VI SA/Wa 1875/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant spec. Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi D. A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę UZASADNIENIE Pan D. A. ("strona", "skarżący"), pismem z dnia 5 kwietnia 2017 r., zwrócił się do Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego z wnioskiem o wydanie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencji wspólnotowej dotyczącej międzynarodowego autobusowego i autokarowego zarobkowego przewozu osób. We ww. wniosku wypełnił część IV - przeznaczoną dla przedsiębiorcy nie posiadającego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. W dniu [...] kwietnia 2017 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego ("GITD") udzielił skarżącemu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o numerze [...] (seria [...] nr [...] ). Stronie została również udzielona licencja wspólnotowa nr [...] w zakresie przewozu osób na okres od dnia 27 kwietnia 2017 r. do dnia 26 kwietnia 2022 r. W dniu 18 lutego 2019 r. do GITD wpłynęło pismo skarżącego z dnia 9 lutego 2019 r., które zostało następnie uzupełnione pismem z dnia 21 marca 2019 r., stanowiące wniosek o stwierdzenie nieważności ww. zezwolenia z uwagi na udzielenie stronie wcześniej - przez Starostę [...] - licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, ważnej od 4 kwietnia 2002 r. do 4 kwietnia 2052 r. GITD, decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...] , odmówił stwierdzenia nieważności decyzji GITD z dnia [...] kwietnia 2017 r. będącej zezwoleniem na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o numerze [...] (seria [...] nr [...] ). Pismem z dnia 27 kwietnia 2019 r. strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. GITD, decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2017 r., będąca zezwoleniem na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nr [...] (seria [...] nr [...] ), jest prawidłowa i brak jest podstaw do jej zmiany. W sprawie nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności tej decyzji. Zarówno ta decyzja, jak i decyzja będąca licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób z terminem ważności do dnia 4 kwietnia 2052 r. zostały wydane na podstawie różnych stanów prawnych, a więc brak jest tożsamości przedmiotowej obydwu tych spraw i tym samym decyzja z dnia [...] kwietnia 2017 r. nie została dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W dacie wydania decyzji będącej licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób z terminem ważności do dnia 4 kwietnia 2052 r., tj. w dniu [...] kwietnia 2002 r., obowiązywały przepisy ustawy o transporcie drogowym odmiennie określające uprawnienia udzielane przedsiębiorcom na wykonywanie transportu drogowego i zasady udzielania tych uprawnień. Przepisy wówczas obowiązujące nie przewidywały udzielenia uprawnienia jakim jest zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Przepisy te przewidywały tylko możliwość udzielenia przedsiębiorcy licencji na wykonywanie określonego rodzaju transportu drogowego w zakresie transportu międzynarodowego lub krajowego oraz licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Wszystkie uprawnienia były uprawnieniami okresowymi i mogły być udzielone na okres od 2 lat do 50 lat. Zasady udzielania uprawnień na wykonywanie transportu drogowego uległy zmianie z dniem 15 sierpnia 2013 r., gdy weszła w życie ustawa z dnia 5 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2013 r. poz. 567 ze zm.). Ustawa ta zmieniła art. 5 ustawy o transporcie drogowym w ten sposób, że wymóg posiadania licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego zastąpiła wymogiem posiadania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Zezwolenie wprowadzone ww. ustawą różni się od ww. uprawnień, ponieważ nie jest uprawnieniem okresowym. Zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego jest uprawnieniem bezterminowym. Zezwolenie jest udzielane przedsiębiorcy spełniającemu warunki określone nie tylko w ustawie o transporcie drogowym, ale także w rozporządzeniu w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, co wynika z treści art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu obowiązującym po dniu 15 sierpnia 2013 r. GITD wskazał, że wymieniona licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzielona stronie w dniu [...] kwietnia 2002 r., tj. po wejściu w życie ww. ustawy zmieniającej ustawę o transporcie drogowym, stała się zezwoleniem na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Jednak zgodnie z art. 5 ust. 1 wymienionej ustawy zmieniającej ustawę o transporcie drogowym licencja ta nie stała się uprawnieniem bezterminowym tak, jak zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Przepis ten wskazał, że taka licencja jest ważna do czasu upływu terminu jej ważności lub wydania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy zmieniającej ustawę o transporcie drogowym. Zatem licencja z dnia [...] kwietnia 2002 r. i zezwolenie z dnia [...] kwietnia 2017 r. zostały udzielone na podstawie dwóch różnych przepisów. Obydwa uprawnienia zostały udzielone stronie, ale mimo wystąpienia tożsamości podmiotowej, brak jest tożsamości przedmiotowej i dlatego decyzja GITD z dnia [...] kwietnia 2017 r. będąca zezwoleniem na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nie jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Strona wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając zaskarżonej decyzji: - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 68 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej: "k.p.a."), poprzez niedokładne rozpatrzenie sprawy i ustalenie przez organ administracji stanu faktycznego, a także niepoinformowanie strony przed wydaniem decyzji o błędach formalnych, jakie zostały wpisane omyłkowo przez skarżącego. Skarżący wniósł o dokonanie oceny prawnej sprawy i zawarcie w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania, skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a w przypadku orzekania w trybie zwykłym o jej rozpoznanie również pod nieobecność skarżącego. W podsumowaniu zwrócił się do Sądu o uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności decyzji GITD z dnia [...] kwietnia 2017 r. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o oddalanie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżona decyzja, stanowiąca przedmiot kontroli Sądu, wydana została w nadzwyczajnym trybie wzruszania decyzji ostatecznych, a mianowicie w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Okoliczność ta ma istotne znaczenie z punktu widzenia oceny trafności oraz skuteczności podnoszonych przez stronę zarzutów. Z tego mianowicie powodu, że - jak podkreśla się w literaturze przedmiotu oraz w orzecznictwie sądowoadministracyjnym - postępowanie w sprawie nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem, odrębnym od postępowania, w którym wydano weryfikowaną decyzję, a celem tego postępowania jest ustalenie, czy decyzja jest obarczona jedną z wad wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ wyjaśnił w postępowaniu motywy złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o numerze [...] (seria [...] nr [...] ). Ze stanowiska skarżącego wynika, że złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego było wynikiem jego pomyłki. Stąd wniosek o stwierdzenie nieważności wydanego przez organ zezwolenia. Wniosek ten oparto na podstawie z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco. W ocenie Sądu, organ - wydając kwestionowane zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego - nie działał w warunkach, o których mowa w 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Kontrola legalności tej decyzji nie może nie uwzględniać trybu, w jakim została ona wydana oraz wszystkich wiążących się z tym konsekwencji istotnych z punktu widzenia rekonstrukcji przedmiotu sprawy oraz jej granic. Zastosowanie zaś przepisu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. następuje tylko w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwiema decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Tożsamość ta będzie istniała, gdy - po pierwsze - występują te same podmioty w sprawie, po drugie - dotyczy ona tego samego przedmiotu i - po trzecie - tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy. Tymczasem w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała wcześniejsza ostateczna decyzja wydana w tożsamej sprawie rozumianej tak, jak przedstawiono to powyżej. Tak, jak ustalił organ, zmiana stanu prawnego, która nastąpiła z dniem 15 sierpnia 2013 r., gdy weszła w życie ustawa z dnia 5 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2013 r. poz. 567 ze zm.), uniemożliwia uznanie tożsamości sprawy wydania licencji z 2002 r. i sprawy, w której wydano zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE (art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym). Przepis art. 5 ust. 1 ww. ustawy z dnia 5 kwietnia 2013 r. wprost zaś dopuszcza złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w okresie ważności - wydanej na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów - licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Przepis ten stanowi, że licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób lub licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy uprawnia do wykonywania przewozów w krajowym transporcie drogowym, zgodnie z rodzajem przewozów w niej określonym, do czasu upływu terminu jej ważności lub wydania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, o których mowa w art. 4 ust. 1. W konsekwencji, wystąpienie jednego ze zdarzeń wymienionych w hipotezie cytowanego wyżej przepisu, skutkuje wygaśnięciem dotychczasowych uprawnień. Reasumując, oczekiwania strony skarżącej nie mogły być uznane za usprawiedliwione na gruncie przepisów o nieważności decyzji. Uznając zatem skargę za niezasadną, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), orzekł jak w sentencji.