sprawie prowadzone były w sposób prawidłowy, a brak pozytywnego ich efektu uzasadnia złożenie wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Organ zauważył dalej, że przed wydaniem decyzji na podstawie art. 124 u.g.n. obowiązany jest dokonać analizy inwestycji w kierunku jak najmniejszej uciążliwości dla właściciela nieruchomości, a wyniki takiej analizy zamieścić w uzasadnieniu wydanej decyzji zgodnie z artykułem 107 § 1 kpa. W tym zakresie organ zauważył, że inwestor we wniosku scharakteryzował uwarunkowania techniczne i ekonomiczne związane z budową gazociągu średniego ciśnienia. Wyjaśnij w szczególności, że celem inwestycji jest doprowadzenie gazu do wszystkich potencjalnych odbiorców zlokalizowanych wzdłuż trasy projektowanego gazociągu, to jest ulic Szafirowe i Turkusowej w miejscowości K., gmina Sitkówka-Nowiny. Trasa gazociągu została wybrana w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony oraz uzgodniony z wymaganymi prawem budowlanym instytucjami. Uzgodniona została również z innymi właścicielami i użytkownikami działek, za wyjątkiem wnioskowanych do wydania decyzji. Przedmiotowa inwestycja pozwoli na podniesienie atrakcyjności terenu dla przyszłych i obecnych inwestorów, spowoduje zmniejszenie emisji zorganizowanej i niezorganizowanej pyłów i tlenków siarki z palenisk domowych i kotłowni zakładów usługowych, co jest celem strategii rządu w dziedzinie energetyki i ochrony środowiska. Zaproponowana trasa gazociągu jest najkrótsza i najbardziej korzystna między punktem zasilania, a potencjalnymi odbiorcami gazu. Jest w związku z tym rozwiązaniem optymalnym, a ponadto w jak najmniejszym stopniu ingeruję w prawo własności i jednocześnie pozwala inwestorowi na zrealizowanie celu publicznego. Odnosząc się do obszaru objętego trwałym ograniczeniem organ zauważył, że strefa kontrolowana gazociągu średniego ciśnienia dn 63 mm zgodnie z § 10 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 26 kwietnia 2013 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie, wynosi 1 metr. Na działce numer []/9 strefę zlokalizowano w odległości około 1 m od wschodniej granicy tej działki w jej południowej części sąsiadującej z działką nr []/10. Całkowita długość gazociągu na tej działce ma wynosić 11,5 m, związku z czym powierzchnia strefy kontrolowanej wyniesie około 12 m. Natomiast na pozostałych przedmiotowych działkach strefę kontrolowaną wyznacza oś projektowanego gazociągu usytuowanego w odległości około 80 cm od zachodniej granicy tych działek. Całkowita długość gazociągu projektowanego na tych działkach wyniesie 178,5 m. W związku z tym powierzchnia strefy kontrolowanej gazociągu wyniesie około 179 m². Odnosząc się do zarzutów odwołania organ uznał je za bezzasadne. Zauważył w szczególności, że skoro strony nie doszły do porozumienia w kwestii wysokości odszkodowania, to nie można uznać, że zgoda na udostępnienie nieruchomości została udzielona. Zgoda nie może być warunkowa. Przedmiotem postępowania nie może być kwestia przyznania odszkodowania, gdyż niniejsze postępowanie dotyczy jedynie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, a nie odszkodowania z tego tytułu. Jedyne odszkodowanie w związku z ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości jest przewidziane w artykule 128 ust. 4 u.g.n. i przysługuje ono jedynie wówczas, gdy przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty. Z tej regulacji wynika jednoznacznie, iż odszkodowanie może być określone w odrębnej decyzji, jednak dopiero po zakończeniu realizacji inwestycji i po stwierdzeniu że przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty. Za taką kolejnością przemawia brak możliwości oszacowania wartości poniesionych szkód, jak również obiektywnej oceny zmniejszenia się wartości nieruchomości przed zrealizowaniem inwestycji. Wojewoda zauważył też, że to inwestor wskazuje przebieg trasy gazociągu. Jeżeli przy tym wniosek o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości spełnia przesłanki ustawowe przewidziane w artykule 124 u.g.n., to organy administracji są zobligowane do udzielenia zezwolenia na przeprowadzenie określonej inwestycji celu publicznego. Skoro w niniejszej sprawie trasa przebiegu gazociągu zaproponowana przez wnioskodawcę jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego, a rokowania zostały przeprowadzone prawidłowo, to Starosta, a następnie Wojewoda byli zobowiązani do uwzględnienia takiego wniosku. Organy administracji nie miały możliwości zmiany trasy gazociągu, jeżeli inwestor wskazuje ją jako optymalną. Na koniec Wojewoda wyjaśnił, że niniejsze postępowanie jest jedynie etapem przygotowania do realizacji budowy gazociągu średniego ciśnienia dn 63 mm MOP 0,5 MPa i ma na celu uzyskanie przez inwestora zgody na wejście na nieruchomość w sytuacji, gdy strony nie doszły do porozumienia w wyniku prowadzonych rokowań. Decyzja udzielająca zezwolenia na przeprowadzenie na nieruchomości prac określonych w art. 124 ust. 1 u.g.n., stanowi dowód posiadania przez wnioskodawcę prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o którym mowa w artykule 32 ustęp 4 punkt 2 ustawy prawo budowlane. W skardze na tę decyzję J. K. i A. K. wnieśli o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi II instancji w celu umorzenia postępowania jako zbędnego. Skarżący zarzucili naruszenie prawa materialnego, tj. art. 124 u.g.n. przez wadliwą wykładnię polegająca na uznaniu, że w ramach rokowań strona ma tylko udostępnić nieruchomość i uznać za element ugody wyrażenie zgody na kwotę, którą inwestor proponuje, podczas gdy skarżący wielokrotnie wyrażali i dalej wyrażają zgodę na wejście inwestora na teren ich nieruchomości i wykonanie inwestycji, ale bez zmuszania ich do zaakceptowania jako elementu ugody kwoty odszkodowania. W uzasadnieniu skargi jej autorzy ponownie podkreślili, że wyrażają zgodę na dobrowolne udostępnienie ich nieruchomości inwestorowi, ale nie zgadzają się na odszkodowanie, jaki im proponuje za to udostępnienie i zajęcie części ich nieruchomości, bo uważają je za nieuczciwie zaniżone. Organ I instancji postąpił zdaniem skarżących nieprawidłowo nie dając im do podpisu ugody co do udostępnienia działki, ale domagał się podpisania zgody na proponowaną przez inwestora kwotę. Zapowiedzieli też, że jeżeli nie dojdzie do ugody, to wystąpią do Sądu o ustanowienie służebności przesyłu i odszkodowanie za pozbawienie ich możliwości dysponowania całą ich nieruchomością. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenia i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W nawiązaniu do treści skargi powtórzył, że przedmiotem niniejszego postępowania nie może być kwestia przyznania odszkodowania, gdyż jest to w tym postępowaniu niedopuszczalne, bo orzeka się o nim w odrębnej decyzji dopiero po zakończeniu realizacji inwestycji i po stwierdzeniu, że przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Tak przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji nie dostarczyła argumentów mogących uzasadniać konieczność jej uchylenia. Na wstępie należy zauważyć, że poczynione w sprawie ustalenia faktyczne były wystarczające do podjętego rozstrzygnięcia oraz mają oparcie w zgromadzonych w sprawie dowodach. W skardze nie znalazły się jakiekolwiek zarzuty dotyczące naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania, a dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w granicach wyznaczonych przez art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd również nie dostrzegł żadnych naruszeń w tym zakresie. Stanowiący podstawę merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy art. 124 ust. 1 u.g.n. umożliwia ograniczenie w drodze decyzji, sposobu korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z kolei udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań (ust. 3). Przytoczone przepisy określają przesłanki warunkujące możliwość ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na przeprowadzenie gazociągu. Zostały one w sprawie, zdaniem Sądu, spełnione. Nie było w sprawie kwestionowane, że planowana inwestycja stanowi cel publiczny, o jakim mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. (budowa i utrzymanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania i dystrybucji gazu). Nie było również kwestionowane, że wnioskowane przez inwestora ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości skarżących, było zgodne z obowiązującym na obszarze sołectwa K., gminy Sitkówka-Nowiny miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy Sitkówka-Nowiny z 27 lutego 2017 r. Zgodność ta została szczegółowo wykazana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z przytoczeniem konkretnych przepisów tego planu, nie była podważana przez skarżących w toku całego postępowania administracyjnego i sądowo administracyjnego, a także nie budzi wątpliwości Sądu. Niewątpliwy i niesporny był również szczegółowo i precyzyjnie określony na dołączonej do wniosku mapie do celów projektowych przebieg trasy planowanego gazociągu. Analiza dokumentacji projektowej zgromadzonej w toku postępowania administracyjnego, a w szczególności mapy do celów projektowych wskazuje, że zaproponowana trasa gazociągu przez działki nr []/9, []/12, []/13, []/14, []/15 i []/16 położone w K., gm. Sitkówka-Nowiny, jest najkrótszą pomiędzy punktem zasilania, a przyszłymi odbiorcami gazu zlokalizowanym w rejonie ulic Szafirowej i Turkusowej, w najmniejszym stopniu ingeruje w prawo własności skarżących, pozwalając na zrealizowanie celu publicznego, a przez to jest rozwiązaniem optymalnym. Również obszarowy zasięg przedmiotowego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skarżących wynikający z zasięgu obszaru objętego trwałym ograniczeniem związanym z projektowanym gazociągiem, jest zgodny z obowiązującymi przepisami. Jak wynika bowiem z § 10 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia ministra gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz.U.2013.640 ze zm.), szerokość stref kontrolowanych, o których mowa w ust. 1, powinna wynosić dla gazociągów o maksymalnym ciśnieniu roboczym (MOP) do 0,5 MPa włącznie, a więc takich, jak planowany w sprawie - 1,0 m. Określona w decyzji organu I instancji powierzchnia strefy kontrolowanej projektowanego gazociągu jest pochodną tej szerokości i całkowitej długości gazociągu projektowanego na nieruchomości skarżących. Odnosząc się do ustanowionego w art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami obowiązku przeprowadzenia rokowań należy zauważyć, że jego celem jest umożliwienie konsensualnego załatwienia sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażone zostało stanowisko, że niemożność uzyskania zgody właściciela zachodzi wówczas, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia (wyrok WSA w Białymstoku z 12 lutego 2013 r., II SA/Bk 692/12, wyrok WSA w Lublinie z 30 czerwca 2011 r. sygn. II SA/Lu 301/11). Przepisy art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie określają przy tym ani formy rokowań, ani też sposobu ich dokumentowania. Akta sprawy administracyjnej, a zwłaszcza dołączona do wniosku na podstawie art. 124 ust. 3 zd. 3 u.g.n. informacja o przebiegu rokowań wraz z dołączonymi do niej dokumentami potwierdzającymi fakt ich przeprowadzenia wskazują, że rokowania te trwały blisko pół roku, co już samo w sobie pokazuje, że wskazany wyżej cel prowadzenia takich rokowań został wypełniony. Rokowania rozpoczęły się bowiem już 3 lutego 2018 r., kiedy to przedstawiciel firmy projektującej przedmiotową inwestycję spotkał się z J. K. i przestawił jej propozycję lokalizacji gazociągu wraz z umową o nieodpłatne korzystanie z nieruchomości. W toku kolejnych miesięcy doszło do kilku spotkań i rozmów pomiędzy przedstawicielami inwestora i skarżącymi, w czasie których strony formułowały swoje warunki i oczekiwania dotyczące budowy gazociągu. Skarżący początkowo oczekiwali odszkodowania o wartości kosztów wybudowania przyłączy gazowych na ich sześciu działkach objętych projektowaną inwestycją. Po przesłaniu im projektu umowy o ustanowienie odpłatnej służebności przesyłu za kwotę 2.222,98 zł, w dniu 21 maja 2018 r. odesłali niepodpisaną umowę z adnotacją, że nie wyrażają zgody na zaproponowane w umowie warunki. Następnie, już w toku postępowania administracyjnego przeprowadzono rozprawę administracyjną, w czasie której nie doszło do porozumienia, gdyż pełnomocnik właścicieli stwierdził, że do zakończenia negocjacji konieczne jest opracowanie operatu szacunkowego ustalającego wartość służebności przesyłu, jaką chce ustanowić Zakład Gazowniczy. Zlecenie sporządzenia takiego operatu zapowiedział przedstawiciel inwestora. W dalszym toku postępowania skarżący sformułowali żądanie finansowe w wysokości 13.325 zł, oparte na wartości jednorazowego wynagrodzenia z tytułu ustanowienia służebności przesyłu w związku z planowaną inwestycją, wyliczonego przez rzeczoznawcę majątkowego J.J. w sporządzonym na zlecenie skarżących operacie szacunkowym z maja 2019 r. Inwestor przedstawił skarżącym inny operat szacunkowy określający na ponad dwukrotnie niższym poziomie wynagrodzenie za ustanowienie służebności przesyłu na działkach J. i A.K.. Uwzględniając takie ustalenia organy obu instancji miały podstawy do przyjęcia, że warunek dotyczący poprzedzenia udzielenia zezwolenia, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1, został w sprawie wypełniony. Odnosząc się do wynikającej z uzasadnienia skargi sugestii, że w toku rokowań nie przedstawiono skarżącym do podpisu ugody co do nieodpłatnego udostępnienia ich nieruchomości, należy zauważyć, że treść notatki ze spotkania przedstawiciela inwestora z J. i A. małżonkami K. odbytego w dniu 10 lutego 2018 r., która została podpisana przez oboje skarżących (k. 45 akt organu I instancji), przeczy twierdzeniu skarżących. J. K. i A. K. podpisali bowiem oświadczenie, że "Nie wyrażamy zgody na podpisanie umowy o ustanowienie nieodpłatnej służebności przesyłu zgodnie z przedłożoną propozycją" oraz że "Nie wyrażamy zgody na podpisanie umowy o nieodpłatne korzystanie z nieruchomości zgodnie z przedłożoną propozycją". Wyrażenie zgody sami uzależnili od wykonania nieodpłatnego przyłącza wraz ze skrzynkami gazowymi do działek nr []/22, []/23, []/24, []/25, []/13, []/14, []/15, []/16 i []/17 będących ich własnością. Za uznaniem faktu przeprowadzenia w sprawie rzeczywistych rokowań przemawia ponadto argumentacja, o której będzie mowa poniżej. Odnosząc się do zasadniczego zarzutu skargi należy zauważyć, że – jeżeli można go traktować jako wyraz rzeczywistego stanowiska skarżących, a nie taktyczną próbę czasowego podważenia decyzji ograniczających sposób korzystania z nieruchomości J. i A.K. w celu wzmocnienia swojej pozycji negocjacyjnej - w istocie pokazuje on, że zasadniczy sens i skutek zaskarżonej decyzji, nie jest w ogóle przez skarżących kwestionowany, ale jest zgodny z ich deklarowanymi oczekiwaniami. Skoro bowiem skarżący twierdzą, że deklarowali w toku postępowania i dalej deklarują, że wyrażają zgodę na dobrowolne udostępnienie ich nieruchomości inwestorowi, ale bez określania wysokości odszkodowania, które jest między stronami sporne, to należy stwierdzić, że takie stanowisko jest w pełni zgodne ze skutkami, jakie wywołała zaskarżona decyzja. Oznacza ona bowiem, że inwestor będzie uprawniony do przeprowadzenia przedmiotowego gazociągu przez działki skarżących oraz zobowiązany do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po zakończeniu robót, a jeżeli to przywrócenie stanie się niemożliwe, albo spowoduje nadmierne trudności lub koszty, bądź na skutek zrealizowanej inwestycji zmniejszy się wartość nieruchomości J. i A.K. (co, odnośnie zmniejszenia wartości, w świetle doświadczenia życiowego, praktyki orzeczniczej organów administracji i sądów administracyjnych oraz przedstawionych w toku postępowania administracyjnego opinii rzeczoznawców majątkowych jest oczywiste), właścicielom będzie przysługiwać od Polskiej Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. Oddział Zakład Gazowniczy w Kielcach stosowne odszkodowanie, które zostanie ustalone w odrębnej decyzji. O ile więc skarżący podważają w sprawie prawidłowość przeprowadzonych rokowań, (co nie jest do końca jasne, gdyż w skardze brak jest wyraźnego stanowiska w tej kwestii), to należy wyrazić pogląd, że tak uzasadniane zarzuty wobec przeprowadzonych rokowań, nie mogą odnieść skutku. Skoro bowiem skarżący nie zgadzając się na proponowane w toku tych rokowań odszkodowanie, ostatecznie uznali, że sporna wysokość tego odszkodowania nie może zostać uzgodniona, tylko będzie przedmiotem późniejszych żądań realizowanych w odrębnych postępowaniach (skarżący w skardze zapowiadają wystąpienie do sądu o ustanowienie służebności przesyłu i o odszkodowanie za pozbawienie ich możliwości dysponowania całą ich nieruchomością), to oznacza to, że na propozycje inwestora ostatecznie nie wyrazili zgody, co jest istotą stwierdzenia otwierającego drogę do wszczęcia postępowania o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 u.g.n. Oznacza to równocześnie, że rokowania z właścicielami o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. zostały rzeczywiście przeprowadzone i nie odniosły skutku. Odnośnie wyrażanych w toku postępowania obaw skarżących co do możliwości uzyskania satysfakcjonującego ich odszkodowania za orzeczone w zaskarżonych decyzjach ograniczenie sposobu korzystania przez nich z ich własnych nieruchomości należy jeszcze raz podkreślić, że takie odszkodowanie, spełniające konstytucyjne kryterium słusznego odszkodowania (art. 21 ust. 2 Konstytucji RP), oraz zgodne z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami (art. 128 i n. u.g.n.) i przepisami wykonawczymi (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U.2004.207.2109 ze zm.) – zostanie w niniejszej sprawie ustalone na wniosek skarżących, który mają prawo złożyć na podstawie art. 128 ust. 4 u.g.n. po zakończeniu realizacji przedmiotowej inwestycji. Za taką kolejnością przemawia treść art. 128 ust. 4 u.g.n., z którego wynika że dopiero po zrealizowaniu przedmiotowej inwestycji możliwe będzie stwierdzenie wartości poniesionych szkód, a także tego, o ile wskutek zrealizowania gazociągu zmniejszyła się wartość nieruchomości skarżących. W takim postępowaniu skarżący będą mieli pełną możliwość dowodzenia wysokości szkód, jakie ich zdaniem ponieśli w wyniku realizacji gazociągu, a także wynikłego z niej zmniejszenia się wartości ich nieruchomości. Uwzględniając powyższe rozważania Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku oraz brak jest okoliczności mających wpływ na legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę. Dlatego skarga podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.