II SA/Wa 2002/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie zakończonej postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 13/11 postanawia - odrzucić skargę - UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 7 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 13/11 odrzucił skargę J. K. na decyzję Rektora Uniwersytetu Warszawskiego z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na studia doktoranckie. W dniu [...] października 2011 r. J. K. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 13/11. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że żądanie swe opiera na treści art. 272 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dodatkowo wskazał, że w jego ocenie zachodzą obiektywne przesłanki do niezwłocznego przyjęcia go na studia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Podstawę wznowienia określają przepisy art. 271, art. 272 i 273 ww. ustawy. Zgodnie z art. 272 cytowanej ustawy, na który powołuje się skarżący, można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (§ 1). W sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jeżeli w chwili wydania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego orzeczenie sądowe nie było jeszcze prawomocne na skutek wniesienia środka odwoławczego, który został następnie odrzucony, termin biegnie od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu (§ 2). Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio, z tym że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego (§ 3). W niniejszej sprawie skarżący poprzestał jedynie na powołaniu art. 272 § 2 i 3 cytowanej ustawy. W żaden sposób nie uzasadnił wskazanych podstaw. Odnosząc się w pierwszej kolejności do powołanego przez skarżącego art. 272 § 2 cytowanej ustawy, należy stwierdzić, że przepis ten określa jedynie termin wniesienia żądania o wznowienie postępowania w sytuacji określonej w art. 272 § 1 cytowanej ustawy, nie stanowi natomiast podstawy żądania wznowienia. Z kolei art. 272 § 3 cytowanej ustawy zakłada, że wystąpienie z wnioskiem o wznowienie postępowania będzie możliwe w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego, o którym mowa w cytowanym przepisie. Zatem uznanie istnienia takiej potrzeby uzasadnione będzie zwłaszcza wówczas, gdy treść rozstrzygnięcia wspomnianego organu międzynarodowego będzie wskazywać na konieczność dostosowania lub pełniejszego dostosowania prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego do postanowień Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności lub innego aktu międzynarodowego stosowanego przez ten organ. Natomiast unormowanie dotyczące terminu do wniesienia skargi na tej podstawie, a zwłaszcza przyjęcie, że termin ten biegnie od dnia doręczenia rozstrzygnięcia stronie lub jej pełnomocnikowi, zdaje się wskazywać, że uprawnienie do wystąpienia z żądaniem o wznowienie postępowania na podstawie komentowanego przepisu przysługuje tylko adresatowi rozstrzygnięcia wspomnianego organu międzynarodowego. Osoba, która nie była stroną postępowania zakończonego wspomnianym rozstrzygnięciem organu międzynarodowego, nie jest uprawniona do złożenia skargi o wznowienie postępowania na podstawie cytowanego przepisu (por. A. Kabat Komentarz do art. 272 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi publ. LEX nr: 100053). W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał by był stroną takiego postępowania, ani też by w jego sprawie zapadło rozstrzygnięcie organu międzynarodowego. Należy mieć na uwadze fakt, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 271-274 cytowanej ustawy nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 cytowanej ustawy (por. postanowienie NSA z dnia 23 lutego 2011 r. II OSK 257/11, publ. LEX nr 1071226). Skoro w niniejszej sprawie skarżący co prawda wskazał art. 272 § 3 cytowanej ustawy, ale nie przedstawił okoliczności potwierdzających zaistnienie w jego sprawie tej podstawy wznowienia, to należy uznać, ze jego skarga o wznowienie postępowania nie została oparta na ustawowych przesłankach, zatem należało uznać że jest ona niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 280 § 1 ustawy– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.