II SA/Po 983/12

SENTENCJA Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu - Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 grudnia 2012r. wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2012r. Nr [...] [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. /-/ K.Witkowicz-Grochowska UZASADNIENIE Skarżąca B. K. wniosła o przyznanie prawa pomocy w całości poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Argumentowała, że jej dochody nie pozwalają na poniesienie kosztów sądowych i pomocy prawnej. Oprócz spłaty kredytu ponosi duże koszty leczenia i rehabilitacji, choruje od 2 roku życia. Oświadczyła, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką. Utrzymują się z renty skarżącej w wysokości [...] zł, jej wynagrodzenia za pracę - [...] zł i świadczenia pieniężnego Ministra Sportu jakie otrzymuje w wysokości [...] zł miesięcznie oraz z emerytury matki w wysokości [...] zł miesięcznie, łącznie [...] zł miesięcznie. Posiada mieszkanie o powierzchni 50 m², oszczędności w wysokości około [...] zł. Wnioskodawczy podała, że dochody pomniejszone są o ratę kredytu – 1.600 zł, koszty leków dla matki, rehabilitacji skarżącej, utrzymania samochodu, ubezpieczenia i polisy zabezpieczającej na wypadek pogorszenia stanu zdrowia. Stosownie do treści art. 246 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, dalej "p.p.s.a."), prawo pomocy w zakresie całkowitym może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Należy zauważyć, że regulacja zawarta w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi odstępstwo od zasady ustanowionej w art. 199 p.p.s.a., stosownie do której strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Dlatego podkreślić należy, że instytucja prawa pomocy ma służyć przede wszystkim osobom, które nie mają możliwości zgromadzenia środków na opłacenie kosztów związanych z obroną swoich praw przed sądem lub następuje to kosztem utrzymania własnej rodziny. A zatem przytoczone we wniosku okoliczności powinny uzasadniać wyjątkowe traktowanie, o jakim mowa w powołanej regulacji. Tak więc, to na wnioskodawczyni spoczywa ciężar wykazania, że aktualnie znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z tego prawa. Wnioskodawczyni winna, więc wykazać w sposób niebudzący wątpliwości, że obecnie zdobycie środków niezbędnych do uczestniczenia w postępowaniu sądowym, jest obiektywnie niemożliwe. Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uniemożliwiające skarżącej poniesienie pełnych kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Przychody, jakie uzyskuje razem z matką pozwalają na bieżące regulowanie wszystkich swoich zobowiązań, w tym cywilnoprawnych (kredytu, polis ubezpieczeniowych) oraz kosztów leczenia, leków i rehabilitacji. Nie wskazała, że ma jakieś zaległości płatnicze. Podkreślenia wymaga, że skarżąca dysponuje oszczędnościami w wysokości, która pozwala na pokrycie kosztów niniejszego postępowania w całości. Ze swojej istoty prawo pomocy przysługuje bowiem stronie dopiero, gdy po uiszczeniu koniecznych kosztów bieżącego utrzymania nie pozostają jej już żadne wolne środki. Skoro skarżąca po zaspokojeniu wszystkich swoich kosztów utrzymania dysponuje oszczędnościami, to winna je w pierwszej kolejności przeznaczyć na poniesienie kosztów sądowych niniejszego postępowania, które mają charakter należności publicznoprawnych i korzystają z pierwszeństwa do ich poniesienia po zaspokojeniu koniecznych kosztów bieżącego utrzymania. Obowiązek poniesienia tych kosztów będzie również rozłożony w czasie. Mając powyższe na uwadze wnioskodawczyni nie wykazała, że jej sytuacja finansowa nie pozwala na poniesienie wolnorynkowego wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika w wyboru. Uiszczenie w niniejszej sprawie tego rodzaju kosztów nie ograniczy prawa skarżącej do sądu. W tym stanie rzeczy wniosek o prawo pomocy nie zasługiwał na uwzględnienie, co skutkować musiało jego oddaleniem. Na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 w zw. z art. 246 §1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w postanowieniu. /-/ K.Witkowicz-Grochowska