II SA/Ke 573/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 27 sierpnia 2024 r. [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z 27 sierpnia 2024 r. znak: SKO.PS-80/2391/889/2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach po rozpatrzeniu odwołania B. W. od decyzji wydanej z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy Radoszyce z 8 marca 2024 r., którą odmówiono przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że ponieważ B. W. wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego złożyła 29 stycznia 2024 r., to przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy dotyczącej uprawnień do tego świadczenia w okresie od 1 października 2023 r. (tj. od miesiąca złożenia wniosku o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności) do 31 grudnia 2023 r. zastosowanie będą miały przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn.Dz.U.2023.390) dalej zwanej u.ś.r. Wynika to z przepisów przejściowych – art. 63 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym. Dalej organ II instancji podniósł, że B. W. wystąpiła z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad ojcem, który orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w K. został zaliczony do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności na okres do 30 listopada 2024 r. Z treści orzeczenie nadto wynikało, że niepełnosprawność istnieje od 74-go roku życia. Odnosząc się do powyższego Kolegium wskazało, że po wydaniu przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13, nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej części art. 17 ust. 1b u.ś.r., która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, jak zrobił to organ I instancji. Jednak w sprawie nastąpiła inna negatywna przesłanka, uniemożliwiająca przyznanie prawa do żądanego świadczenia. W tym zakresie SKO podniosło, że strona w części III wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, oświadczyła, że zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego lub wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym od 28 grudnia 2023 r. Oświadczenie to zostało zweryfikowane przez organ orzekający w przeprowadzonym postępowaniu uzupełniającym. W toku tego postępowania ustalono, że strona posiada gospodarstwo rolne, gdyż jest podatnikiem podatku rolnego z gruntów stanowiących gospodarstwo rolne o powierzchni 3,08 ha fizycznych, jednak 28 grudnia 2023 r. - grunty rolne o powierzchni 2,9900 ha oddała w dzierżawę na okres 1 roku. Pozyskano także wiedzę o tym, że wnioskodawczyni: 1) do 16 stycznia 2024 r. była zarejestrowana w krajowym systemie ewidencji producentów 2) w ramach kampanii na 2023 r. otrzymała płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego 3) w roku 2023 nie pobrała zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej. Powzięto również informację, że ARiMR wykreśliła wpis strony z ewidencji producentów oraz uchyliła numer identyfikacyjny. Ponadto fakt pobierania dopłat bezpośrednich z ARiMR do końca 2023 r. strona potwierdziła w oświadczeniu z 5 lutego 2024 r. W ocenie Kolegium pobieranie dopłat do gospodarstwa rolnego wyklucza możliwość uznania, że rolnik zaprzestał pracy w gospodarstwie rolnym. Organ podniósł, że przyznanie płatności w ramach wsparcia rolników jest uwarunkowane prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Nie można w związku z tym pobierać dopłat do gospodarstwa rolnego w sytuacji zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego. Ponadto prowadzenie działalności rolniczej jest niezbędnym elementem posiadania statusu producenta rolnego. Potwierdza to w szczególności art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027, z którego wynika, że pomoc jest przyznawana osobie fizycznej, której został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, który może być wykorzystywany do ubiegania się o daną pomoc, jeżeli są spełnione warunki przyznania tej pomocy określone w przepisach odrębnych. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że za okres 1.10 - 31.12.2023 r. strona pobrała dopłaty bezpośrednie z ARiMR (bowiem pobierała je za cały 2023 r.). Natomiast o wykreślenie jej z ewidencji producentów rolnych wystąpiła dopiero w styczniu 2024 r. Fakt pobierania dopłat bezpośrednich z ARiMR do końca 2023 r. stanowi wystarczającą przesłankę do odmowy przyznania żądanego świadczenia. Niezależnie od powyższego Kolegium stwierdziło, że osoba, która w okresie do 31 grudnia 2023 r. albo od 1 stycznia 2024 r. nie miała/nie ma przyznanego świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego na tzw. "starych zasadach", nie może zachować/nabyć do niego prawa bez spełniania warunków określonych w art. 63 ust. 3 i 4 ustawy o świadczeniu wspierającym. Organ odwoławczy zaznaczył, że strona nie spełniła wszystkich dotychczasowych warunków do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w okresie od 1 października 2023 r. (tj. od miesiąca złożenia wniosku o ustalenie stopnia niepełnosprawności) do 31 grudnia 2023 r., ponieważ nie zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego do 31 grudnia 2023 r., a w stanie prawnym obowiązującym do końca 2023 r. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przysługiwało tylko osobie rezygnującej z pracy w gospodarstwie rolnym. To zaś oznacza, że nie powstało prawo do świadczenia pielęgnacyjnego do 31 grudnia 2023 r. na podstawie przepisów dotychczasowych, co w konsekwencji oznacza, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy przejściowe art. 63 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym. W związku z powyższym rozstrzygając kwestię przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na okres od 1 stycznia 2024 r. do czasu wydania orzeczenia o niepełnosprawności należy zastosować obowiązujące od 1 stycznia 2024 r. przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 323) i odmówić przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na to, że osoba niepełnosprawna jest w wieku powyżej 18 roku życia. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Kielcach skardze na powyższą decyzję, domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji i orzeczenia co do istoty lub ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, B. W. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 17b ust 1 pkt 1 i 2 u.ś.r. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że niepodejmowanie pracy zarobkowej przez skarżącą w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowani opieki nad osobą legitymizującą się orzeczeniem o niepełnosprawności ze wskazaniami: konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osobie w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, - art. 63 ust. 1 i 2 ustawy o świadczeniu wspierającym poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że przepisy te umożliwiają dalsze prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących świadczenia pielęgnacyjnego jedynie na "nowych zasadach" po dniu wejścia w życie tej ustawy, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów nakazuje przyjąć, że wszystkie wszczęte przed końcem 2023 r. sprawy dotyczące świadczenia pielęgnacyjnego, w których istnieje możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w okresie przed końcem 2023 r., mogą zostać skutecznie zakończone na podstawie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do końca 2023 r. W uzasadnieniu skargi jej autor, cytując treść art. 63 ustawy o świadczeniu wspierającym stwierdził, że przepis ten nie ogranicza możliwości stosowania ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r. jedynie w odniesieniu do postępowań prawomocnie zakończonych przed tą datą. Art. 63 ust. 2 wyraźnie określa, że stosowanie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu dotychczasowym dotyczy nie tylko osób, które nabyły prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przed dniem wejścia w życie ustawy o świadczeniu wspierającym, ale również osób, którym "od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., przyznane zostało co najmniej do dnia 31 grudnia 2023 r. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego". Poprzez zwrot "do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r." oraz "przyznane zostało co najmniej do dnia 31 grudnia 2023 r." rozumieć należy nie tylko postępowania zakończone przed tą datą, lecz również postępowania, które zakończą się później, o ile możliwe będzie przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego przynajmniej począwszy od 31 grudnia 2023 r., a więc co najmniej od ostatniego dnia obowiązywania przepisów we wcześniejszym brzmieniu. Nawet jeśli postępowanie w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego zakończy się w 2024 r., to o ile wniosek o jego przyznanie albo wniosek o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności złożony został najpóźniej 31 grudnia 2023 r., to możliwe będzie przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego począwszy od tego dnia (na podstawie odpowiednio art. 24 ust. 2 i art. 24 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r.), a zatem możliwe będzie retroaktywne stworzenie uprawnienia, które będzie mogło zostać uznane za powstałe do 31 grudnia 2023 r., wobec czego zastosowanie do niego mieć będą przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie jest niezasadna. Przedmiot oceny w niniejszym postępowaniu stanowiła decyzja SKO w Kielcach utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o odmowie ustalenia dla skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Zasadniczym powodem wydania zaskarżonej decyzji było niespełnienie przez wnioskodawczynię przesłanki określonej w art. 17b ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r. (Dz.U. 2023.390), dalej u.ś.r. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r., polegającej na zaprzestaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego. Zastosowanie wymienionego przepisu uzasadnione zostało treścią regulacji przejściowych, które znalazły się w art. 63 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz.U.2023.1429), dalej u.ś.w. Organ II instancji uznał bowiem, że mimo złożenia przez skarżącą wniosku o świadczenie pielęgnacyjne w dniu 29 stycznia 2024 r., do oceny jej uprawnień do tego świadczenia zastosowanie miały przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r., ponieważ zachowała ona terminy, o jakich mowa w art. 63 ust. 3 ustawy o świadczeniu wspierającym. Z takim poglądem jednak nie można się zgodzić. O powstaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego przesądza zaistnienie wymaganych przez prawo przesłanek w chwili złożenia wniosku. Oznacza to, że w przypadku wniosku o świadczenie pielęgnacyjne złożonego przed dniem 1 stycznia 2024 r. organy administracji rozpatrując ten wniosek po 1 stycznia 2024 r. zobowiązane są ustalić i ocenić, czy wnioskodawca spełniał przesłanki do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego określone w przepisach u.ś.r. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r. O powstaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego można bowiem mówić jedynie w takim wypadku, gdy osoba ubiegająca się o jego przyznanie, przed wskazanym dniem spełniła wszystkie wymagane przepisami u.ś.r. warunki, a jedynie organ nie zdążył przed tą datą wydać decyzji przyznającej świadczenie. Zatem regulacja z art. 63 u.ś.w. umożliwia przyznanie świadczenia tym osobom, które przed zmianą przepisów złożyły kompletny wniosek i spełniały wszystkie przesłanki pozytywne do przyznania świadczenia, ale organy nie zdążyły go do dnia 31 grudnia 2023 r. tego wniosku rozpoznać (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 1 sierpnia 2024 r., II SA/Sz 291/24, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 grudnia 2024 r., II SA/Gl 1194/24). Ustawodawca w art. 63 ust. 2 i 3 u.ś.w. ustalił zasady ochrony praw nabytych dla osób, którym wcześniej przyznano prawo do przedmiotowego świadczenia. Przepisy te miały na celu zapewnienie stabilności i przewidywalności prawa. Zasada ochrony praw nabytych zapewnia ochronę praw podmiotowych, zarówno publicznych jak i prywatnych nabytych w drodze skonkretyzowanych decyzji, przyznających świadczenia, jak i praw nabytych in abstracto (zgodnie z ustawą przed zgłoszeniem wniosku o ich przyznanie), a także ekspektatyw maksymalnie ukształtowanych, tj. takich, które spełniają wszystkie zasadnicze przesłanki ustawowe nabycia praw pod rządami danej ustawy bez względu na stosunek do nich późniejszej ustawy. Powyższa zasada sprowadza się do takiego nakazu stanowienia i stosowania prawa, by obywatel mógł układać swoje sprawy w zaufaniu, że nie naraża się na skutki prawne, których nie mógł przewidzieć w momencie podejmowania decyzji (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 października 2024 r., II SA/Sz 690/24). O możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego przesądza w danej sprawie spełnienie przesłanek wynikających z art. 17 ust. 1 u.ś.r. na dzień złożenia wniosku, najpóźniej na dzień 31 grudnia 2023 r. W konsekwencji przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego będzie w takiej sytuacji możliwe na podstawie przepisów dotychczasowych, stosowanych na podstawie art. 63 ust. 1 u.ś.w. (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 30 stycznia 2024 r. sygn. akt II SA/Ol 912/23, dostępny jw.). Natomiast osoby, które nabyły lub nabędą prawo do świadczeń opiekuńczych za okres przed wejściem w życie ustawy będą mogły zachować do nich prawo na zasadzie ochrony praw nabytych na podstawie przepisów przejściowych, o ile osoba z niepełnosprawnościami, nad którą jest sprawowana opieka, nie wybierze własnego świadczenia wspierającego (por: wyroki WSA w Poznaniu z dnia 6 marca 2024 r. sygn. akt IV SA/Po 105/24, z dnia 8 sierpnia 2024 r., IV SA/Po 499/24). Wniosek co do przysługiwania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na zasadach obowiązujących do 31 grudnia 2023 r. tylko osobom, którym wcześniej przyznano prawo do takiego świadczenia, wywieść można z treści uzasadnienia projektu ustawy z 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym. Wskazano w nim w sposób bezpośredni, iż nowe warunki w przyznawaniu świadczenia pielęgnacyjnego zaczną obowiązywać od 1 stycznia 2024 r. i dotyczyć będą wszystkich osób składających wnioski po raz pierwszy po tej dacie. Zamiarem ustawodawcy nie było pozbawianie praw już nabytych osób, które do 31 grudnia 2023 r. świadczenie pielęgnacyjne pobierały. Wskazuje na to także jednoznacznie dalsza treść powoływanego uzasadnienia do ustawy, gdzie czytamy "Natomiast osoby, które nabyły lub nabędą prawo do świadczeń opiekuńczych za okres przed wejściem w życie ustawy będą mogły zachować do nich prawo na zasadzie ochrony praw nabytych na podstawie przepisów przejściowych, o ile osoba z niepełnosprawnościami, nad którą jest sprawowana opieka, nie wybierze własnego świadczenia wspierającego" (por. uzasadnienie do rządowego projektu ustawy o świadczeniu wspierającym, druk nr 3130 Sejm RP IX kadencji). W konsekwencji przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego będzie w takiej sytuacji możliwe na podstawie przepisów dotychczasowych, stosowanych na podstawie art. 63 ust. 1 u.ś.w. (Wyrok WSA w Łodzi z 21 listopada 2024 r., II SA/Łd 648/24). Na przeszkodzie powyższej wykładni nie stoi treść art. 63 ust. 2 u.ś.w., gdzie mowa jest też - jako o osobach zachowujących prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na zasadach obowiązujących do 31 grudnia 2023 r. - o takich osobach, którym od dnia wejścia w życie tej ustawy, na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r. przyznane zostało co najmniej do dnia 31 grudnia 2023 r. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. W hipotezie przywołanej normy chodzi bowiem o sytuacje, gdy wniosek o świadczenie pielęgnacyjne złożony przed 31 grudnia 2023 r. zostanie rozpoznany po tej dacie. Natomiast dopuszczenie przez ustawodawcę w art. 63 ust. 3 możliwości składania wniosku o świadczenie pielęgnacyjne na starych zasadach również po 31 grudnia 2023 r. dotyczy osób, o których mowa w art. 63 ust. 2, a więc takich, którym przyznane zostało świadczenie pielęgnacyjne co najmniej do dnia 31 grudnia 2023 r., a potrzeba zachowania nabytego już prawa do tego świadczenia zasługuje na ochronę, gdyż jedyną przesłanką prawa do tego świadczenia wymagającą weryfikacji, jest posiadanie przez osobę, nad którą sprawowana jest opieka, odpowiedniego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności lub o niepełnosprawności. Ponieważ z niewadliwie ustalonych i niespornych okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy wynika, że B. W. nie miała nigdy przyznanego prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, a wniosek o jego przyznanie z tytułu zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego w celu sprawowania opieki nad ojcem R. L. liczącym sobie 78 lat, legitymującym się od dnia 20 listopada 2023 r. orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, złożyła dopiero 29 stycznia 2024 r., w świetle przestawionej powyżej wykładni prawa nie może być wątpliwości, że świadczenie pielęgnacyjne na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r. nie może być jej przyznane. Ocena tego wniosku dokonana przez organ II instancji na podstawie przepisów u.ś.r. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r., stanowiła naruszenie przepisów prawa materialnego, które jednak nie miało wpływu na wynik sprawy, skoro również na gruncie ustawy o świadczeniach rodzinnych obowiązującej od 1 stycznia 2024 r., takie świadczenie skarżącej nie przysługiwało, z racji obecnego brzmienia art. 17 ust. 1 tej ustawy. Stanowi on bowiem, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2023 r. poz. 2809) ciąży obowiązek alimentacyjny, a także małżonkom, 3) opiekunowi faktycznemu dziecka, 4) rodzinie zastępczej, osobie prowadzącej rodzinny dom dziecka, dyrektorowi placówki opiekuńczo-wychowawczej, dyrektorowi regionalnej placówki opiekuńczo-terapeutycznej albo dyrektorowi interwencyjnego ośrodka preadopcyjnego - jeżeli sprawują opiekę nad osobą w wieku do ukończenia 18. roku życia legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Niespełnianie bezwzględnej przesłanki wieku osoby, nad którą skarżąca sprawuje opiekę eliminuje więc możliwość przyznania jej wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie przepisów obowiązujących od 1 stycznia 2024 r. Powyższe oznacza, że poprawna była argumentacja zaprezentowana w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, choć brakło w niej analizy przepisów przejściowych zamieszczonych w art. 63 ust. 1, 2 i 3 ustawy o świadczeniu wspierającym, którą to analizę przedstawiono powyżej. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy były natomiast wywody uzasadnienia zaskarżonej decyzji SKO w Kielcach z 27 sierpnia 2024 r., dotyczące wynikającej z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., K 38/13 niedopuszczalności oparcia odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na części art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 111, ze zm.), uzależniającej możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od wieku, w którym powstała niepełnosprawność osoby wymagającej opieki, która to część została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Organ I instancji bowiem nie powołał tego przepisu jako podstawy odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia, ani też wspomniany wyrok nie był powodem odmowy przyznania tego świadczenia przez organ II instancji. W związku z powyższymi wywodami tylko ubocznie można zauważyć, że nawet gdyby nie podzielić zaprezentowanego wyżej poglądu co do niedopuszczalności stosowania przy ocenie wniosku złożonego w niniejszej sprawie, przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r., to i tak nie byłoby możliwości przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. Warunkiem stosowania przepisów u.ś.r. w brzmieniu sprzed nowelizacji jest bowiem ustalenie, że prawo do świadczenia powstało do dnia 31 grudnia 2023 r. Regulacja przepisów art. 63 u.ś.w. nie będzie natomiast mogła mieć zastosowania w takich sprawach, w których przyznanie świadczenia przed dniem 31 grudnia 2023 r. było niemożliwe z uwagi na niespełnienie przez wnioskodawcę wszystkich przesłanek warunkujących powstanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W niniejszej sprawie natomiast zostało niewadliwie wykazane, że skarżąca nie spełniła jednego z koniecznych warunków do przyznania jej wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego, nawet przy zastosowaniu przepisów obowiązujących do 31 grudnia 2023 r. Jak to bowiem trafnie w tej części wywiódł organ II instancji, B. W. nie zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego do 31 grudnia 2023 r., o czym świadczy pobranie przez nią za cały 2023 r. dopłat bezpośrednich z ARiMR oraz złożenie wniosku o wykreślenie jej z ewidencji producentów rolnych dopiero w dniu 10 stycznia 2024 r. Nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy drugi zarzut skargi dotyczący naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Z uzasadnienia skargi wynika, że zarzucane naruszenie miało polegać na przyjęciu przez SKO w Kielcach braku związku pomiędzy rezygnacją przez skarżącą z zatrudnienia, a koniecznością opieki nad ojcem oraz na przyjęciu, że pomoc świadczona przez skarżącą nie przez całą dobę nie może stanowić "stałej i długoterminowej opieki" w rozumieniu art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Odnosząc się do takich zarzutów trzeba zauważyć, że dotyczyły one zagadnień, które nie tylko nie miały znaczenia dla wyniku sprawy, ale nawet nie były podstawą rozważań i rozstrzygnięcia organów obu instancji. Fakt i zakres sprawowanej przez skarżącą opieki nad ojcem nie był w sprawie kwestionowany, a podstawą przedmiotowego wniosku o świadczenie pielęgnacyjne nie była rezygnacja z zatrudnienia spowodowana koniecznością sprawowania tej opieki, ale zaprzestanie prowadzenia przez skarżącą gospodarstwa rolnego, co okazało się jednak niezgodne z prawidłowymi ustaleniami organu II instancji. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. W oparciu o art. 119 pkt 2 p.p.s.a Sąd orzekał w niniejszej sprawie w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.