II SA/Wr 325/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Habuda Sędziowie: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Asesor WSA Marta Pawłowska (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej w Ś. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 19 maja 2021 r. nr 541/2021 w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 19 maja 2021 r. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia Spółdzielni Mieszkaniowej w Ś. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. z dnia 14 kwietnia 2021 r., którym nałożono na spółdzielnię grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 40 000 zł. Na uzasadnienie organ wskazał, że prawomocną i ostateczną decyzją, wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 p.b. zobowiązano stronę skarżącą do wyeliminowania nieodpowiedniego stanu technicznego budynku mieszkalnego przez wykonanie robót budowlanych polegających na: 1. Montażu ściągów stalowych oraz stalowej konstrukcji wsporczej na ścianie szczytowej i klatce schodowej; 2. Montażu wskaźników pomiarowych wewnątrz i na zewnątrz obiektu z zapisem ich wskazań; 3. Wzmocnienie fundamentów wskazanych w ekspertyzie technicznej; 4. Rozbiórce posadzek w piwnicy wzdłuż ściany szczytowej wraz z wymianą podłoża w razie konieczności; 5. Odtworzenie izolacji pionowych i poziomych wraz z odtworzeniem posadzek betonowych; 6. Sprawdzeniu napięcia w ściągach stalowych i ewentualne dociągnięcie śrub rzymskich; 7. Naprawie uszkodzeń w ścianach nośnych i działowych; 8. Ustabilizowaniu budynku – przystąpienie do usunięcia wszystkich spękań i zarysowań w mieszkaniach. Punkty 1, 2 i 3 decyzji otrzymały rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na zagrożenie zdrowia i życia ludzkiego. Na wniosek Spółdzielni umotywowany względami finansowymi, organ pierwszej instancji – po wykonaniu robót usuwających przyczynę osadzania się budynku – pismem z dnia przesunął termin wykonania pozostałych obowiązków z decyzji i określił go na koniec grudnia 2020 r. W dniu 31 stycznia 2020 r. zamontowano w budynku szczelinomierze (punkt 2 decyzji). Upomnieniem nr [...] z dnia 23.07.2020 r., PINB w Ś. wezwał Spółdzielnię Mieszkaniową w Ś. do wykonania nakazu usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego budynku mieszkalnego położonego w miejscowości Ś. przy ul. [...], poprzez wykonanie robót budowlanych z punktów 1 i 3 decyzji z 15 lipca 2019 r., tj montażu ściągów stalowych oraz stalowej konstrukcji wsporczej na ścianie szczytowej i klatce schodowej na podstawie sporządzonego projektu wykonawczego oraz wzmocnienia fundamentów wskazanych w ekspertyzie technicznej metodą odcinkową. W odpowiedzi na upomnienie Spółdzielnia wyjaśniła, że zawarła już umowę na wykonanie montażu ściągów stalowych i stalowej konstrukcji wsporczej na ścianie szczytowej, a termin zakończenia prac wynikających z umowy to 30 października 2020 r. Jednocześnie Spółdzielnia wyjaśniła, że nie dysponuje środkami finansowymi na wykonanie pozostałych punktów decyzji, a z uwagi na pandemię covid nie może zwołać zebrania właścicieli nieruchomości i podjąć uchwały o zaciągnięciu kredytu. Pismem z dnia 25 listopada 2020 r. Zarząd Spółdzielni zwrócił się do organu pierwszej instancji o przesunięciu terminu wykonania pozostałych punktów decyzji, tj od punktu 3 do 8, do dnia 31 maja 2021 r. Pismem z dnia 22 grudnia 2020 r. Spółdzielnia poinformowała PINB o wykonaniu obowiązku z punktu 1 decyzji (montaż ściągów stalowych), jednocześnie wyjaśniając, że nie posiada już żadnych środków finansowych co uniemożliwia jej wykonanie pozostałej części decyzji z dnia 15 lipca 2019 r. PINB upomnieniem nr [...] z dnia 29.01.2021 r. wezwał Spółdzielnię Mieszkaniową w Ś. do wykonania nakazu usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego budynku mieszkalnego położonego w miejscowości Ś. przy ul. [...]. poprzez wykonanie następujących robót budowlanych: wzmocnieniu fundamentów wskazanych w ekspertyzie technicznej metodą odcinkową, rozbiórce posadzek w piwnicy wzdłuż ściany szczytowej wraz z wymianą podłoża w razie konieczności, odtworzeniu izolacji pionowych i poziomych wraz z odtworzeniem posadzek betonowych, sprawdzeniu napięcia w ściągach stalowych i ewentualne dociągnięcie śrub rzymskich, naprawie uszkodzeń w ścianach nośnych i działowych, ustabilizowaniu budynku - przystąpienie do usunięcia wszelkich spękań i zarysowań w mieszkaniach. W dniu 09 lutego 2021 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa w Ś. złożyła w PINB wniosek o odroczenie terminu wykonania obowiązku wynikającego z decyzji nr 30/2019 do dnia 31 maja 2021 r. oraz wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. W dniu 19 lutego 2021 r. PINB wystawił tytuł wykonawczy nakazujący wykonanie obowiązków od punktu 3 do punktu 8 decyzji z dnia 15 lipca 2019 r. Postanowieniem nr 8/2021 z dnia 25 lutego 2021 r. zawiesił z urzędu postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 19.02.2021 r. wobec zobowiązanego - Spółdzielni Mieszkaniowej w Ś. do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego - otrzymania ostatecznego rozstrzygnięcia DWINB w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji PINB nr 30/2019 z dnia 15 lipca 2019 r. Postanowieniem nr 19/2021 z dnia 14.04.2021 r. podjął zawieszone postępowanie egzekucyjne wobec ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności. Następnie PINB postanowieniem nr 20/2021 z dnia 14.04.2021 r. nałożył na Spółdzielnię Mieszkaniową w Ś. grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 40 000 zł (czterdzieści tysięcy złotych). Utrzymując w mocy przedmiotowe postanowienie Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego jego obowiązków. Zgodnie z art. 6 § 1 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (p.e.a.), w przypadku gdy zobowiązany uchyla się od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Organ właściwy do prowadzenia egzekucji administracyjnej (organ egzekucyjny) nie jest władny uchylać, zmieniać bądź w inny sposób weryfikować decyzji administracyjnej, która w przypadku uzyskania statusu decyzji ostatecznej (od której nie przysługują już zwykłe środki odwoławcze), podlega przymusowemu wykonaniu. W przypadku egzekucji obowiązku wynikającego z przepisów Prawa budowlanego organ egzekucyjny ma do dyspozycji tylko dwa środki egzekucyjne: grzywnę w celu przymuszenia i wykonanie zastępcze. Przepis art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewiduje zasadę stosowania najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego, zwaną też zasadą najłagodniejszego środka. Przepisy nie określają, które ze środków są mniej lub bardziej uciążliwe dla zobowiązanego. Pozostawia się to ocenie organów egzekucyjnych. W ocenie organu odwoławczego grzywna w celu przymuszenia jest łagodniejszym środkiem egzekucyjnym. Zgodnie bowiem z art. 125 u.p.e.a., w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu na wniosek zobowiązanego. Ponadto, na mocy art. 126, na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte, mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75% lub w całości, za zgodą organu wyższego stopnia. W przypadku natomiast wykonania zastępczego, obowiązek objęty tytułem wykonawczym jest wykonywany w trybie postępowania egzekucyjnego zastępczo przez inną osobę za zobowiązanego, na jego koszt i niebezpieczeństwo, co oznacza, że zobowiązany ponosi nie tylko koszty wykonania zastępczego, ale również w określonych okolicznościach organ egzekucyjny i wykonawca nie ponoszą odpowiedzialności cywilnej. W konsekwencji koszty wykonania zastępczego mogą znacznie przewyższyć koszty poniesione przez osobę zobowiązaną, która samodzielnie wykonałaby obowiązek. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że PINB w Ś. prawidłowo uznał, że przesłankę uchylania się zobowiązanej od wykonania obowiązku, należy rozpatrywać przy uwzględnieniu okoliczności w jakich został nałożony egzekwowany obowiązek, zachowania zobowiązanego w kwestii konieczności jego wykonania oraz realizacji nakazu. DWINB zwrócił uwagę, że wydanie zaskarżonej decyzji jest związane z nieodpowiednim stanem technicznym budynku mieszkalnego zlokalizowanego przy ul. [...] w Ś., który według ustaleń organu może mieć wpływ na życie i zdrowie ludzi. Jak wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej DWINB, nakaz miał zostać wykonany w terminie do 31 grudnia 2019 r. (zmiana terminu wykonania rzeczonych obowiązków do dnia 31 grudnia 2020 r. nastąpiła w sposób wadliwy w formie pisma), a nie wszystkie określone w nim obowiązki zostały wykonane, co potwierdza nawet stanowisko strony skarżącej. Organ odwoławczy wskazał również, że zgodnie z art. 121 § 2 u.p.e.a każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10 000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej kwoty 50 000 zł. Oceniając wysokość nałożonej grzywny - 40 000 zł, organ stwierdził, że orzeczenie nakładające grzywnę w sposób czytelny, jednoznaczny i nie budzący wątpliwości wyjaśnia motywy dla których uznano że taka kwota jest odpowiednia do przymuszenia skarżącej do wykonania obowiązku. W ocenie organu odwoławczego ustalona kwota grzywny stanowi wystarczającą dolegliwość by spełnić swoje zadanie. Ma ona bowiem na celu skuteczne zmobilizowanie zobowiązanej do zintensyfikowania działań - skuteczniejszych niż dotychczas stosowane - które prowadziłyby do wykonania obowiązku nałożonego decyzją administracyjną. Innymi słowy stwierdzić należy, że kwota ta jest na tyle wysoka, że dla zobowiązanej strony korzystniejsze będzie wykonanie obowiązku określonego w ostatecznej decyzji, a uciążliwość związana z jej wysokością powinna spełnić swój cel, jakim jest wywołanie u zobowiązanej chęci wykonania obowiązku. Organ zaznaczył przy tym, że postawa skarżącej Spółdzielni wskazuje, że pomimo deklaracji, nie podejmuje ona skutecznych czynności, które prowadziłyby do wykonania obowiązku. Jest to okoliczność istotna, przemawiająca za określeniem grzywny w celu przymuszenia w takiej wysokości. Za wymierzeniem takiej kwoty grzywny przemawia również fakt, że w przypadku egzekucji obowiązków wynikających z prawa budowlanego grzywna w celu przymuszenia nakładana jest jednorazowo. Wobec tego kwota grzywny musi być na tyle wysoka i uciążliwa, aby doprowadziła do wykonania nakazu przez zobowiązanego, a nie poprzez zastosowanie wykonania zastępczego. Grzywna nie będąc karą musi być bowiem dla strony zobowiązanej na tyle dotkliwa, aby zobowiązany wybrał rozwiązanie polegające na dobrowolnym wykonaniu obowiązku we własnym zakresie. Odnosząc się do zarzutów odwołania DWINB podniósł również że , skuteczne wyeliminowanie przyczyn, które mogły zagrozić bezpieczeństwu życia i zdrowia oraz mienia mieszkańców przedmiotowego budynku (poprzez wykonanie obowiązków wynikających z decyzji nr 38/2019 z dnia 06.09.2019 r. i jedynie dwóch obowiązków wynikających z decyzji nr 30/2019 z dnia 15.07.2019 r.) nie może być podstawą od odstąpienia prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Dopóki bowiem ciążący na zobowiązanym obowiązek nie zostanie w pełni wykonany, organ egzekucyjny zobowiązany jest do prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Co do pozostałych zarzutów organ wyjaśnił, że mogłyby być one podnoszone w formie zarzutów w szeroko pojętym postępowaniu egzekucyjnym, tymczasem przedmiotem niniejszego postępowania jest wyłącznie postanowienie organu pierwszej instancji o nałożeniu grzywny przymuszenia i tylko to orzeczenie podlega aktualnej ocenie w toku instancji. Podnoszone zarzuty ze względu na treść art. 122 § 3 u.p.e.a., kreującego rozdzielność środków prawnych służących adresatowi postanowienia, o którym mowa wart. 122 § 1 i 2 u.p.e.a., nie mogą odnieść zamierzonego skutku w postępowaniu w sprawie zainicjowanej zażaleniem na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Ostatecznie organ wyjaśnił, że na mocy art. 90 ustawy z 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 568) nastąpiło przedłużenie ustawowego terminu zwołania walnego zgromadzenia spółdzielni albo zebrania właścicieli lokali. W odniesieniu do spółdzielni mieszkaniowych wprowadzono możliwość odbycia posiedzenia rady nadzorczej albo zarządu spółdzielni przy wykorzystaniu środków bezpośredniego porozumiewania się na odległość, jak również wprowadzono możliwość podejmowania uchwał przez organy spółdzielni na piśmie lub albo przy wykorzystaniu środków bezpośredniego porozumiewania się na odległość. Ww. przepisy stosuje się również do posiedzeń odpowiednich organów zwołanych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (art. 91 u.z.u.s.r.c.). Konkludując organ uznał, iż zasadnym jest nałożenie grzywny w celu przymuszenia na Spółdzielnię Mieszkaniową w Ś. w kwocie 40 000 zł . Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Spółdzielnia Mieszkaniowa w Ś. wniosła skargę do sądu administracyjnego, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia pierwszej instancji. Orzeczeniom zarzucono wydanie z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 kpc), z powodu wydania go w czasie pandemii, naruszenie zasady proporcjonalności, poprzez wydanie postanowienia pomimo częściowego wykonania obowiązków z decyzji, art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez niedopuszczalność egzekucji w stanie epidemii, naruszenie przepisów związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem covid-19 poprzez nieuwzględnienie faktu, że przepisy przeciwepidemiczne przesunęły ustawowy termin zwołania walnego zgromadzenia spółdzielni, nałożenie grzywny tylko na spółdzielnię, a nie również na właścicieli mieszkań, nienależyte uzasadnienie zaskarżonego postanowienia. W obszernym uzasadnieniu skargi spółdzielnia przedstawiła stan faktyczny i podkreśliła, że wykonała decyzje organów nadzoru budowlanego w zakresie w jakim miała możliwości finansowe i w jakim stwierdzone przez organu naruszenia konstrukcji budynku zagrażały życiu i zdrowiu mieszkańców. Na pozostałe prace nie posiada środków finansowych. Podniosła przy tym, że z uwagi na covid nie jest w stanie podjąć czynności faktycznych ani prawnych skutkujących uzyskaniem środków finansowych na wykonanie obowiązków z decyzji. W odpowiedzi na skargę DWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 poz. 2167) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji, postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb ich wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Jego uchylenie albo stwierdzenie nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie wskazane kryterium legalności wojewódzki sąd administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych i obowiązujących przepisów nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.), z którego wynika, że sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontroli sądowej podlegało postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymujące w mocy postanowienie PINB dla miasta Wrocławia w przedmiocie zastosowania środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia w związku z zaniechaniem wykonania obowiązków, określonego w decyzji z dnia 15 lipca 2019 r. Istotą postępowania egzekucyjnego w administracji jest przymusowe wykonanie obowiązków wymienionych w art. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.2020. 427 t.j. z dnia 2020 sierpnia 21) dalej jako "u.p.e.a"., w przypadku uchylania się zobowiązanych od wykonania tych obowiązków. Stąd nie prawem, lecz obowiązkiem wierzyciela - w niniejszej sprawie jest nim PINB dla miasta Wrocławia, było doprowadzenie do wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej z dnia 15 lipca 2019 r. Co należy podkreślić, na obecnym etapie postępowania, ani organy prowadzące postępowanie egzekucyjne, ani też sąd, nie ma kompetencji do oceny prawidłowości tej decyzji. Z art. 29 § 1 zd. 2 u.p.e.a. wynika bowiem jednoznacznie, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Również Sąd w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym nie mógł badać, czy decyzja podlegająca wykonaniu jest zasadna, czy też – jak w niniejszej sprawie – organ był na tyle nieprecyzyjny czy niekonsekwentny w określeniu terminu wykonania wynikających z niej obowiązków - że strona zobowiązana mogła mieć usprawiedliwione podstawy do zwłoki w jej wykonaniu. Z tego też względu, wszelkie podnoszone przez stronę zarzuty pozostają poza zakresem obecnej kognicji sądu. W kwestii przedmiotu postępowania trzeba przypomnieć że w postepowaniu egzekucyjnym w administracji ustawodawca przewidział instytucję zarzutów, które stanowią swoisty środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu. Rola zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym sprowadza się przede wszystkim do jednego ze sposobów weryfikacji czynności organów egzekucyjnych mających służyć ochronie adresata czynności, który może być wykorzystany wyłącznie na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Podstawą zarzutów mogą być wyłącznie okoliczności wymienione w art. 33 pkt 1 - 10 u.p.e.a., a zatem: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Z powyższego wynika, że strona zobowiązana w postępowaniu administracyjnym powinna zdecydować się albo na kierowanie zarzutów wymienionych w art. 33 ustawy, albo – co też strona uczyniła w niniejszej sprawie – skarżyć postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Słusznie wywodził organ w zaskarżonej decyzji, że są to środki konkurencyjne i w niniejszym postępowaniu, przedmiotem rozpoznania zarówno odwoławczego w toku instancji w postępowaniu administracyjnym jak i w postępowaniu admistracyjnosądowym, mogłoby być jedynie orzeczenie w przedmiocie nałożenia grzywny. W sprawie wyjaśniono, że w przypadku egzekucji obowiązku wynikającego z prawa budowalnego względniejszym środkiem prawnym jest zastosowanie grzywny w celu przymuszenia, a nie innego możliwego w tego rodzaju sprawach środka egzekucyjnego jakim jest wykonanie zastępcze. Obiektywnie rzecz biorąc, ten drugi środek egzekucyjny jest bardziej dolegliwy, pociąga bowiem za sobą nieodwracalne dla zobowiązanego skutki natury finansowej. W tym zakresie w sprawie dokładnie wyjaśniono skarżącemu dlaczego względniejszym środkiem prawnym jest grzywna w celu przymuszenia od wykonania zastępczego. Odnośnie do zarzutów skargi trzeba podnieść, że sama zobowiązana, w toku kontrolowanego postępowania przyznawała, że nie wykonała – poza punktami 1 i 2 – decyzji z dnia 15 lipca 2019 r. Usprawiedliwiała to brakiem środków finansowych i pandemią covid która uniemożliwiała jej podjęcie decyzji o zaciągnięciu zobowiązań finansowych na realizację obowiązków wynikających z przedmiotowej decyzji. W tym miejscu należy wyjaśnić, co słusznie zauważył organ odwoławczy, że pandemia oraz przepisy jej dotyczące – nie wprowadziły zakazu zaciągania zobowiązań kredytowych ani przeprowadzania konsultacji, zwoływania walnych zgromadzeń czy innych rodzajów spotkań. Jak wyjaśnił DWINB przepisy te ograniczyły jedynie możliwości osobistych kontaktów, ale umożliwiły przy tym komunikację i zawieranie umów za pomocą środków porozumiewania się na odległość. Zważywszy zaś na fakt, że mieszkańcy budynku, którego dotyczy decyzja, w trosce o życie i zdrowie swoje i swoich bliskich od 2017 roku zabiegali o podjęcie działań zabezpieczających budynek, trudno przyjąć, że sprzeciwialiby się przeprowadzeniu walnego zebrania w taki sposób. Jeśli chodzi o samą grzywnę, to może podlegać umorzeniu lub zwrotowi na skutek wystąpienia przesłanek określonych w przepisach u.p.e.a. I tak, zgodnie z art. 125 § 1 u.p.e.a. umorzenie grzywny następuje jedynie w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym (art. 125 § 1), zaś zgodnie z art. 126 u.p.e.a. na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w całości lub w części. Wreszcie – w odniesienie do kolejnego zarzutu wskazać trzeba, iż trafnie organ odwoławczy wskazał, że nie jest związany opinią przedłożoną przez stronę. W tym miejscu trzeba nadmienić, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności obowiązku określonego tytułem wykonawczym, a tym samym zasadności decyzji będącej podstawą egzekucji. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie mogą bowiem być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnej, stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. W postępowaniu egzekucyjnym nie można kwestionować ani zasadności nałożonego obowiązku, ani też jego zakresu, gdyż ten wynika z decyzji ostatecznej, która została podjęta w ramach innego postępowania. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nie wykazała, by naruszało ono prawo i to w stopniu wymagającym usunięcia go z obrotu prawnego. Sąd nie stwierdził, by prawa strony w prowadzonym postępowaniu administracyjnym zostały naruszone w jakikolwiek sposób, który wymagałby uchylenia opisanego postanowienia. Z tych względów skarga nie mogła odnieść zamierzonego skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.