II SA/Go 879/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi G.P. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę. UZASADNIENIE 1. Decyzją z dnia [...] maja 2009 r., znak: [...] Wójt Gminy działając w oparciu o treść art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, póz. 993 ze zm.; dalej ustawa o ewidencji ludności) orzekł o wymeldowaniu G.P. z pobytu stałego w budynku nr 3 przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ podał, iż w dniu [...] marca 2009 r. E.P. złożyła do organu wniosek o wymeldowanie G.P. motywując to tym, iż opuścił i wydał lokal mieszkalny w dniu [...] marca 2009 r. i obecnie przebywa w mieszkaniu znajdującym się w [...]. Na podstawie aktu notarialnego nr [...] z [...] października 2000 r. organ ustalił, że wnioskodawczyni jest właścicielem budynku nr 3 przy ul. [...]. Natomiast na podstawie zaświadczenia nr [...] wydanego przez komornika organ ustalił, iż G.P. wydał lokal mieszkalny w stanie wolnym. Dalej organ przytoczył treść oświadczenia złożonego przez G.P. do protokołu z przesłuchania w dniu [...] maja 2009 r., a w którym potwierdził on fakt opuszczenia przedmiotowego lokalu w połowie marca 2009 r. w związku z orzeczoną w stosunku do niego eksmisją. Podał ponadto, iż z lokalu zabrał swoje rzeczy osobiste i obecnie zamieszkuje u matki. Powyższe stanowiska stron, jak wskazał organ, zostały przez nie podtrzymane na rozprawie administracyjnej przeprowadzonej przez organ w dniu [...] maja 2009 r. Mając powyższe okoliczności na uwadze organ uznał, iż spełnione zostały przesłanki określone w treści art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności uzasadniając tym samym wydanie rozstrzygnięcia o wymeldowaniu G.P., zgodnie z wnioskiem E.P.. Organ dodał, iż zameldowanie stosownie do art. 47 ust. 1 i art. 9 ust. 2 b tej ustawy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w lokalu. Nie zgadzając się z wydaną decyzją odwołanie złożył G.P., wskazując, iż do opuszczenia spornego lokalu został zmuszony przez komornika oraz, że nie ma obecnie gdzie mieszkać, będąc osobą bezrobotną bez środków do życia. Dodatkowo odwołujący wskazał, iż przez 20 lat kiedy zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu partycypował w kosztach jego utrzymania i ponosił koszty jego remontów. 2. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pełni podzielając ustalenia poczynione przez organ l instancji i przyjętą przez ten organ ocenę prawną. Organ odwoławczy podkreślił, iż ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika, iż tytuł prawny do spornego lokalu posiada wyłącznie E.P., a skarżący poprzez orzeczoną eksmisję został pozbawiony praw do przebywania w spornym lokalu, a zatem opuścił go dobrowolnie i na stałe. Ponadto Wojewoda wskazał, iż wymeldowanie stanowi jedynie potwierdzenie stanu faktycznego i w związku z tym ponoszone wcześniej przez odwołującego koszty na remonty przedmiotowego lokalu pozostają bez wpływu na podjęcie przez organ decyzji o wymeldowaniu, a roszczenia w zakresie kosztów poniesionych w związku z lokalem dochodzić można na drodze cywilno-prawnej. 3. Od powyższej decyzji G.P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Skarżący zaznaczył, iż nie rości sobie praw do spornego lokalu, ale w wyniku wymeldowania stał się osobą bezdomną i w istocie jedynie domaga się lokalu socjalnego, w którym mógłby zamieszkać. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i zawartą w nim argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4. Skarga nie zawierała uzasadnionych podstaw. Sądowa kontrola legalności (zgodności z prawem) zaskarżonej decyzji wykazała, iż nie narusza ona prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygniętej nią sprawy administracyjnej. Wskazania wymaga, iż w ramach sprawowanej kontroli legalności działań organów administracji publicznej usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego przez sąd administracyjny może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej wydawaniu organy naruszyły prawo materialne lub przepisy postępowania w zakresie określonym w art. 145 § 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270, ze zm., dalej p.p.s.a.). 5. W świetle ustawy o ewidencji ludności obowiązek meldunkowy, obejmujący zameldowanie i wymeldowanie się z pobytu stałego lub czasowego, wynika z przepisów prawa i nie wymaga konkretyzacji w decyzjach administracyjnych. Zarówno zameldowanie jak i wymeldowanie z pobytu stałego i czasowego jest jedynie rejestracją danych o miejscu pobytu osoby co oznacza, iż nie rodzi ono ani nie pozbawia uprawnień do lokalu. Organ meldunkowy jedynie gromadzi informacje w postaci danych o miejscu pobytu konkretnej osoby. Na tej podstawie ewidencja ludności rejestruje faktyczne dane dotyczące miejsca pobytu osoby. Ewidencja ludności nie odzwierciedla stanu prawnego lokalu, a jedynie fakt przebywania w nim danej osoby. Wykonanie obowiązku meldunkowego w postaci zameldowania lub wymeldowania polega na zgłoszeniu wymaganych danych (art. 9 ust. 1, art. 10, art. 15 ustawy o ewidencji ) właściwemu organowi, który dokonuje ich rejestracji, będącej czynnością materialno-techniczną rodzącą skutki prawne. Stosownie do przepisu art. 47 ust. 1 ustawy o ewidencji organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu. Czynności ewidencyjne podejmowane są zatem na podstawie zgłoszenia osoby wykonującej swój obowiązek meldunkowy, a wyjątki od tej zasady, dopuszczające wydanie decyzji, określone zostały w ustawie ( art. 8 ust. 2, art. 15 ust. 2, art. 47 ust. 2). 6. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Charakter ewidencji ludności oraz przytoczona regulacja art. 15 ust. 2 ustawy prowadzą do wniosku, że w sprawach związanych z wymeldowaniem organy administracji uprawnione są jedynie do badania, czy określona osoba faktycznie opuściła lokal i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się oraz czy opuszczenie to ma charakter dobrowolny i trwały. Tym samym źródłem powinności organu administracji publicznej dokonania wymeldowania jest sam fakt opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego przez osobę podlegającą wymeldowaniu, niezależnie od tego czy posiada ona uprawnienie do przebywania w tymże miejscu. Organy orzekające o obowiązku meldunkowym nie rozstrzygają przy tym w przedmiocie tytułu prawnego do przebywania w danym lokalu. Spełnienie przesłanki opuszczenia przez osobę, której dotyczy wniosek o wymeldowanie z dotychczasowego miejsca pobytu stałego następuje wówczas, gdy jest ono dobrowolne tj. wynika z jej własnej woli, a nie z powodu bezprawnych zachowań innych osób oraz ma charakter trwały. 7. Bezsporną jest okoliczność, iż skarżący nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu, gdyż opuścił go w następstwie orzeczenia eksmisyjnego w dniu [...] marca 2009 r. Skarżący zamieszkuje od tego czasu u matki w [...]. Dlatego zgodne z prawem jest przyjęcie przez organy, że opuszczenie lokalu wskutek dobrowolnego wykonania przez skarżącego prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia [...] kwietnia 2008 r. wydanego w sprawie rozwodu stron i zawierającego w pkt 4 nakaz eksmisji, jest opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności. Okoliczność ta wyczerpująco uzasadnia orzeczenie o wymeldowaniu skarżącego z tego lokalu. 8. Z punktu widzenia zarzutów skargi, związanych z zapewnieniem lokalu socjalnego, opisany w pkt 5 i 6 niniejszego uzasadnienia przedmiot sprawy administracyjnej oraz dotycząca go kompetencja organów meldunkowych nie obejmuje w żadnym zakresie ani obowiązku, ani uprawnienia do rozstrzygania w przedmiocie lokalu socjalnego. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j. Dz.U z 2005 r. Nr 31, póz. 266 ze zm.) w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu sąd orzeka o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego bądź o braku takiego uprawnienia wobec osób, których nakaz dotyczy. Organem (sądem) właściwym do orzekania eksmisji i orzeczenia o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego bądź o braku takiego uprawnienia jest w trybie przepisów kodeksu postępowania cywilnego wyłącznie sąd powszechny. 9. Z tych względów zarzuty skargi należało uznać za nieuzasadnione. Nie stwierdzając - również z urzędu - naruszenia prawa materialnego ani przepisów procedury administracyjnej w stopniu mającym wpływ na treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.