XV Ca 1579/18

<div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 28 grudnia 2018 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Poznaniu Wydział XV Cywilny Odwoławczy</p> <p>w składzie następującym:</p> <p>Przewodniczący Sędzia SO Brygida Łagodzińska</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2018 r. w Poznaniu</p> <p>na posiedzeniu niejawnym</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">(...)</span> spółka z o.o. z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">M. K.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez pozwaną</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu</p> <p>z dnia 7 czerwca 2018 r.</p> <p>sygn. akt IC 3515/17</p> <p>oddala apelację.</p> <p>Brygida Łagodzińska</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powód <span class="anon-block">(...)</span> sp. z o.o. w <span class="anon-block">W.</span> domagał się zasądzenia od pozwanej <span class="anon-block">M. K.</span> kwoty 2 911,03 zł oraz zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych.</p> <p>Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym w dniu 22 marca 2017 r. referendarz sądowy uwzględnił żądanie pozwu.</p> <p>Pozwana złożyła sprzeciw od nakazu zapłaty, zaskarżając go w całości i domagając się oddalenia powództwa.</p> <p>Wyrokiem z dnia 7 czerwca 2018 r. Sąd Rejonowy Poznań-Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu w punkcie 1. zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 2 911,03 zł oraz w punkcie 2. kosztami procesu obciążył pozwaną w całości, pozostawiając szczegółowe ich wyliczenie referendarzowi sądowemu.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku złożyła pozwana, zaskarżając go w całości. Zarzuciła, że Sąd Rejonowy ustalił stan faktyczny na podstawie kwestionowanych przez pozwaną kserokopii faktur VAT, co należy uznać za niedopuszczalne. Podniosła, iż w postępowaniu występowały wątpliwości odnośnie bezstronności sędziego, a sprawę rozpoznał sąd niewłaściwy. Zarzucała również, że powód nie wykazał woli współpracy i zignorował możliwość polubownego zakończenia sprawy z pozwaną oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20041711800" title="Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne - Dz. U. z 2004 r. Nr 171, poz. 1800 (art. 109;art. 109 ust. 1)">art. 109 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne</a>. Sąd Rejonowy naruszył zaś art. 108 ust. 1 powołanej ustawy, co oznacza przedawnienie roszczenia powoda. Z powołaniem na powyższe pozwana domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- --> Sąd Okręgowy zważył co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja była bezzasadna.</p> <p>Ze względu na fakt, że Sąd odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego, niniejsze uzasadnienie ogranicza się jedynie do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 505(13);art. 505(13) § 2)">art. 505^{<!-- -->13} § 2 k.p.c.</a>).</p> <p>Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, które Sąd odwoławczy akceptuje i przyjmuje za własne. Na aprobatę zasługiwały również rozważania prawne Sądu I instancji.</p> <p>Chybiony był zarzut ustalenia stan faktycznego sprawy na podstawie kwestionowanych przez pozwaną kserokopii faktur VAT. Zaznaczyć należy, że w toku całego postępowania przed Sądem I instancji pozwana nie ustosunkowała się do twierdzeń powoda decydujących o zasadności powództwa, a w szczególności żadnym z nich nie zaprzeczyła (m.in. nie kwestionowała, że zawarła z powodem umowę, z której się nie wywiązała i nie spłaciła zadłużenia w wysokości wskazanej w pozwie). Zgodnie zaś z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 210;art. 210 § 2)">art. 210 § 2 k.p.c.</a> strona obowiązana jest do złożenia oświadczenia co do twierdzeń przeciwnika dotyczących okoliczności faktycznych. Pozwana zaniechała wypowiedzenia się odnośnie poszczególnych faktów objętych twierdzeniami powoda, a nadto nie stawiła się na wyznaczony termin rozprawy. Brak zajęcia jakiegokolwiek stanowiska co do istotnych twierdzeń powoda – w szczególności przez zaprzeczenie tym twierdzeniom – skutkował uznaniem faktów powołanych w tych twierdzeniach za przyznane na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 230)">art. 230 k.p.c.</a> O skutkach bierności w zakresie ustosunkowania się do twierdzeń strony powodowej pozwaną pouczano (k. 105). Zawiadomienie wraz z treścią pouczenia pozwana odebrała (k. 109), jednakże nie podjęła odpowiedniej aktywności procesowej i dlatego powód nie musiał wykazywać faktów udokumentowanych kserokopiami faktur VAT. Fakty te były bezsporne (w szczególności wysokość zadłużenia pozwanej oraz dotyczące tego zadłużenia terminy płatności) i nie wymagały dowodu.</p> <p>W apelacji podnoszono, iż w postępowaniu w I instancji występowały wątpliwości odnośnie bezstronności sędziego decernenta. Argumentacja pozwanej w tym zakresie nie mogła stanowić skutecznego zarzutu apelacyjnego już tylko dlatego, że pozwana złożyła przed Sądem Rejonowym wniosek o wyłączenie sędziego prowadzącego sprawę, który to wniosek oddalono postanowieniem z dnia 19 grudnia 2017 r. (k. 95). W niniejszym postępowaniu apelacyjnym nie mogła nastąpić kontrola prawidłowości przedmiotowego postanowienia, a to z tej przyczyny, że zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 380)">art. 380 k.p.c.</a> sąd II instancji może rozpoznawać wyłącznie te postanowienia sądu I instancji, które nie podlegały zaskarżeniu w drodze zażalenia. Postanowienie oddalające wniosek o wyłączenie sędziego z 19 grudnia 2017 r. podlegało zaskarżeniu zażaleniem. Pozwana zażalenie takie złożyła, lecz zostało ono odrzucone, jako wniesione po upływie przepisanego terminu. Zresztą nawet ewentualne wątpliwości co do bezstronności sędziego – które w istocie nie występowały – nie świadczyłyby jeszcze o błędnym rozstrzygnięciu sprawy.</p> <p>Bezskuteczny był również zarzut skarżącej, w którym wskazała, że sprawę rozpoznał sąd niewłaściwy. Co do zasady naruszenie przepisów o właściwości sądu – zarówno miejscowej, jak i rzeczowej – nie stanowi zarzutu mogącego spowodować wzruszenie zaskarżonego wyroku. Samo uchybienie przepisom o właściwości nie może mieć bowiem wpływu na treść orzeczenia (wynik sprawy). Jeśli zatem zaskarżony wyrok odpowiada prawu apelację oddala się nawet w sytuacji, w której doszłoby do naruszenia przepisów regulujących właściwość sądu. Tylko uchybienie przepisom o właściwości rzeczowej, polegające na wydaniu rozstrzygnięcia przez sąd rejonowy w sprawie, w której sąd okręgowy jest właściwy bez względu na wartość przedmiotu sporu (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 379;art. 379 pkt. 6)">art. 379 pkt 6 k.p.c.</a>), może być podstawą skutecznego zarzutu, jako prowadzące do nieważności postępowania. Sytuacja taka nie ma jednak miejsca w realiach sprawy już choćby z tej przyczyny, że o właściwości rzeczowej sądu w sprawie decydowała właśnie wartość przedmiotu sporu. W postępowaniu wytoczono powództwo o zapłatę 2 911,03 zł, która to kwota decyduje o właściwości rzeczowej Sądu Rejonowego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 16;art. 16 § 1)">art. 16 § 1 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 17;art. 17 pkt. 4)">art. 17 pkt 4 k.p.c.</a>). Ubocznie należy jedynie dodać, że zmiana miejsca zamieszkania pozwanej w toku procesu nie miała wpływu na właściwość sądu (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 15;art. 15 § 1)">art. 15 § 1 k.p.c.</a>).</p> <p>W apelacji zarzucano również, że powód nie wykazał woli współpracy z pozwaną i zignorował możliwość polubownego zakończenia sprawy oraz zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20041711800" title="Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne - Dz. U. z 2004 r. Nr 171, poz. 1800 (art. 109;art. 109 ust. 1)">art. 109 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne</a> (t.j. Dz.U. z <span class="anon-block">(...)</span> ze zm.). W tym zakresie wyjaśnić należy, iż powód nie miał obowiązku zmierzać do ugodowego rozwiązania sporu z apelującą. Mógł dochodzić pełnego zaspokojenia swoich wymagalnych roszczeń i nie można mu czynić z tego tytułu zarzutu (ani tym bardziej zarzutu tego kierować do Sądu Rejonowego, którego wyrok pozwana zaskarżyła apelacją). Pozasądowe postępowanie uregulowane w art. 109 ust. 1 powołanej ustawy jest zaś fakultatywne i nie wyklucza możliwości dochodzenia roszczeń w postępowaniu sądowym (zob. S. Piątek, <em> <!-- -->Prawo telekomunikacyjne. Komentarz,</em> Wyd. 4, Warszawa 2019, komentarz do art. 109).</p> <p>Chybiony był wreszcie zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20041711800" title="Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne - Dz. U. z 2004 r. Nr 171, poz. 1800 (art. 108;art. 108 ust. 1)">art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne</a>. Przywołany przepis dotyczy zupełnie innych roszczeń niż te, których powód dochodził w niniejszej sprawie. Obejmuje on roszczenia abonenta uregulowane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20041711800" title="Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne - Dz. U. z 2004 r. Nr 171, poz. 1800 (art. 105)">art. 105</a> Prawa telekomunikacyjnego (o odszkodowanie i zwrot opłaty abonamentowej). Powód roszczeń takich nie dochodził i dlatego jego roszczenia nie mogły ulec przedawnieniu na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20041711800" title="Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne - Dz. U. z 2004 r. Nr 171, poz. 1800 (art. 108;art. 108 ust. 1)">art. 108 ust. 1</a> analizowanej ustawy.</p> <p>Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> apelację oddalił.</p> <p>Brygida Łagodzińska</p> </div>