II SA/Ke 1028/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 grudnia 2014r. sprawy ze skargi M. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie specjalistycznych usług opiekuńczych oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania M. F., utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy Jędrzejów z dnia [...] w przedmiocie specjalistycznych usług opiekuńczych. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Wnioskiem z dnia 31.03.2014r. M. F. wystąpiła do organu I instancji o przyznanie specjalistycznych usług opiekuńczych. W trakcie prowadzonego w tym zakresie postępowania uzgodniono z wnioskodawczynią, że nie zachodzi konieczność udzielenia takiej pomocy, gdyż pomoc w tym zakresie sprawuje zamieszkujący z nią syn W. F.. Z uwagi na rezygnację z przedmiotowej pomocy decyzją z dnia [...] wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy umorzono postępowanie w sprawie specjalistycznych usług opiekuńczych. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania M. F., uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że umorzenie prowadzonego postępowania jest rozstrzygnięciem przedwczesnym, podjętym bez wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Skoro bowiem od wyjaśnień strony zależało rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, to z czynności tych należało sporządzić protokół, nie zaś notatkę urzędową. W toku prowadzonego ponownie postępowania M. F. skierowała do organu I instancji pismo z dnia 12.08.2014r., w którym podtrzymała wniosek o przyznanie specjalistycznych usług opiekuńczych. W trakcie przeprowadzonego w dniu 22.08.2014r. wywiadu środowiskowego strona wystąpiła o przyznanie specjalistycznych usług opiekuńczych w zakresie wynikającym z § 2 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 22.09.2005r. w sprawie specjalistycznych usług opiekuńczych (Dz. U. z 2005r. nr 189, poz. 1598 ze zm.) to jest o: wspieranie procesu leczenia, w tym uzgadnianie terminów wizyt lekarskich i badań, pomoc w wykupywaniu i podawaniu leków, zmianę opatrunków w szczególnie uzasadnionych wypadkach, pomoc w dotarciu do placówek zdrowia oraz rehabilitację fizyczna i usprawnianie zaburzonych funkcji organizmu w zakresie nieobjętym przepisami ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. W trakcie postępowania ustalono, że syn wnioskodawczyni oraz częściowo opiekunka z Ośrodka Pomocy Społecznej zapewniają wykonanie tych czynności. Natomiast w zakresie konieczności rehabilitacji, M. F. nie przedłożyła dokumentu wskazującego na konieczność jej przeprowadzenia. Ponadto wnioskodawczyni, wezwana do przedłożenie dokumentów uzasadniających przyznanie specjalistycznych usług opiekuńczych, przedłożyła jedynie zaświadczenie lekarza internisty ze wskazaniem leczenia oraz dokumenty z lat 2008-2009 dot. m. in. historii choroby. W szczególności nie przedłożono dowodu, że wnioskodawczyni wykorzystała w 2014r. przysługujący jej w ramach NFZ zakres rehabilitacji. Mając na względzie powyższe decyzją z dnia [...] działający z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej odmówił przyznania M. F. specjalistycznych usług opiekuńczych w zakresie uzgadniania i pilnowania terminów wizyt lekarskich i badań, pomocy w wykupywaniu leków i zmianie opatrunków, pomocy w dotarciu do placówek służby zdrowia oraz rehabilitacji fizycznej. W podstawie prawnej powołano art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 3 i 4, art. 7 pkt 5 i 6, art. 8 ust. 1 pkt 2, art. 36 pkt 2 lit. m, art. 50 ust. 1, 2, 4, 7, art. 106 ust. 4, art. 107 ust. 1, 4 i 5 ustawy z dnia 12.03.2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013r. poz. 182 ze zm.). W uzasadnieniu wskazano, że przedłożone dokumenty nie uzasadniają przyznania specjalistycznych usług opiekuńczych, nie przedłożono także dowodu, że wnioskodawczyni wykorzystała w 2014r. przysługujący jej w ramach NFZ zakres rehabilitacji. Ponadto, zamieszkujący z M. F. syn wykonywał i wykonuje nadal usługi opiekuńcze w zakresie wynikającym z § 2 pkt 2 lit. b-f ww. rozporządzenia. Organ podkreślił przy tym, że strona ma przyznaną pomoc w formie usług opiekuńczych na okres od 1.04.2014r. do 31.03.2015r. w wymiarze 1 godziny dziennie, zaś aktualnie usługi opiekuńcze sprawuje opiekunka. Jeżeli zaś zajdzie konieczność, po wyrażeniu zgody przez stronę, możliwe będzie sprawowanie usług opiekuńczych przez pielęgniarkę. W odwołaniu od ww. decyzji M. F. wskazała, że stan jej zdrowia uległ pogorszeniu – o czym świadczy aktualne zaświadczenie reumatologa z dnia 5.09.2014r. Z tego też względu strona nie jest zdolna do samodzielnej egzystencji, wymaga stałej opieki i pomocy innych osób, w tym doświadczonej pielęgniarki. Strona, podtrzymując wniosek o przyznanie specjalistycznych usług opiekuńczych, wniosła o "przywrócenie" od października 2014r. pielęgniarki E. B., podkreślając, że osoba ta będzie sumiennie wykonywała świadczenia w zakresie specjalistycznych usług opiekuńczych. Odwołująca się wskazała, że do połowy września 2014r. nie korzystała z rehabilitacji. W trakcie osobistej wizyty w dniu 15.09.2014r. ortopeda-traumatolog wypisał stronie skierowanie na zabiegi fizjoterapeutyczne – ćwiczenia kręgosłupa oraz kończyn dolnych. W załączeniu przedstawiono kartę zabiegu wykonywanego przez rehabilitantkę od 22.09.2014r. Końcowo strona wskazała, że jej córka i wnukowie nie opiekują się nią. W piśmie z dnia 2.10.2014r. organ I instancji poinformował Kolegium, że E. B. nie pracuje już w Ośrodku. Organ odwoławczy, utrzymując w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie, wskazał że organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie i ustalił mającą wpływ na wynik niniejszej sprawy sytuację osobistą i zdrowotną M. F. Podkreślono przy tym, że stronie przyznano usługi opiekuńcze, a wraz z nią zamieszkuje syn, który wykonuje specjalistyczne usługi opiekuńcze w zakresie uzgadniania i pilnowania wizyt lekarskich, wykupywania leków, udzielania pomocy w dotarciu do palcówek służby zdrowia. Natomiast rehabilitacja świadczona jest w domu, w ramach Narodowego Funduszu Zdrowia. Z ustaleń dokonanych przez organ I instancji wynika, że wnioskodawczyni jest osobą samodzielnie poruszającą się, wymaga pomocy przy myciu, kąpieli – w których to czynnościach pomaga opiekunka w ramach przyznanych usług opiekuńczych. Co się zaś tyczy specjalistycznych usług opiekuńczych w zakresie rehabilitacji to Kolegium stwierdziło, że strona nie przedłożyła aktualnego skierowania i dowodu, że wykorzystała zabiegi w ramach NFZ. Skargę na ww. decyzję organu odwoławczego (uzupełnioną pismami z dnia 27-28 grudnia 2014r.) wniosła M. F. , wskazując że w okresie od października do grudnia 2014r. nastąpiło znaczne pogorszenie stanu jej zdrowia, uniemożliwiające samodzielne poruszanie się – na dowód czego załączono dokumentację medyczną. Skarżąca zarzuciła, że w toku prowadzonego postępowania: - nieprawidłowo przeprowadzono postępowanie dowodowe oraz nie wyjaśniono stanu faktycznego sprawy, - nie uwzględniono określonej w art. 7 K.p.a zasady dochodzenia prawdy obiektywnej oraz załatwienia sprawy, - nie spełniono określonego art. 77 § 1 K.p.a. obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego – gdyż w odwołaniu wniesiono zastrzeżenia do przeprowadzonego postępowania oraz do nieudostępniania do wglądu wykazu zakresu czynności przez kierownika ds. opiekuńczych, - nie przestrzegano art. 80 K.p.a., - nie uwzględniono wszystkich okoliczności faktycznych. W tym zakresie skarżąca wskazała, że do pisma z dnia 1 lutego 2014r. kierowanego do Wojewody Świętokrzyskiego, przekazanego Kolegium, dołączono zaświadczenie neurologa z dnia 25 września 2013r., wystawione dla M. i W. F., z którego wynika, że cyt.: "wymaga usług specjalistycznych pielęgniarskich w domu". Skarżąca wskazała ponadto, że zwracała się o przydzielenie jej kompetentnego pracownika ze specjalistycznym przygotowaniem. Tymczasem obecna opiekunka nie spełnia stawianych jej wymogów. Końcowo podkreśliła, że opiekujący się nią syn W. F. cierpi na przewlekły ból barku – co uzasadnia przyznanie 2 godzin świadczeń dziennie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Tym samym nie jest możliwe rozstrzygnięcie o uprawnieniach stron postępowania administracyjnego w oparciu o zasady słuszności, czy względy wynikające z zasad współżycia społecznego. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem oznacza, że sąd administracyjny nie ma kompetencji do merytorycznego rozstrzygania spraw administracyjnych poprzez wydanie decyzji. Zgodnie z art. 134 ustawy P.p.s.a. sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w ramach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń przepisów prawa materialnego, czy też postępowania, skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozstrzygnięcia. Kontroli sądowoadministracyjnej została poddana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o odmowie przyznania skarżącej specjalistycznych usług opiekuńczych w zakresie: - uzgadniania i pilnowania terminów wizyt lekarskich i badań diagnostycznych, - pomocy w wykupywaniu leków w aptece, - pilnowania przyjmowania leków, - zmiany opatrunków, - pomocy w dotarciu do placówek służby zdrowia, - rehabilitacji fizycznej. W tym miejscu wskazać trzeba, że zgodnie z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 22.09.2005r. w sprawie specjalistycznych usług opiekuńczych (Dz. U. z 2005r. Nr 189, poz. 1598 ze zm.) do usług tych – dostosowanych do szczególnych potrzeb osób wymagających pomocy w tej formie, wynikających z rodzaju ich schorzenia lub niepełnosprawności, świadczonych przez osoby ze specjalistycznym przygotowaniem zawodowym – należy pielęgnacja – jako wspieranie procesu leczenia, w tym: a) pomoc w dostępie do świadczeń zdrowotnych, b) uzgadnianie i pilnowanie terminów wizyt lekarskich, badań diagnostycznych, c) pomoc w wykupywaniu lub zamawianiu leków w aptece, d) pilnowanie przyjmowania leków oraz obserwowanie ewentualnych skutków ubocznych ich stosowania, e) w szczególnie uzasadnionych przypadkach zmiana opatrunków, pomoc w użyciu środków pomocniczych i materiałów medycznych, przedmiotów ortopedycznych, a także w utrzymaniu higieny, f) pomoc w dotarciu do placówek służby zdrowia. Z kolei § 2 pkt 3 ww. rozporządzenia zalicza do specjalistycznych usług opiekuńczych rehabilitację fizyczną i usprawnianie zaburzonych funkcji organizmu w zakresie nieobjętym przepisami ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135, ze zm.): a) zgodnie z zaleceniami lekarskimi lub specjalisty z zakresu rehabilitacji ruchowej lub fizjoterapii, b) współpraca ze specjalistami w zakresie wspierania psychologiczno-pedagogicznego i edukacyjno-terapeutycznego zmierzającego do wielostronnej aktywizacji osoby korzystającej ze specjalistycznych usług. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, w pierwszej kolejności należy podkreślić, że zasady przyznawania pomocy w zakresie specjalistycznych usług opiekuńczych uregulowane zostały w ustawie z dnia 12.03.2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013r., poz. 182 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Zgodnie z ogólną zasadą pomocy społecznej zawartą w art. 2 ustawy, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Z kolei według art. 3 ust. 1 ustawy pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rodzaj, forma i rozmiar świadczeń z pomocy społecznej powinny być jednak odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 3 i 4 ustawy). Przyznanie pomocy w formie usług opiekuńczych i specjalistycznych usług opiekuńczych na podstawie art. 50 ust. 2 ustawy, w odróżnieniu od przyznawania takiej pomocy osobom samotnym na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy, pozostawione jest uznaniu organu orzekającego. Podkreślić należy, że kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach uznania administracyjnego jest ograniczona i sprowadza się do oceny, czy organ administracji uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych, mających znaczenie w sprawie oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył on zasady swobodnej oceny dowodów. Kontrola sądu dotyczy więc prawidłowości postępowania organu administracji poprzedzającego wydanie decyzji. W szczególności polega ona na sprawdzeniu, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy, do czego zobowiązane są organy obu instancji na podstawie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 136 K.p.a. W rozpoznawanej sprawie M. F. zwróciła się do Ośrodka Pomocy Społecznej Miasta i Gminy z prośbą o przyznanie specjalistycznych usług opiekuńczych w wymienionym na wstępie zakresie. W wyniku rozpoznania przedmiotowego wniosku organy uznały, że skarżąca nie spełnia przesłanek warunkujących przyznanie tego świadczenia na podstawie art. 50 ust. 1 i ust. 2 ustawy. Zgodnie z tymi przepisami: - osobie samotnej, która z powodu wieku, choroby lub innych przyczyn wymaga pomocy innych osób, a jest jej pozbawiona, przysługuje pomoc w formie usług opiekuńczych lub specjalistycznych usług opiekuńczych (ust. 1); - usługi opiekuńcze lub specjalistyczne usługi opiekuńcze mogą być przyznane również osobie, która wymaga pomocy innych osób, a rodzina, a także wspólnie niezamieszkujący małżonek, wstępni, zstępni nie mogą takiej pomocy zapewnić (ust. 2). Wskazać przy tym trzeba, że definicję "osoby samotnej" zawiera art. 6 pkt 9 ustawy wskazując, że jest nią osoba samotnie gospodarująca, niepozostająca w związku małżeńskim i nieposiadająca wstępnych ani zstępnych. W ocenie Sądu w sprawie niniejszej organy poczyniły prawidłowe ustalenia faktyczne, które znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zebranym w aktach administracyjnych. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego ustalono, że M. F. nie jest osobą samotną, bowiem posiada dzieci i wnuki. Zamieszkujący z wnioskodawczynią jej syn - W. F. wykonuje specjalistyczne usługi opiekuńcze w zakresie uzgadniania i pilnowania wizyt lekarskich, wykupywania leków, udzielania pomocy w dotarciu do placówek służby zdrowia. Ponadto skarżącej przyznano pomoc w formie usług opiekuńczych na okres od 1.04.2014r. do 31.03.2015r. w wymiarze 1 godziny dziennie, której wykonanie zapewnia opiekunka z Ośrodka Pomocy Społecznej. Wskazano przy tym, że M. F. jest osobą samodzielnie poruszającą się, a pomocy wymaga przy myciu, kąpieli – w czym pomaga jej przydzielona opiekunka. Organ podkreślił także, że jeśli zajdzie taka konieczność i wnioskodawczyni wyrazi zgodę, możliwe będzie sprawowanie usług opiekuńczych przez pielęgniarkę (str. 2 uzasadnienia decyzji Kolegium). Odnosząc się do żądania strony o przyznanie specjalistycznych usług opiekuńczych w postaci rehabilitacji należy zwrócić uwagę na okoliczność, że pismem z dnia 26.08.2014r. (k. 6 akt administracyjnych) organ I- szej instancji wezwał skarżącą do nadesłania zaświadczenia o stanie zdrowia oraz zalecenia lekarskiego lub od specjalisty z zakresu rehabilitacji ruchowej lub fizjoterapii o wskazaniach i zakresie koniecznej rehabilitacji i dokumentu potwierdzającego fakt, że wykorzystane zostały świadczenia w zakresie rehabilitacji w ramach Narodowego Funduszu Zdrowia. W odpowiedzi na powyższe wezwanie strona złożyła historię choroby z lat 2008-2009r. oraz zaświadczenie o stanie zdrowia, w którym zawarto wskazanie do systematycznego leczenia (k.9 akt administracyjnych). Należy również zwrócić uwagę, że Kolegium odnosząc się do zarzutów odwołania M. F., z których wynika że do połowy września 2014r. nie korzystała z rehabilitacji wskazało, że w dniu 15.09.2014r. – już po wydaniu decyzji przez organ I-szej instancji – ortopeda wypisał skarżącej skierowanie na zabiegi fizjoterapeutyczne, które są wykonywane od 22.09.2014r., co potwierdza załączona do odwołania karta zabiegów. Mając na względzie powyższe należy podzielić stanowisko Kolegium o tym, że złożona przez stronę dokumentacja medyczna nie uzasadnia przyznania żądanej pomocy, zwłaszcza że rehabilitacja jest świadczona w domu skarżącej w ramach Narodowego Funduszu Zdrowia. Jak wynika bowiem z cyt. powyżej § 2 pkt 3 rozporządzenia, przyznanie specjalistycznych usług opiekuńczych w formie rehabilitacji możliwe jest jedynie w zakresie nieobjętym przepisami ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135, ze zm.) – po złożeniu dokumentacji spełniającej określone wymogi. W konsekwencji, jak słusznie zauważyły organy obu instancji w odniesieniu do złożonego w niniejszej sprawie wniosku, brak również podstaw do przyznania żądanej pomocy na podstawie art. 50 ust. 2 ustawy. Zgodnie bowiem z tym przepisem usługi opiekuńcze lub specjalistyczne usługi opiekuńcze mogą być przyznane również osobie, która wymaga pomocy innych osób, a rodzina, a także wspólnie zamieszkujący małżonek, wstępni, zstępni nie mogą takiej pomocy zapewnić. Użyte w art. 50 ust. 2 ustawy sformułowanie "mogą być przyznane" oznacza, że tego rodzaju świadczenie z pomocy społecznej jest świadczeniem uznaniowym (fakultatywnym). Ustawodawca odwołuje się w cyt. regulacji do zasady pomocniczości, zwracając uwagę na obowiązki opiekuńcze wynikające z więzów rodzinnych, przy czym przez "rodzinę" należy rozumieć osoby spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie zamieszkujące i gospodarujące z osobą wymagającą opieki (art. 6 pkt 14 ustawy). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że art. 50 ust. 2 ustawy stwarza organowi pomocy społecznej jedynie możliwość – nie zaś obowiązek – przyznania pomocy w formie usług opiekuńczych. Istota tej pomocy sprowadza się do przyznania świadczenia w sytuacji, której można przypisać charakter nadzwyczajny, szczególnie uzasadniony. Dlatego w każdej sprawie organ pomocy społecznej rozważa sytuację życiową osoby ubiegającej o pomoc, jej stan zdrowia i na tej podstawie ustala zakres niezbędnych dla niej usług opiekuńczych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2012r., sygn. akt I OSK 1344/11 - dostępny w internetowej bazie orzeczniczej NSA). W sprawie niniejszej organy obu instancji poczyniły ustalenia w powyższym zakresie, czemu dały wyraz w uzasadnieniach rozstrzygnięć. Reasumując, w ocenie Sądu zaskarżona decyzja, jak również decyzja organu I- szej instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew zarzutom skargi orzekające w sprawie organy obu instancji przeprowadziły postępowanie zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. Materiał dowodowy został zgromadzony, rozpatrzony i oceniony w sposób prawidłowy, a poczynione przez organ ustalenia faktyczne znajdują potwierdzenie w aktach sprawy. Nie budzi również zastrzeżeń poprawność argumentacji prawnej przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności faktyczne i prawne stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.