VII SA/Wa 2299/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. R. T.T., L. B., D. B., A. D., K. I., J. K., B. P., J. T., E. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. R. T.T., L. B., D. B., A. D., K. I., J. K., B. P., J. T., E. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...]. UZASADNIENIE Skarżący J. R. T.T., L. B., D. B., A. D., K. I., J. K., B. P., J. T., E. W. w skardze z dnia 18 września 2013 r. wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2013 r. Orzeczeniem tym [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...]. którą to organ I instancji zmienił własną decyzję w zakresie dokładnego wskazania w sentencji decyzji zakresu robót budowlanych do wykonania i nakazujących wskazanym w niej osobom usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania ww. decyzji. Konsekwencją wykonania zaskarżonej decyzji będzie wydanie rozstrzygnięcia przez organ I instancji po ponownym rozpoznaniu, co rodzi w przypadku pozytywnego rozpoznania niniejszej skargi przez sąd niebezpieczeństwo występowania w obrocie prawnym dwóch rozstrzygnięć wydanych w tej samej sprawie. Powyższe zdaniem skarżących wypełnia przesłankę niebezpieczeństwa wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Zatem uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Za niewystarczające w tym zakresie należy uznać jedynie powtórzenie treści omawianego przepisu i przesłanek z niego wynikających. W postanowieniu z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Przy rozpoznawaniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody należy w szczególności przyjąć, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Zatem w ww. przepisie chodzi o faktyczną szkodę jaka może się pojawić w sprawie, a także trudne do odwrócenia skutki, przy czym chodzi o skutki materialne, nie zaś o możliwość np. wydania kolejnej decyzji w sprawie. Przechodząc do analizy złożonego wniosku wskazać należy, że skarżący we wniosku nie podnieśli okoliczności, które wskazywałyby na pojawienie się przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazano, że konsekwencją wykonania zaskarżonej decyzji będzie wydanie rozstrzygnięcia przez organ I instancji, po ponownym rozpoznaniu, co rodzi w przypadku pozytywnego rozpoznania niniejszej skargi przez sąd niebezpieczeństwo występowania w obrocie prawnym dwóch rozstrzygnięć wydanych w tej samej sprawie. Powyższe zdaniem skarżących wypełnia przesłankę niebezpieczeństwa wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Opisane okoliczności nie odnoszą się jednak w żaden sposób do przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd zatem uznał, że strona nie uzasadniła wniosku o wstrzymanie. Brak uzasadnienia wniosku, przemawia za jego oddaleniem. Wniosek nie wskazuje na okoliczności, które czyniłyby ten wniosek zasadnym. Sam fakt uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku nie odnosi się do konkretnych zdarzeń, które mogłyby przemawiać za jego pozytywnym załatwieniem. Tym samym z uzasadnienia tego wniosku nie wynika z jakiego powodu - zdaniem skarżących - wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest w tym przypadku konieczne. W konsekwencji Sąd rozpoznając wniosek uznał, iż skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazali, aby w stosunku do nich zachodziła którakolwiek z przesłanek ze wskazanego powyżej artykułu. Z ww. powodów Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.