II OZ 1320/15

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I.D. i J.D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 października 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 332/15 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi I.D. i J.D. na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 27 października 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 332/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie rozpoznając wniosek I.D. i J.D. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji, powołując się na treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), wskazał, że wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej złożony przez skarżących nie zawiera w zasadzie uzasadnienia. Skarżący nie przedstawili argumentów, z których wynikałoby, że uiszczenie grzywny przed rozpoznaniem skargi, rodzi niebezpieczeństwo skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mimo iż obowiązek przedstawienia ten spoczywa na wnioskodawcy. Skarżący w złożonym wniosku nie wykazali, że nie zastosowanie ochrony tymczasowej spowoduje znaczną szkodę czy trudne do odwrócenia skutki. Sąd wskazał, iż w razie uchylenia postanowienia o nałożeniu grzywny skarżący będą mogli otrzymać zwrot tej kwoty. Zażalenie na ww. postanowienie złożyli I.D. i J.D. Postanowienie zaskarżono w całości. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, iż skarżący w czerwcu 2015 r. złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji PINB w Kołobrzegu z dnia [...] września 2002 r. znak: [...] nakazującej skarżącym rozbiórkę budynku letniskowego wybudowanego samowolnie na działce 2 w Sianożętach. Zachodniopomorski WINB w Szczecinie w dniu 7 sierpnia 2015 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia [...] września 2002 r. oraz postanowieniem z tego samego dnia zawiesił opisane postępowanie, gdyż rozpatrzenie sprawy zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zdaniem skarżących wykonanie zaskarżonego postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...] września 2002 r. jest bezzasadne do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśnić należy, iż wyżej wymieniony przepis, choć przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na wniosek strony, to uzależnia skorzystanie z takiego środka prawnego w sytuacji, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość udzielenia ochrony tymczasowej została zatem ograniczona od wystąpienia jednej z dwóch przesłanek zawartych w omawianym przepisie. Obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. Wyjaśnić należy, iż udzielenie skarżącemu ochrony należy rozpoznać, uwzględniając rozwiązania prawne przyjęte w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm., zwanej dalej: "u.p.e.a."). Zgodnie z art. 125 u.p.e.a. w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu (§ 1). Postanowienie w sprawie umorzenia grzywny wydaje organ egzekucyjny na wniosek zobowiązanego. Na postanowienie o odmowie umorzenia grzywny służy zażalenie (§ 2). Ochronę skarżącego reguluje również instytucja zwrócenia grzywny. Według art. 126 u.p.e.a. na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75% lub w całości. Państwowe organy egzekucyjne mogą zwrócić grzywnę po uzyskaniu zgody organu wyższego stopnia. Nadto wskazać należy, iż grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, a środkiem egzekucyjnym służącym przymuszeniu do wykonania obowiązku publicznoprawnego. W sytuacji, w której zachodzi potrzeba doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem (także w związku z wykonaniem nakazu rozbiórki), którego uzyskanie jest zagrożone przez niewykonanie obowiązku (nakazu), należy uwzględnić to, że zobowiązany ma dostateczną ochronę przez wykonanie obowiązku, które zamyka niebezpieczeństwo dolegliwości finansowej. Zagwarantowanie wykonania obowiązku publicznoprawnego jest uzasadnieniem odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, skoro w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji skarżący ma zapewnioną ochronę, której skuteczność jest uzależniona od woli samego skarżącego (por. postanowienie NSA z 12 listopada 2015 r., sygn. akt II OZ 1080/15). Podkreślić trzeba, iż w przypadku postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia należy uwzględnić ewentualne możliwości finansowe strony skarżącej i jej sytuację życiową (por. postanowienie NSA z 8 maja 2015 r., II OSK 1029/15). Skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia w wysokości 10000 zł. Stwierdzić należy, że skarżący nie wykazali, że w wyniku jego wykonania zaistniałoby niebezpieczeństwo, o którym mowa w przytoczonym powyżej przepisie. Nie wiadomo bowiem jak kształtuje się sytuacja finansowa skarżących, a tym samym jaki wpływ ma ewentualne uiszczenie 10000 zł grzywny na sytuację finansową skarżących. Skarżący nie wykazali, w jaki sposób obowiązek uiszczenia grzywny spowoduje dla nich trudne do odwrócenia skutki, bądź znaczną szkodę. Nie wskazali na żadne okoliczności i nie przedstawili żadnych dokumentów, które miałyby uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Wskazać ponadto należy, że w niniejszej sprawie chodzi o świadczenie pieniężne, które z natury rzeczy jest odwracalne. Wobec tego należy stwierdzić, że podnoszone we wniosku okoliczności nie wskazują w żaden sposób na możliwość wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonego postanowienia. Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.