II SA/Sz 1019/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.),, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 grudnia 2009 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w S. delegowanego do Prokuratury Apelacyjnej w S. B. R. sprawy ze skargi M. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. ,nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia [...] Prokurator Rejonowy w [...] zwrócił się do Prezydenta Miasta [...] o wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie skierowania M.A. na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Uzasadniając wniosek Prokurator wskazał, że w toku postępowania przygotowawczego o sygn. [...] M.A. został poddany jednorazowemu badaniu psychiatrycznemu w wyniku którego lekarze psychiatrzy stwierdzili u niego uzależnienie mieszane od amfetaminy i marihuany. Zawiadomieniem z dnia [...] Prezydent Miasta [...] zawiadomił M.A. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie skierowania na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta [...] działając na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 ze zm.) skierował M.A. na badanie lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...], w terminie 30 dni od otrzymania decyzji. Decyzja ta została doręczona stronie w dniu [...] i zawierała prawidłowe pouczenie o przysługującym środku odwoławczym. M.A. nie wniósł odwołania od tej decyzji. Zawiadomieniem z dnia [...] (doręczonym w dniu [...]) Prezydent Miasta [...] poinformował M.A. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi. Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta [...], działając na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz art. 104 § 1 i art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) - dalej Kpa, cofnął M.A. uprawnienie do kierowania pojazdami kategorii B i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Uzasadniając decyzję organ wskazał, że strona nie poddała się badaniom lekarskim pomimo wydanej w dniu [...] decyzji kierującej na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi. Odnośnie do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności organ I instancji stwierdził, że posiadanie uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi przez osobę, która nie wykazała się wymaganym do tego stanem zdrowia, stwarza niebezpieczeństwo dla zdrowia i życia tej osoby, a także niebezpieczeństwo dla zdrowia i życia innych uczestników ruchu drogowego. Zatem w interesie społecznym leży natychmiastowe wyeliminowanie takiej osoby z uczestnictwa w ruchu drogowym. W złożonym odwołaniu pełnomocnik M.A. podniósł, iż decyzję wydano z naruszeniem art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym przez jego błędną interpretację, a także z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 Kpa polegającym na nie przeprowadzeniu postępowania dowodowego i bezkrytycznym przyjęciu twierdzeń Prokuratora. Pełnomocnik wywiódł, że decyzja kierująca kierowcę na badania lekarskie może być wydana w przypadkach nasuwających się zastrzeżeń co do stanu zdrowia kierowcy, a zastrzeżenia te muszą zostać potwierdzone w toku postępowania administracyjnego zakończonego decyzją o skierowaniu na badania lekarskie. Przy czym nie jest wystarczające aby zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierującego mógł zgłosić jakikolwiek podmiot. Zastrzeżenia powinien stwierdzić organ wydający decyzję o skierowaniu na badania, po wnikliwym zebraniu i rozważeniu całego materiału dowodowego. Tymczasem decyzję z dnia [...] organ I instancji wydał wyłącznie na podstawie wniosku Prokuratury Rejonowej [...], a nie na podstawie własnych ustaleń. Ponadto, wydanie tej decyzji było przedwczesne bo trwało jeszcze postępowanie sądowe w stosunku do odwołującego się, które zakończyło się wyrokiem skazującym dopiero w dniu [...] sygn. akt [...], który nie jest jeszcze prawomocny i w związku z tym należy postępowanie zawiesić na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji zauważyło, że decyzję o jakiej mowa w art. 140 ust. 1 pkt 4 lit b ustawy Prawo o ruchu drogowym, starosta wydaje w razie niepoddania się badaniu lekarskiemu w trybie określonym m. in. w art. 122 ust. 1 pkt 3-5, który w pkt 4 stanowi, że badaniu lekarskiemu powinna poddać się osoba skierowana decyzją starosty w przypadku nasuwającym zastrzeżenie co do stanu zdrowia. W sytuacji nie poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym, starosta ma obowiązek cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Jest to norma bezwzględnie obowiązująca, co oznacza, że organ nie ma możliwości działania w ramach uznania administracyjnego. Z akt postępowania wynika, że strona decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] została skierowana na badania lekarskie w związku z informacją prokuratora dotyczącą stanu zdrowia. Z decyzji tej wynika, że M.A. miał się zgłosić na badanie w terminie 30 dni od otrzymania decyzji. Organ I instancji ustalił w toku postępowania, że do dnia [...] M.A. nie poddał się badaniu. Dlatego też Prezydent Miasta [...] wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, a dniu [...] wydał decyzję cofającą posiadane przez stronę uprawnienie. Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu Kolegium stwierdziło, że przedmiotem rozważań w nim zawartych jest wyłącznie treść art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, który reguluje kwestię skierowania na badania lekarskie kierującego pojazdem w przypadkach powodujących zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia. W sprawie tej toczyło się przed organem I instancji odrębne postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia [...], od której strona nie wniosła odwołania. Zatem argumenty i wnioski zawarte w odwołaniu nie dotyczą postępowania o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami i nie mają wpływu na rozstrzygnięcie jakie zapadło w sprawie. Organ odwoławczy poinformował odwołującego się, że stosownie do art. 140 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami następuje do czasu uzyskania orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Po ustaniu przyczyny cofnięcia uprawnienia, organ I instancji wyda decyzję o przywróceniu kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] na opisaną wyżej decyzję skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc, że decyzja została wydana z naruszeniem art. 10 § 1 Kpa, ponieważ stronie uniemożliwiono wypowiedzenie się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz żądań zgłoszonych przed wydaniem decyzji. Tym samym pozbawiono skarżącego czynnego udziału w postępowaniu. Pełnomocnik skarżącego wskazał, że organ odwoławczy pismem z dnia [...] poinformował go o możliwości zapoznania się z aktami sprawy wyznaczając termin na dzień [...]. Jednakże pismo to zostało doręczone pełnomocnikowi dopiero [...], czyli w dniu w którym zapadła zaskarżona decyzja. Tym samym SKO uniemożliwiło skarżącemu zapoznanie się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Organ przed wydaniem decyzji powinien był ustalić, czy strona została w prawidłowy sposób zawiadomiona o terminie zapoznania się z aktami sprawy, czy nie zaistniała przeszkoda niezależna i niezawiniona przez stronę, uniemożliwiająca jej realizację tego uprawnienia. Zdaniem pełnomocnika zaistniała sytuacja, w sposób nie budzący wątpliwości naruszyła przepisy Kpa, co czyni skargę w pełni uzasadnioną. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu skargi poinformowało, że pismo informujące o możliwości zapoznania się w siedzibie organu z aktami sprawy zostało wysłane na adres kancelarii pełnomocnika w dniu [...], a więc z [...] dniowym wyprzedzeniem i wydaje się mało prawdopodobne, aby nie dotarło do adresata przed dniem [...]. Ponadto, nie zapoznanie się z aktami sprawy przez pełnomocnika skarżącego przed wydaniem decyzji, nie miało wpływu na wynik sprawy, bowiem w postępowaniu odwoławczym nie uzupełniano materiału dowodowego ani nie przeprowadzano żadnych innych czynności procesowych. Poza tym, wszelkie uchybienia natury procesowej należy oceniać pod kątem wagi tych uchybień, mając na względzie treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. u. Nr 153, poz. 1290 z późn. zm.) który stanowi, że uwzględnienie skargi z powodu naruszenia przepisów postępowania może nastąpić wyłącznie w przypadku stwierdzenia, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), w związku z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem skargi jest decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji cofającą skarżącemu uprawnienie do kierowania pojazdami kategorii B. W sprawie niesporna jest okoliczność, że Prezydent Miasta [...] ostateczną decyzją z dnia [...] skierował skarżącego na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami z powodu zastrzeżeń co do jego stanu zdrowia, a także to, że skarżący badań nie wykonał. W myśl art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega kierujący pojazdem, skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Stosownie do art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b tej ustawy decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie nie poddania się badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3-5 ustawy. Jak trafnie wskazał organ odwoławczy decyzja będąca przedmiotem skargi nie ma charakteru uznaniowego dlatego starosta zobowiązany jest wydać decyzję cofającą uprawnienie do kierowania pojazdami w przypadku nie poddania się badaniu lekarskiemu, określonemu we wcześniej wydanej decyzji ostatecznej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 10 § 1 Kpa należy stwierdzić, że w aktach administracyjnych brak jest dowodu doręczenia pełnomocnikowi skarżącego pisma z dnia [...] informującego o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Nie sposób zatem ustalić w jakiej dacie pismo to zostało doręczone adresatowi i czy miał on możliwość wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów. Jednakże, nawet jeśli pismo to faktycznie doręczono pełnomocnikowi skarżącego dopiero w dniu wydania zaskarżonej decyzji, uchybienie to w ocenie Sądu nie miało wpływu na wynik sprawy, co oznacza, że naruszenie to nie może stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05, publ. ONSAiWSA 2006/6/157, iż zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 Kpa przez nie zawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków, może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. W skardze skarżący nie wykazał, iż taka okoliczność wystąpiła. Organy odwoławczy nie przeprowadzał żadnego postępowania dowodowego, a swoje rozstrzygniecie oparł wyłącznie o dowody zgromadzone przez organ I instancji, znane skarżącemu (tj. decyzję kierującą na badanie lekarskie oraz ustalenie, że skarżący badania nie wykonał). Materiał ten został prawidłowo oceniony przez organ odwoławczy, był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy i nie wymagał uzupełnienia. W tej sytuacji uznać należy, że choć zaskarżona decyzja poprzedzona została postępowaniem w którym doszło do naruszenia procedury administracyjnej, skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, bowiem uchybienia te nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...], orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.